Karl Knorrn: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 4: Linia 4:
 
|grafika_osoba=
 
|grafika_osoba=
 
|grafika_opis=
 
|grafika_opis=
|funkcja= sędzia rozjemczy, prowizor kościelny
+
|funkcja= piekarz, urzędnik pocztowy, sędzia rozjemczy, prowizor kościelny.
 
|urodziny_data=[[21 października]] [[1823]]
 
|urodziny_data=[[21 października]] [[1823]]
 
|urodziny_miejsce=Szczecin
 
|urodziny_miejsce=Szczecin
Linia 11: Linia 11:
 
|miejsce_spoczynku=
 
|miejsce_spoczynku=
 
|lokalizacja_grobu=
 
|lokalizacja_grobu=
|lata_dzialalnosci=
+
|lata_dzialalnosci= 1846-1876
 
|tytuly=
 
|tytuly=
 
|narodowosc=niemiecka
 
|narodowosc=niemiecka
 
|pseudonim=
 
|pseudonim=
 
|lokalizacja_grobu=
 
|lokalizacja_grobu=
}}'''Karl Heinrich August Knorrn (1823-1886)''' - urzędnik pocztowy, sędzia rozjemczy, prowizor kościelny.
+
}}'''Karl Heinrich August Knorrn (1823-1886)''' - piekarz, urzędnik pocztowy, sędzia rozjemczy i prowizor kościelny.
 
==Życiorys==
 
==Życiorys==
Karl Heinrich August Knorrn urodził się [[21 października]] [[1823]] w [[Szczecin]]ie jako syn ogniomistrza. Uczęszczał do szkoły elementarnej, a następnie do szczecińskiego gimnazjum.  Przedwczesna śmierć ojca uniemożliwiła mu podjęcie studiów teologicznych, a nawet ukończenie gimnazjum. Rozpoczął naukę zawodu u szczecińskiego piekarza, a po jej ukończeniu udał się na krótką wędrówkę po Saksonii i Śląsku. W roku [[1846]] otworzył piekarnię w [[Lubczyna|Lubczynie]]. W tym samym roku zawarł związek małżeński. Obok piekarni prowadził niewielkie gospodarstwo rolne. Ożywiony ruch pasażerski między [[Lubczyna|Lubczyną]] a [[Goleniów|Goleniowem]] umożliwił mu objecie prowadzenia ekspedycji pocztowej i poczty. Przez dwadzieścia lat piastował honorowy urząd sędziego rozjemcy, a przez dziesięć lat prowizora kościelnego.  
+
Karl Heinrich August Knorrn urodził się [[21 października]] [[1823]] w [[Szczecin]]ie jako syn ogniomistrza. Uczęszczał do szkoły elementarnej, a następnie przeniósł się do szczecińskiego gimnazjum.  Po ukończeniu gimnazjum pragnął poświęcić się studiom teologicznym, do których zachęcał go bliski krewny. Przedwczesna śmierć krewnego uniemożliwiła mu finansowanie dalszego kształcenia. Po opuszczeniu gimnazjum rozpoczął naukę zawodu u szczecińskiego piekarza. Po jej ukończeniu udał się na krótką wędrówkę po Saksonii i Śląsku.  
 +
 
 +
Dzięki zgromadzonym oszczędnościom Knorrn w roku [[1846]] otworzył piekarnię w [[Lubczyna|Lubczynie]] (Lübzin) nad jeziorem Dąbie (Dammsche See). Posiadanie własnej piekarni umożliwiło mu zawarcie związku małżeńskiego jeszcze w tym samym roku. Obok piekarni prowadził niewielkie gospodarstwo rolne. Ożywiony ruch pasażerski między [[Lubczyna|Lubczyną]] a [[Goleniów|Goleniowem]] (Gollnow) związany z uruchomieniem linii statków parowych ze Szczecina umożliwił mu objecie prowadzenia ekspedycji pocztowej i poczty konnej. Przez dwadzieścia lat piastował honorowy urząd sędziego rozjemcy, a przez dziesięć lat prowizora kościelnego.  
 
[[Plik:Baltische Studien 1883.jpg|150px|right|thumb|Artykuł Karla Knornna na łamach [[Baltische Studien|"Baltische Studien"]], 1883]]
 
[[Plik:Baltische Studien 1883.jpg|150px|right|thumb|Artykuł Karla Knornna na łamach [[Baltische Studien|"Baltische Studien"]], 1883]]
Knorrn oprócz swojej działalności zawodowej poświęcał się badaniu przeszłości ziemi pomorskiej. Na swojej ziemi odnalazł pozostałości przedchrześcijańskiego miejsca pochówku. Interesował się również numizmatyką, dzięki której nawiązywał kontakty z innymi kolekcjonerami monet, a niekiedy pośredniczył w ich wymianie. Poznanie [[Hermann Hering|Hermanna Konrada Wilhelma Heringa]] umożliwiło mu nawiązanie współpracy z [[Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde]] ([[Towarzystwo Historii Pomorza i Starożytności]]). Po śmierci żony w roku [[1876]] sprzedał swoje nieruchomości w Lubczynie i jako rentier przeprowadził się do [[Szczecin]]a. Został członkiem towarzystwa, któremu poświęcał cały swój wolny czas, dotyczyło to zwłaszcza Altertumsmuseum. Szczecińskie towarzystwo powierzyło mu wiele zadań, głownie administracyjnych. Przejął obowiązki związane z prowadzeniem korespondencji i utrzymywaniem kontaktów z zamiejscowymi członkami towarzystwa. Rozpoczął też prace związane ze skatalogowaniem bogatych zbiorów bibliotecznych, zarządzał kasą towarzystwa oraz przygotowywał do druku część sprawozdań.
 
  
Razem z Albertem Kühne (1824-1900) nadzorował Altertumsmuseum, a po jego odejściu samodzielnie kierował placówką. Krótko przed swoją śmiercią przygotował katalog kartkowy zbiorów muzealnych oraz instrukcję, według której razem z Rodgerem Prümersem (1852-1921) opracował część wydanego drukiem przewodnika po zbiorach muzealnych szczecińskiego towarzystwa. W listopadzie [[1883]] roku, w trakcie wizyty Ministra Kultury Gustava Heinricha Konrada von Goßlera (1838-1902) w Altertumsmuseum, Knorrn pełnił rolę przewodnika. Chociaż wciąż poszerzał swoją wiedzę, to numizmatyka i prehistoria pozostały jego ulubionymi dziedzinami nauki. W roku [[1883]] został wydrukowany jego artykuł „Sammlung abergläubischer Gebräuche” w [[Baltische Studien|„Baltische  Studien”]], roczniku [[Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde]] ([[Towarzystwo Historii Pomorza i Starożytności]]).
+
Knorrn oprócz swojej działalności zawodowej poświęcał się badaniu przeszłości ziemi pomorskiej. Na swojej ziemi odnalazł pozostałości przedchrześcijańskiego miejsca pochówku. Interesował się również numizmatyką, dzięki której nawiązywał kontakty z innymi kolekcjonerami monet, a niekiedy pośredniczył w ich wymianie. Dzięki temu poznał [[Hermann Hering|Hermanna Konrada Wilhelma Heringa]] (1800-1886), który umożliwił mu nawiązanie współpracy z [[Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde]] ([[Towarzystwo Historii Pomorza i Starożytności]]). Po śmierci żony w roku [[1876]] sprzedał swoje nieruchomości w Lubczynie i jako rentier przeprowadził się do [[Szczecin]]a. Został członkiem towarzystwa, któremu poświęcał cały swój wolny czas, dotyczyło to zwłaszcza Muzeum Starożytności (Altertumsmuseum). W niedługim czasie został członkiem zarządu towarzystwa, któremu powierzono wiele zadań, głownie administracyjnych. Przejął obowiązki związane z prowadzeniem korespondencji i i ekspedycji, jak również podtrzymywał kontakty z zamiejscowymi członkami towarzystwa. Rozpoczął też prace związane ze skatalogowaniem bogatych zbiorów bibliotecznych, zarządzał kasą towarzystwa oraz przygotowywał do druku część sprawozdań, które ukazywały się w periodyku towarzystwa [[Baltische Studien|„Baltische  Studien”]].
 +
 
 +
Razem z Albertem Kühne (1824-1900) nadzorował Muzeum Starożytności, a po odejściu Kühne samodzielnie kierował placówką. Krótko przed swoją śmiercią przygotował katalog kartkowy zbiorów muzealnych oraz instrukcję, według której razem z Rodgerem Prümersem (1852-1921) opracował część wydanego drukiem przewodnika po zbiorach muzealnych szczecińskiego towarzystwa. W listopadzie [[1883]] roku, w trakcie wizyty Ministra Kultury Gustava Heinricha Konrada von Goßlera (1838-1902) w Muzeum Starożytności, pełnił Knorrn rolę przewodnika. Chociaż wciąż poszerzał swoją wiedzę, to numizmatyka i prehistoria pozostały jego ulubionymi dziedzinami nauki. Dał temu wyraz zamieszczając swój artykuł „Sammlung abergläubischer Gebräuche” w roku [[1883]] w [[Baltische Studien|„Baltische  Studien”]].
  
 
Karl Heinrich August Knorrn zmarł [[1 kwietnia]] [[1886]] roku w Szczecinie.
 
Karl Heinrich August Knorrn zmarł [[1 kwietnia]] [[1886]] roku w Szczecinie.
  
 
==Publikacje (wybór)==
 
==Publikacje (wybór)==
* Sammlung abergläubischer Gebräuche. „Baltische Studien”. AF 33, 1883, s. 113-147.
+
* Sammlung abergläubischer Gebräuche. „Baltische Studien”, AF. Jg. 33, 1883, s. 113-147.
 
==Bibliografia==  
 
==Bibliografia==  
*Karl Heinrich August Knorrn. “Baltische Studien”. AF 36, 1886, s. 384-387.
+
*Karl Heinrich August Knorrn. “Baltische Studien”, AF. Jg. 36, 1886, H. 4, s. 384-387.
 
{{AutorP|[[Małgorzata Elżbieta Płoszczyńska]]}}
 
{{AutorP|[[Małgorzata Elżbieta Płoszczyńska]]}}
 
{{DEFAULTSORT:Knorrn, Karl}}
 
{{DEFAULTSORT:Knorrn, Karl}}

Wersja z 14:26, 28 mar 2019

Karl Knorrn
piekarz, urzędnik pocztowy, sędzia rozjemczy, prowizor kościelny.
Data urodzenia 21 października 1823
Miejsce urodzenia Szczecin
Data śmierci 1 kwietnia 1886
Miejsce śmierci Szczecin
Lata działalności 1846-1876
Narodowość niemiecka

Karl Heinrich August Knorrn (1823-1886) - piekarz, urzędnik pocztowy, sędzia rozjemczy i prowizor kościelny.

Życiorys

Karl Heinrich August Knorrn urodził się 21 października 1823 w Szczecinie jako syn ogniomistrza. Uczęszczał do szkoły elementarnej, a następnie przeniósł się do szczecińskiego gimnazjum. Po ukończeniu gimnazjum pragnął poświęcić się studiom teologicznym, do których zachęcał go bliski krewny. Przedwczesna śmierć krewnego uniemożliwiła mu finansowanie dalszego kształcenia. Po opuszczeniu gimnazjum rozpoczął naukę zawodu u szczecińskiego piekarza. Po jej ukończeniu udał się na krótką wędrówkę po Saksonii i Śląsku.

Dzięki zgromadzonym oszczędnościom Knorrn w roku 1846 otworzył piekarnię w Lubczynie (Lübzin) nad jeziorem Dąbie (Dammsche See). Posiadanie własnej piekarni umożliwiło mu zawarcie związku małżeńskiego jeszcze w tym samym roku. Obok piekarni prowadził niewielkie gospodarstwo rolne. Ożywiony ruch pasażerski między Lubczyną a Goleniowem (Gollnow) związany z uruchomieniem linii statków parowych ze Szczecina umożliwił mu objecie prowadzenia ekspedycji pocztowej i poczty konnej. Przez dwadzieścia lat piastował honorowy urząd sędziego rozjemcy, a przez dziesięć lat prowizora kościelnego.

Artykuł Karla Knornna na łamach "Baltische Studien", 1883

Knorrn oprócz swojej działalności zawodowej poświęcał się badaniu przeszłości ziemi pomorskiej. Na swojej ziemi odnalazł pozostałości przedchrześcijańskiego miejsca pochówku. Interesował się również numizmatyką, dzięki której nawiązywał kontakty z innymi kolekcjonerami monet, a niekiedy pośredniczył w ich wymianie. Dzięki temu poznał Hermanna Konrada Wilhelma Heringa (1800-1886), który umożliwił mu nawiązanie współpracy z Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde (Towarzystwo Historii Pomorza i Starożytności). Po śmierci żony w roku 1876 sprzedał swoje nieruchomości w Lubczynie i jako rentier przeprowadził się do Szczecina. Został członkiem towarzystwa, któremu poświęcał cały swój wolny czas, dotyczyło to zwłaszcza Muzeum Starożytności (Altertumsmuseum). W niedługim czasie został członkiem zarządu towarzystwa, któremu powierzono wiele zadań, głownie administracyjnych. Przejął obowiązki związane z prowadzeniem korespondencji i i ekspedycji, jak również podtrzymywał kontakty z zamiejscowymi członkami towarzystwa. Rozpoczął też prace związane ze skatalogowaniem bogatych zbiorów bibliotecznych, zarządzał kasą towarzystwa oraz przygotowywał do druku część sprawozdań, które ukazywały się w periodyku towarzystwa „Baltische Studien”.

Razem z Albertem Kühne (1824-1900) nadzorował Muzeum Starożytności, a po odejściu Kühne samodzielnie kierował placówką. Krótko przed swoją śmiercią przygotował katalog kartkowy zbiorów muzealnych oraz instrukcję, według której razem z Rodgerem Prümersem (1852-1921) opracował część wydanego drukiem przewodnika po zbiorach muzealnych szczecińskiego towarzystwa. W listopadzie 1883 roku, w trakcie wizyty Ministra Kultury Gustava Heinricha Konrada von Goßlera (1838-1902) w Muzeum Starożytności, pełnił Knorrn rolę przewodnika. Chociaż wciąż poszerzał swoją wiedzę, to numizmatyka i prehistoria pozostały jego ulubionymi dziedzinami nauki. Dał temu wyraz zamieszczając swój artykuł „Sammlung abergläubischer Gebräuche” w roku 1883 w „Baltische Studien”.

Karl Heinrich August Knorrn zmarł 1 kwietnia 1886 roku w Szczecinie.

Publikacje (wybór)

  • Sammlung abergläubischer Gebräuche. „Baltische Studien”, AF. Jg. 33, 1883, s. 113-147.

Bibliografia

  • Karl Heinrich August Knorrn. “Baltische Studien”, AF. Jg. 36, 1886, H. 4, s. 384-387.