Albrecht Joachim von Krakevitz

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 22:15, 27 sie 2013 autorstwa Stdr (dyskusja | edycje) (Utworzono nową stronę "'''Albrecht Joachim von Krakevitz''' (''Krackewitz'', ''Krakewitz'', ''Krakevitzius'', ''Krackevitz'') '''(1674-1732)''' – profesor języków orientalnych i teologii, ...")
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Albrecht Joachim von Krakevitz (Krackewitz, Krakewitz, Krakevitzius, Krackevitz) (1674-1732) – profesor języków orientalnych i teologii, generalny superintendent szwedzkiego Pomorza.

Życiorys

Albrecht Joachim von Krakevitz urodził się 28 maja 1674 roku w Gevezin koło Neubrandenburga. Nauki pobierał w m.in. w Rostocku i Kołobrzegu. W 1695 roku wyjechał na studia do Kopenhagi, później do Lipska i w 1698 roku do Rostocku[1]. Tutaj otrzymał stopień doktora teologii. W 1699 roku został profesorem języków orientalnych i katechezy na wydziale filozoficznym w Rostocku. W tym samym roku otrzymał promocję na doktora teologii. W 1704 roku rozpoczął wykłady na temat katechizmu Lutra. [[17 czerwca] 1715 roku król Karol XII powołał go na generalnego superintendenta szwedzkiego Pomorza i profesora teologii na uniwersytecie w Greifswaldzie. Duńczycy, którzy zajęli tę część Pomorza w następstwie wielkiej wojny północnej, uznali nominację Krakevitza, ale w 1716 roku utworzyli urząd zastępcy generalnego superintendenta. Został nim Heinrich Brandanus Gebhardi. W 1719 roku Krakevitz pozbawiony został stanowiska, które odzyskał w 1721 roku od po odejściu Duńczyków. Krakevitz należał do najbardziej wpływowych i wybitnych teologów na Pomorzu w pierwszej połowie XVIII wieku. Pomimo sympatii do pietyzmu pozostał obrońcą luterańskiej ortodoksji. W 1699 roku ożenił się z Dorotheą Margarethą von Voß. Zmarł 2 maja 1732 roku w Greifswaldzie.


Przypisy


Bibliografia

Krause, Karl Ernst Hermann. Krakewitz, Albrecht von. W: Allgemeine Deutsche Biographie. Bd.17. Leipzig: Duncker & Humblot, 1883, s. 23–25.