Aleksander Jankowski: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 1: Linia 1:
{{WEdycji}}
__NOTOC__
__NOTOC__
{{Osoba infobox
{{Osoba infobox
Linia 9: Linia 8:
|urodziny_miejsce=Grabowiec
|urodziny_miejsce=Grabowiec
|smierc_data=[[15 grudnia]] [[1994]]
|smierc_data=[[15 grudnia]] [[1994]]
|smierc_miejsce=
|smierc_miejsce=Warszawa
|miejsce_spoczynku=
|miejsce_spoczynku=Cmentarz Komunalny na Powąskach
|lokalizacja_grobu=
|lokalizacja_grobu=
|lata_dzialalnosci=
|lata_dzialalnosci=
Linia 20: Linia 19:
'''Aleksander Jankowski (1920-1994)''' - zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca [[12 Dywizja Zmechanizowana|12. Dywizji Piechoty Armii Krajowej]] w [[Szczecin]]ie.  
'''Aleksander Jankowski (1920-1994)''' - zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca [[12 Dywizja Zmechanizowana|12. Dywizji Piechoty Armii Krajowej]] w [[Szczecin]]ie.  
==Życiorys==
==Życiorys==
Urodził się [[2 stycznia]] [[1920]] w Grabowcu, w powiecie bielskim. Syn Ignacego i Anny z Baranowskich. Ukończył 8 klas Gimnazjum zdobywając wykształcenie średnie. W roku [[1940]] deportowany wraz z rodziną w głąb Związku Sowieckiego do Kraju Ałtajskiego. Pracował w jako robotnik leśny w miejscowości Krajuszkino.  
Urodził się [[2 stycznia]] [[1920]] w Grabowcu, w powiecie bielskim. Syn Ignacego i Anny z Baranowskich. Ukończył 8 klas Gimnazjum zdobywając wykształcenie średnie. W roku [[1940]] deportowany wraz z rodziną w głąb Związku Sowieckiego do Kraju Ałtajskiego. Pracował jako robotnik leśny w miejscowości Krajuszkino.  


Do 1. Dywizji Piechoty zmobilizowany jako szeregowiec [[15 maja]] [[1943]] roku. Od czerwca do sierpnia roku [[1943]] był podchorążym w Szkole Podchorążych w Sielcach. [[1 września]] [[1943]] roku mianowany chorążym. Po ukończeniu nauki objął stanowisko adiutanta gen. Świerczewskiego w 1. Korpusie. Od września roku [[1943]] szef sztabu 1. Samodzielnego Batalionu Kobiecego im. Emilii Plater.  
Do 1. Dywizji Piechoty zmobilizowany jako szeregowiec [[15 maja]] [[1943]] roku. Od czerwca do sierpnia roku [[1943]] był podchorążym w Szkole Podchorążych w Sielcach. [[1 września]] [[1943]] roku mianowany chorążym. Po ukończeniu nauki objął stanowisko adiutanta gen. Świerczewskiego w 1. Korpusie. Od września roku [[1943]] szef sztabu 1. Samodzielnego Batalionu Kobiecego im. Emilii Plater.  
Linia 26: Linia 25:
Po wojnie inspektor, a później starszy pomocnik szefa Wydziału Wyszkolenia Bojowego dowództwa Okręgu Wojskowego nr 1 w Warszawie. W latach [[1948]]-[[1949]] słuchacz Kursu Dowódców Pułku w Wyższej Szkole Piechoty w Rembertowie. W sztabie Okręgu nr 1 służył jako starszy pomocnik szefa Wydziału III. W roku [[1951]] szef Wydziału Operacyjnego w sztabie Okręgu nr 1. Po utworzeniu Warszawskiego Okręgu Wojskowego zastępca szefa sztabu ds. operacyjnych. W latach [[1954]]-[[1956]] studia w Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Szef sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W roku [[1958]] awansował na generała brygady.  
Po wojnie inspektor, a później starszy pomocnik szefa Wydziału Wyszkolenia Bojowego dowództwa Okręgu Wojskowego nr 1 w Warszawie. W latach [[1948]]-[[1949]] słuchacz Kursu Dowódców Pułku w Wyższej Szkole Piechoty w Rembertowie. W sztabie Okręgu nr 1 służył jako starszy pomocnik szefa Wydziału III. W roku [[1951]] szef Wydziału Operacyjnego w sztabie Okręgu nr 1. Po utworzeniu Warszawskiego Okręgu Wojskowego zastępca szefa sztabu ds. operacyjnych. W latach [[1954]]-[[1956]] studia w Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Szef sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W roku [[1958]] awansował na generała brygady.  


W latach [[1960]]-[[1962]] dowódca w stopniu generała brygady 12 Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej w Szczecinie. Od [[2 grudnia]] [[1962]] roku zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej. W roku [[1964]] został zastępca dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej. W 1971 roku odbył dwumiesięczny kurs strategiczny w ZSRS. Od lipca roku [[1972]] zastępca komendanta Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego ds. liniowych.  
W latach [[1960]]-[[1962]] dowódca w stopniu generała brygady [[12 Dywizja Zmechanizowana|12. Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej]] w Szczecinie.  
 
Od [[2 grudnia]] [[1962]] roku zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej. W roku [[1964]] został zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej. W [[1971]] roku odbył dwumiesięczny kurs strategiczny w ZSRS. Od lipca roku [[1972]] zastępca komendanta Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego ds. liniowych.  


Od roku [[1980]] w dyspozycji ministra ON, [[3 listopada]] [[1981]] roku przeszedł w stan spoczynku z przyczyn zdrowotnych. Powołany ponownie do służby po ogłoszeniu stanu wojennego, po odwołaniu ostatecznie przeszedł w stan spoczynku.  
Od roku [[1980]] w dyspozycji ministra ON, [[3 listopada]] [[1981]] roku przeszedł w stan spoczynku z przyczyn zdrowotnych. Powołany ponownie do służby po ogłoszeniu stanu wojennego, po odwołaniu ostatecznie przeszedł w stan spoczynku.  

Wersja z 12:27, 12 paź 2016

Aleksander Jankowski
żołnierz
Data urodzenia 2 stycznia 1920
Miejsce urodzenia Grabowiec
Data śmierci 15 grudnia 1994
Miejsce śmierci Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Komunalny na Powąskach


Aleksander Jankowski (1920-1994) - zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca 12. Dywizji Piechoty Armii Krajowej w Szczecinie.

Życiorys

Urodził się 2 stycznia 1920 w Grabowcu, w powiecie bielskim. Syn Ignacego i Anny z Baranowskich. Ukończył 8 klas Gimnazjum zdobywając wykształcenie średnie. W roku 1940 deportowany wraz z rodziną w głąb Związku Sowieckiego do Kraju Ałtajskiego. Pracował jako robotnik leśny w miejscowości Krajuszkino.

Do 1. Dywizji Piechoty zmobilizowany jako szeregowiec 15 maja 1943 roku. Od czerwca do sierpnia roku 1943 był podchorążym w Szkole Podchorążych w Sielcach. 1 września 1943 roku mianowany chorążym. Po ukończeniu nauki objął stanowisko adiutanta gen. Świerczewskiego w 1. Korpusie. Od września roku 1943 szef sztabu 1. Samodzielnego Batalionu Kobiecego im. Emilii Plater.

Po wojnie inspektor, a później starszy pomocnik szefa Wydziału Wyszkolenia Bojowego dowództwa Okręgu Wojskowego nr 1 w Warszawie. W latach 1948-1949 słuchacz Kursu Dowódców Pułku w Wyższej Szkole Piechoty w Rembertowie. W sztabie Okręgu nr 1 służył jako starszy pomocnik szefa Wydziału III. W roku 1951 szef Wydziału Operacyjnego w sztabie Okręgu nr 1. Po utworzeniu Warszawskiego Okręgu Wojskowego zastępca szefa sztabu ds. operacyjnych. W latach 1954-1956 studia w Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Szef sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W roku 1958 awansował na generała brygady.

W latach 1960-1962 dowódca w stopniu generała brygady 12. Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej w Szczecinie.

Od 2 grudnia 1962 roku zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej. W roku 1964 został zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej. W 1971 roku odbył dwumiesięczny kurs strategiczny w ZSRS. Od lipca roku 1972 zastępca komendanta Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego ds. liniowych.

Od roku 1980 w dyspozycji ministra ON, 3 listopada 1981 roku przeszedł w stan spoczynku z przyczyn zdrowotnych. Powołany ponownie do służby po ogłoszeniu stanu wojennego, po odwołaniu ostatecznie przeszedł w stan spoczynku.

Zmarł 15 grudnia 1994.

Odznaczenia

Aleksander Jankowski został odznaczony m.in.:

  • Orderem Sztandaru Pracy II klasy
  • Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski
  • Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari
  • Krzyżem Walecznych
  • Orderem Czerwonej Gwiazdy

Bibliografia

  • Faszcza, Dariusz. Dowódcy 12 Dywizji Piechoty / Zmechanizowanej 1919-2008. Szczecin: Szczecińskie Towarzystwo Pogranicze [etc.], 2009.
  • Faszcza, Dariusz. 12. Szczecińska Dywizja Zmechanizowana : 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015.
  • Królikowski, Janusz. Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. 2 (I-M). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010.

Linki zewnętrzne

12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana


Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Szymon Bursewicz