Kazimierz Krzanowski

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 12:20, 29 cze 2017 autorstwa Andriusza (dyskusja | edycje) (→‎Ciekawostki)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kazimierz Krzanowski
reżyser światła, dyrektor teatru
brak zdjecia
(fot. Leszek Kamiński)
Data urodzenia 26 kwietnia 1936
Miejsce urodzenia Lwów
Data śmierci 22 marca 1993
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 32A-1-9)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie


Kazimierz Krzanowski (1936-1993) – pracownik techniczny, reżyser światła, dyrektor teatru, animator kultury

Życiorys

Kazimierz Krzanowski urodził się 26 kwietnia 1936 roku we Lwowie. W 1946 roku wraz z matką i z wujem Stanisławem Krzanowskim - przyszłym aktorem, choreografem i tancerzem Teatru Komedia Muzyczna - został repatriowany do Szczecina.

Rodzinnie i emocjonalnie związany ze sceną, zaczął pracować w teatrze jako goniec. Wkrótce pod kierunkiem Mariana Waśki i Michała Kłyma, mistrzów oświetlenia, wywodzących się z opery lwowskiej, rozpoczął naukę zawodu elektryka-oświetleniowca (1950-1952). W nowo utworzonych w 1952 roku Państwowych Teatrach Dramatycznych w Szczecinie pracował kolejno jako oświetleniowiec, główny elektryk i kierownik techniczny.

W 1977 roku ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu, broniąc pracy magisterskiej poświęconej sytuacji prawnej pracowników teatru.

Po objęciu w 1976 roku przez Macieja Englerta dyrekcji Teatru Współczesnego został mianowany jego zastępcą (od 1 maja 1976). Na stanowisku tym pozostał także za dyrekcji Andrzeja Chrzanowskiego (1979-1981). W październiku 1981 roku na życzenie zespołu objął stanowisko dyrektora naczelnego teatru, powierzając kierownictwo artystyczne placówki Ryszardowi Majorowi.

Jego zasługą było wybudowanie od podstaw zaplecza technicznego teatru, żartobliwie zwanego „Pałacem Kazimierzowskim”. Ceniony za kompetencję i pewność w podejmowaniu decyzji, zapewniał personelowi poczucie bezpieczeństwa organizacyjnego i ekonomicznego. Mimo pewnych różnic w wizji programowej teatru, doskonale uzupełniał się z Ryszardem Majorem. Dzięki udanej współpracy obu dyrektorów, Teatr Współczesny zdobył odpowiednią rangę artystyczną i zyskał trwałą pozycję na teatralnej mapie kraju. Był reżyserem światła do wielu spektakli Teatru Współczesnego, Teatru „13 Muz” i Teatru Krypta.

Znany był także z działalności społecznej. W latach 1984-1988 był radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie. Udzielał się także w Towarzystwie Kultury Teatralnej, starając się popularyzować osiągnięcia szczecińskiego teatru w Polsce i za granicą. W 1979 roku został wybrany prezesem Zarządu Oddziału Wojewódzkiego TKT w Szczecinie. Za jego kadencji szczeciński Oddział stał się jednym z wiodących oddziałów TKT w kraju.

Współpracował z ruchem studenckim, m.in. ze Studenckim Teatrem Politycznym przy realizacji spektaklu Ja liubliu tiebia żizń (1963). Organizował dziecięce i młodzieżowe zespoły recytatorskie i kółka teatralne. Przyczynił się do funkcjonowania popularnego w szkołach średnich konkursu „Młodzi Miłośnikami Melpomeny”. W 1982 roku wspólnie z red. Bogdanem Wojtczakiem ocalił przed likwidacją znaczący dla miasta Ogólnopolski Przegląd Teatrów Małych Form. Przez kolejne lata przewodniczył komitetowi organizacyjnemu tego festiwalu.

Mimo postępującej ciężkiej choroby, kierował Teatrem Współczesnym do ostatnich dni swojego życia.

Zmarł 22 marca 1993 roku w Szczecinie. Został pochowany 29 marca na Cmentarzu Centralnym (kw. 32A-1-9).

Teatr (wybór)

Tytuł Autor Reżyseria Forma twórczości Teatr Data premiery
Awantury w Chioggi Carlo Goldoni Aleksander Fogiel światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 17 maja 1958
Romans z wodewilu Władysław Krzemiński Aleksander Rodziewicz światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 11 października 1958
Miłość Pavel Kohout Jan Maciejowski światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 18 grudnia 1958
Cudotwórca Anatol Stern Aleksander Rodziewicz światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 22 września 1959
Odwety Leon Kruczkowski Aleksander Rodziewicz światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 3 lutego 1962
Czy to jest miłość Zofia Bystrzycka Aleksander Rodziewicz światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 11 września 1962
Wesele Stanisław Wyspiański Józef Gruda światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 18 stycznia 1963
Hamlet William Shakespeare Aleksander Rodziewicz główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 19 kwietnia 1963
Ja liubliu tiebia żizń różni autorzy rosyjscy i radzieccy Andrzej Androchowicz światło Polityczny Teatr Studencki maj 1963
Koledzy Wasilij Aksionow, Jurij Stabawoj Jan Maciejowski główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 6 listopada 1963
W kręgu podejrzeń Robert Thomas Ewa Kołogórska światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 24 listopada 1963
Igraszki z diabłem Jan Drda Jan Maciejowski główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 24 stycznia 1964
Sułkowski Stefan Żeromski Jerzy Kreczmar główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 5 lipca 1964
Policjanci Sławomir Mrożek Jan Maciejowski główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 4 listopada 1964
Nosorożec Eugène Ionesco Maryna Broniewska kierownik pracowni elektrycznej; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 19 grudnia 1964
Matka Courage i jej dzieci Bertolt Brecht Zbigniew Mak główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 20 marca 1965
Dziady Adam Mickiewicz Jan Maciejowski główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 12 marca 1966
Derby w pałacu Jarosław Abramow-Newerly Andrzej Ziębiński główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 23 września 1966
Otello William Shakespeare Jan Maciejowski główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 1 października 1966
Zbójcy Friedrich Schiller Edmund Pietryk główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 3 grudnia 1966
Niech no tylko zakwitną jabłonie Agnieszka Osiecka Barbara Fijewska główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 21 marca 1967
Dom kobiet Zofia Nałkowska Ewa Kołogórska światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 22 września 1967
Ryszard III William Shakespeare Jan Maciejowski główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 29 września 1967
Pan Wokulski Bolesław Prus Ewa Kołogórska główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 23 lutego 1968
Hedda Gabler Henrik Ibsen Maryna Broniewska główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 12 maja 1968
Antygona Sofokles Marek Okopiński główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 20 września 1968
Wyzwolenie Stanisław Wyspiański Jan Maciejowski główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 14 lutego 1969
Rzecz listopadowa Ernest Bryll Krystyna Skuszanka, Jerzy Krasowski główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 20 kwietnia 1969
Król w kraju rozkoszy Franciszek Zabłocki Wanda Laskowska główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 11 września 1969
Sonnenbruchowie Leon Kruczkowski Józef Gruda główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 12 września 1969
Królowa Śniegu Eugeniusz Szwarc wg Hansa Christiana Andersena Jowita Pieńkiewicz główny elektryk Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 7 listopada 1969
Wesele Stanisław Wyspiański Józef Gruda główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 10 maja 1970
Dialogus de Passione abo Żałosna Tragedyja o Męce Jezusa Anonim Jitka Sokalska główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 28 marca 1971
Powrót Odysa Stanisław Wyspiański Wojciech Jesionka kierownictwo techniczne; główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 26 marca 1972
Pelikan August Strindberg Jitka Stokalska kierownictwo techniczne; główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 16 czerwca 1972
Sen nocy letniej William Shakespeare Józef Gruda kierownictwo techniczne; główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Sala Bogusława Zamku Książąt Pomorskich) 2 lipca 1972
Jan Maciej Karol Wścieklica Stanisław Ignacy Witkiewicz Aleksander Strokowski kierownictwo techniczne; główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 15 października 1972
Szewcy Stanisław Ignacy Witkiewicz Aleksander Strokowski główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 15 września 1974
Wodewil warszawski Zdzisław Gozdawa, Wacław Stępień Czesław Staszewski główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 19 października 1974
Warszawianka Stanisław Wyspiański Wanda Laskowska światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Sala Bogusława Zamku Książąt Pomorskich) 20 grudnia 1975
Wyszedł z domu Tadeusz Różewicz Krystyna Tyszarska główny elektryk; światło Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 5 kwietnia 1975
Jubileusz Edward Redliński Maciej Englert kierownictwo techniczne Teatr Współczesny 13 marca 1976
Dożywocie Aleksander Fredro Maciej Englert światło Teatr Współczesny 3 lipca 1977
Kurka wodna Stanisław Ignacy Witkiewicz Maciej Englert światło Teatr Współczesny 28 stycznia 1978
Wyzwolenie Stanisław Wyspiański Maciej Englert światło Teatr Współczesny 25 kwietnia 1978
Kopciuch Janusz Głowacki Andrzej Chrzanowski światło Teatr Współczesny 12 pażdziernika 1979
Ostatni kongres wybielaczy Andrzej Kojer wg sztuki Bertolta Brechta Turandot, czyli Ostatni kongres wybielaczy Andrzej Chrzanowski, Jacek Koprowicz światło Teatr Współczesny 7 maja 1981



Nagrody i wyróżnienia

  • 1985 – Nagroda Wojewódzka



Odznaczenia

Zasluzony Dzialacz.jpg
  • 1972 – Zasłużony Działacz Kultury
  • 1975 – Srebrny Krzyż Zasługi
  • 1980 – Złoty Krzyż Zasługi



O Kazimierzu Krzanowskim

  • Ryszard Major: (...) Muszę uczciwie powiedzieć, że rodzina Teatru Współczesnego była zgraną rodziną, ale zdarzały się w niej bardzo ostre konflikty, jak w każdej rodzinie, samych świętych tu nie było. Myślę jednak, że dzięki niebywałemu wyczuciu i taktowi Kazimierza Krzanowskiego wszystko powracało do harmonii. (...) Dyrektor Krzanowski odnosił się do tego z odpowiednią troską i zadumą i za to po dziś dzień jestem mu wdzięczny. (Zenon Butkiewicz, Nasz Współczesny..., s. 23)



Ciekawostki


Bibliografia




IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz