Józef Barecki

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 15:26, 20 sie 2017 autorstwa Andriusza (dyskusja | edycje) (→‎Nagrody)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Józef Barecki
dziennikarz, publicysta, działacz polityczny
brak zdjecia
Data urodzenia 22 listopada 1926
Miejsce urodzenia Kraków
Data śmierci 29 maja 1999
Miejsce śmierci Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Bródnowski w Warszawie


Józef Barecki (1926-1999) – dziennikarz, publicysta, redaktor naczelny „Głosu Szczecińskiego”, działacz polityczny, poseł na Sejm

Życiorys

Józef Barecki (właśc. Józef Baran) urodził się 22 listopada 1926 roku w Krakowie. Był synem Otylii i Józefa Baranów. W czasie okupacji należał do AK (1943-1944). W 1945 roku ukończył Szkołę Handlową w Krakowie.

Z nakazem pracy został skierowany do Szczecina, gdzie podjął pracę kreślarza w Dyrekcji PKP. Był jednym z organizatorów Związku Harcerstwa Polskiego w Szczecinie. W latach 1945-1948 był komendantem szczecińskiego hufca ZHP. W połowie lat czterdziestych podjął studia w Centralnej Szkole Dziennikarskiej przy KC PZPR (do 1949). Naukę kontynuował w Wyższej Szkole Nauk Społecznych w Warszawie. Studia ukończył w 1964 roku.

W latach 1947-1952 pracował początkowo jako reporter, a później jako kierownik działu w redakcjach „Szczecińskiego Głosu Ludu” i „Głosu Szczecińskiego”. Od 1952 do 1955 roku był zastępcą redaktora naczelnego „Kuriera Szczecińskiego”. W latach 1955-1966 ponownie w „Głosie Szczecińskim”, gdzie pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego (1955-1957) i redaktora naczelnego dziennika (luty 1957 – wrzesień 1966). Aktywnie działał w Świetlicy Artystycznej (późniejszy Klub „13 Muz”) przy al. Wojska Polskiego. Był współorganizatorem i jurorem Festiwali Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie (1962-1964).

W 1966 roku wyjechał do Warszawy. Zmienił wówczas nazwisko na Barecki. Został dziennikarzem „Trybuny Ludu”. W latach 1966-1972 pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego. W 1972 objął stanowisko redaktora naczelnego tej gazety. Był inicjatorem Święta „Trybuny Ludu” (1972). Dziennikiem tym kierował do 1980 roku. W tym samym roku na krótko został przewodniczącym Komitetu ds. Radia i Telewizji (od 24 sierpnia do września). Od września 1980 do sierpnia 1981 roku pełnił funkcję rzecznika prasowego rządu.

Współuczestniczył w zakładaniu Państwowego Przedsiębiorstwa Wydawniczego „Rzeczpospolita” (17 sierpnia 1981) i dziennika o tym samym tytule - pierwszy numer gazety ukazał się 14 stycznia 1982. Redakcją gazety kierował od stycznia 1982 do listopada 1986 roku. Od stycznia 1988 do stycznia 1990 był redaktorem naczelnym „Nowych Dróg”. W 1990 roku przeszedł na emeryturę.

Był działaczem politycznym. W 1947 roku wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. od 1948 roku należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1976-1981 był członkiem KC PZPR. Od lipca 1986 do grudnia 1987 roku był kierownikiem Wydziału Propagandy KC PZPR. Był posłem na Sejm PRL kilku kadencji (VII-IX) oraz przewodniczącym komisji sejmowych - Komisji do Spraw Samorządu Pracowniczego Przedsiębiorstw (1982-1985), Komisji Administracji, Spraw Wewnętrznych i Wymiaru Sprawiedliwości (1985-1989) oraz Komisji Nadzwyczajnej do rozpatrzenia projektu ustawy „Prawo o stowarzyszeniach” i projektów ustaw dotyczących związków zawodowych (1989).

W latach 1976-1980 był przewodniczącym Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Należał do Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej.

Żonaty, miał dwoje dzieci, córkę Magdalenę i syna Andrzeja.

Zmarł 29 maja 1999 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Bródnowskim (kw. 5 E I 15).

W redakcji „Głosu Szczecińskiego”


Artykuły w prasie (wybór)

  • 1964„Die Welt am Sonntag” o Szczecinie, Gdańsku i Wrocławiu. Całkiem nowe, „Głos Szczeciński” 1964 nr 49, s. 3
  • 1964„Die Welt am Sonntag” o Szczecinie, Gdańsku i Wrocławiu. Złudzenia i rzeczywistość, „Głos Szczeciński” 1964 nr 51, s. 1-3



Nagrody

  • 1946 – Nagroda Dziennikarska Miasta Szczecina
  • 1984 – Nagroda Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich im. Bolesława Prusa



Odznaczenia

  • 1976 – Order Sztandaru Pracy I klasy
  • 1989 – Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Złoty Krzyż ZHP
  • Medal Rodła



Ciekawostki



Bibliografia

  • Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984
  • Kto jest kim w Polsce Edycja 2, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989
  • Paweł Szulc, Zniewolony eter. Polskie Radio Szczecin w latach 1945-1989, IPN, Szczecin 2012




IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz