Henryk Kompf

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 09:01, 28 paź 2016 autorstwa Busol (dyskusja | edycje) (Zastępowanie tekstu - "Kategoria:Pomeranica - do sprawdzenia" na "")
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Kompf
lekarz laryngolog
brak zdjecia
Data urodzenia 11 lipca 1905
Miejsce urodzenia Trzemeszno
Data śmierci 20 marca 1979
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie, (kwatera 3B, rząd 7, nr grobu 1)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie
Narodowość polska


Henryk Kompf (1905-1979), dr. med., laryngolog.

Życiorys

Henryk Kompf urodził się 11 lipca 1905 roku w Trzemesznie jako trzeci syn z siedmiorga dzieci Marii (z domu Koszcząb) i Zygmunta Kompfa, urzędnika w poznańskiej Goplanie. Był bratankiem ks. Aurelego Kompfa i bratem ks. Janusza Kompfa[1]

W roku 1924 ukończył poznańskie Gimnazjum św. Marii Magdaleny. W latach 1924-1930 odbył studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego i jako doktor wszechnauk medycznych podjął w 1931 roku pracę w Lecznicy Spółki Brackiej w Katowicach, gdzie zdobył specjalizację w zakresie otolaryngologii. W 1936 roku objął stanowisko ordynatora Oddziału Otolaryngologicznego Szpitala Miejskiego w Chorzowie, którym kierował do sierpnia 1939 roku.

Po wybuchu II wojny światowej podjął służbę w V Szpitalu Okręgowym w Krakowie i Szpitalu Wojskowym 504 w Tarnopolu, skąd 18 września 1939 roku ewakuował się do Rumunii i dalej przez Włochy do Francji, gdzie w roku 1940 ukończył Szkołę Podchorążych Sanitarnych w Combourg i otrzymał przydział do I Dyw. WP w stopniu kapr. pchor.

Zezwolenie na wyjazd ze Szpitala Wojennego nr 504 w Tarnopolu, 1939.

20 czerwca 1940 roku ewakuowany z Francji wraz z innymi Polakami do Anglii, początkowo pełnił służbę w 10 Pociągu Pancernym "Warszawa" patrolującym wybrzeże brytyjskie. Następnie przydzielony do Szpitala Wojennego nr 1 w Teymouth Castle w Szkocji znalazł się w gronie osób współtworzących

Henryk Kompf 9.jpg

Polski Wydział Lekarski na Uniwersytecie w Edynburgu.

Okładka czasopisma "Lekarz Wojskowy", 1946.
Henryk Kompf, lipiec 1946, (aut. Wasilewski).

Do roku 1947 był pracownikiem dydaktycznym w tamtejszej Katedrze Otolaryngologicznej oraz redaktorem naczelnym (od 1943 roku) czasopisma naukowego "Lekarz Wojskowy" wydawanego w latach 1941-1946 przez Towarzystwo Naukowe Lekarzy Polskich Sił Zbrojnych w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii. Jednocześnie pracował w Oddziale Otolaryngologicznym Szpitala im. Ignacego Paderewskiego w Edynburgu.

W 1947 roku podjął decyzję o powrocie do kraju. 23 lipca 1947 roku zarejestrował się w Punkcie Przyjęcia Gdańsk-Port i jeszcze w tym samym roku przybył do Szczecina, gdzie podjął się utworzenia oddziału laryngologii w Szpitalu PCK (obecnie Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Nr 1 im. prof. Tadeusza Sokołowskiego PUM) przy ul. Unii Lubelskiej, który w lipcu 1948 roku przekształcono w Klinikę Otolaryngologii Pomorskiej Akademii Medycznej.

W roku 1949 dr Henryk Kompf pomimo dużych trudności kadrowych i sprzętowych, zajął się organizacją kolejnego w Szczecinie oddziału laryngologicznego w Szpitalu Zakaźnym (obecnie Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Zespolony im. Marii Skłodowskiej-Curie) przy ul. Arkońskiej. W latach 1950-1952 był zatrudniony jako lekarz na Oddziału Otolaryngologicznego Szpitala Wojewódzkiego MSW. W latach 1952-1954 był kierownikiem Poradni Otolaryngologicznej Wojewódzkiej Przychodni Ochrony Macierzyństwa i Zdrowia Dziecka i konsultantem Szpitala Dziecięcego im. Janusza Korczaka. W 1954 roku objął stanowisko ordynatora Oddziału Otolaryngologicznego Szpitala Kolejowego w Szczecinie przy al. Wyzwolenia. Jako jeden z pierwszych w Polsce stosował terapię z użyciem penicyliny, wówczas niedostępnej w kraju.

Ze Szpitalem Kolejowym związany był do końca pracy zawodowej (1973 r.). Był kolejno lekarzem, ordynatorem, zastępcą dyrektora i w okresie od maja do lipca 1968 roku dyrektorem placówki.

Jako ceniony specjalista pełnił funkcje konsultanta i był członkiem komisji przeprowadzającej egzaminy specjalistyczne w zakresie otolaryngologii. Był członkiem Polskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego, Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, Towarzystwa Naukowego Lekarzy Polskich Sił Zbrojnych na Zachodnie, Towarzystwa Przyjaciół Szczecina, był też aktywnym członkiem ZBOWiD i przewodniczącym Komitetu Czynów Społecznych. Odznaczony m.in. Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945, Defence Medal, War Medal 1939-1945.

Żonaty (od 1948 roku) z Janiną Łuczkowską, miał czworo dzieci: córkę Annę i trzech synów - Bogusława, Henryka, Adama.

Zmarł 20 marca 1979 roku w Szczecinie.

Publikacje (wybór)

  • Przypadek pierwotnego zapalenia szpiku kostnego podstawy czaszki / Henryk Kompf. Poznań : [s.n.], 1938 (Poznań : Druk. Uniwersytetu Poznańskiego), [1], 5 s. Odb.: "Polski Przegląd Oto-Laryngologiczny". 1938 t. 14 nr 3-4.
  • Bóle głowy pochodzenia nosowego / Henryk Kompf. "Lekarz Wojskowy". 1945, t. 36, nr 2-3, s. 151-155.
  • Ropnie mózgu pochodzenia usznego. Leczenie penicyliną / Henryk Kompf. "Lekarz Wojskowy". 1946, t. 37, nr 1, s. 61.
  • Penicylina w schorzeniach uszu, nosa i gardła / Henryk Kompf. "Lekarz Wojskowy". 1946, t. 37, nr 2-3, s. 137-146.

Przypisy

  1. Jednym z przodków rodziny był wielkopolski lekarz Edmund Wawrzyniec Kompf (ur. 1835), absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego (1860 r.), autor napisanej w j. łacińskim dysertacji "O urazowych zwichnięciach biodra".


Bibliografia

  • "Gazeta Urzędowa Województwa Śląskiego", 1938, R. 17, nr 29.
  • Kmiecik-Zieleniak, L., Szanujmy rodowe tradycje, "Nowy Medyk" 1983, nr 21, s. 5.
  • Kojder Ireneusz, Od polonizacji do europeizacji ziemi medycznej na Pomorzu Zachodnim z mózgiem w tle. W: Od polonizacji do europeizacji Pomorza Zachodniego, Warszawa; Szczecin 2012, s. 245-159.
  • Lisowski W., Wychowankowie Polskiego Wydziału Lekarskiego w Edynburgu (1940-1948) - cz. V. "Skalpel". Biuletyn Wojskowej Izby Lekarskiej nr 4/2008.
  • Majewski Adam, Wojna ludzie i medycyna. Lublin 1969.
  • Ministerstwo Opieki Społecznej, Urzędowy spis: lekarzy..., Warszawa 1939, s. 107.
  • Polski almanach medyczny na rok 1956, Warszawa 1957, s. 474.
  • Tarnowska, Cz., Katedra i Klinika Otolaryngologii i Onkologii Laryngologicznej, w: Powstanie uczelni medycznej na Pomorzu Zachodnim, t. 2, Szczecin 2008, s. 231.
  • Teleszyński Z., Polski Wydział Lekarski przy Uniwersytecie w Edynburgu, "Archiwum Historii Medycyny" 1967, t. 30, nr 1, s. 45-63.
  • Tomaszewski Wiktor, Na szkockiej ziemi: wspomnienia wojenne ze służby zdrowia i z Polskiego Wydziału Lekarskiego w Edynburgu. Londyn 1976.




Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Sylwia Wesołowska