Józef Barecki

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Barecki
dziennikarz, publicysta, działacz polityczny
brak zdjecia
Data urodzenia 22 listopada 1926
Miejsce urodzenia Kraków
Data śmierci 29 maja 1999
Miejsce śmierci Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Bródnowski w Warszawie
Narodowość polska


Józef Barecki (1926-1999) – dziennikarz, publicysta, działacz polityczny, poseł do Sejmu

Życiorys

Józef Barecki (właśc. Józef Baran) urodził się 22 listopada 1926 roku w Krakowie. Był synem Józefa Barana i jego żony Otylii. W czasie okupacji należał do AK (1943-1944). W 1945 roku ukończył Szkołę Handlową w Krakowie.

Został zmobilizowany i z nakazem pracy skierowany do Szczecina, gdzie podjął pracę kreślarza w Dyrekcji PKP. Był jednym z organizatorów Związku Harcerstwa Polskiego w Szczecinie. W latach 1945-1948 był komendantem szczecińskiego hufca ZHP. W połowie lat czterdziestych podjął studia w Centralnej Szkole Dziennikarskiej przy KC PZPR (do 1949). Naukę kontynuował w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Warszawie. Studia ukończył w 1964 roku.

W latach 1947-1952 pracował początkowo jako reporter, a później jako kierownik działu w redakcjach „Szczecińskiego Głosu Ludu” i „Głosu Szczecińskiego”. Od 1952 do 1955 roku był zastępcą redaktora naczelnego „Kuriera Szczecińskiego”. W latach 1955-1966 ponownie w „Głosie Szczecińskim”, gdzie pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego (1955-1957) i redaktora naczelnego dziennika (luty 1957 – wrzesień 1966).

W 1966 roku wyjechał do Warszawy. Zmienił wówczas nazwisko na Barecki. Został dziennikarzem „Trybuny Ludu”. W latach 1966-1972 był zastępcą redaktora naczelnego. W 1972 objął stanowisko redaktora naczelnego tej gazety. „Trybuną” kierował do 1980 roku. W tym samym roku na krótko został przewodniczącym Komitetu ds. Radia i Telewizji (od 24 sierpnia do września). Od września 1980 do sierpnia 1981 roku pełnił funkcję rzecznika prasowego rządu.

Był współzałożycielem (17 sierpnia 1981), dyrektorem Państwowego Przedsiębiorstwa Wydawniczego „Rzeczpospolita” i redaktorem naczelnym organu prasowego rządu o tym samym tytule (pierwszy numer gazety ukazał się 14 stycznia 1982). Gazetą kierował do listopada 1986. Od stycznia 1988 do stycznia 1990 był redaktorem naczelnym „Nowych Dróg”. W 1990 roku przeszedł na emeryturę.

Był działaczem politycznym. W 1947 roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. od 1948 roku należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1976-1981 był członkiem KC PZPR. Od lipca 1986 do grudnia 1987 roku był kierownikiem Wydziału Propagandy KC PZPR. Był posłem na Sejm PRL kilku kadencji (VII-IX) oraz przewodniczącym komisji sejmowych - Komisji do Spraw Samorządu Pracowniczego Przedsiębiorstw (1982-1985), Komisji Administracji, Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości (1985-1989) oraz Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy „Prawo o stowarzyszeniach” i projektów ustaw dotyczących związków zawodowych (1989).

W latach 1976-1980 był przewodniczącym Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Należał do Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

Zmarł 29 maja 1999 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim (kw. 5 E I 15).

Nagrody

  • 1946 – Nagroda Dziennikarska Miasta Szczecina
  • 1984 – Nagroda Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich im. B. Prusa



Odznaczenia

  • 1976 – Order Sztandaru Pracy I klasy
  • 1989 – Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Złoty Krzyż ZHP
  • Medal Rodła



Ciekawostki

  • Sylwetkę dziennikarza przybliża Piotr Zieliński w Okruchach pamięci. Szczecińskim alfabecie wspomnień (Wydawnictwo GERMA, Szczecin 1999)



Źródła

Bibliografia

  • Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984
  • Kto jest kim w Polsce Edycja 2, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz