Lidia Wysocka: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 2: Linia 2:
 
<br/><br/>
 
<br/><br/>
 
== Życiorys ==
 
== Życiorys ==
'''Lidia Wysocka''' ur. [[24 czerwca]] [[1916]] roku w Rogaczewie. Studiowała w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej w Warszawie. Na scenie zadebiutowała w 1936 roku w Teatrze Polskim.  
+
'''Lidia Wysocka''' ur. [[24 czerwca]] [[1916]] roku w Rogaczewie k. Kijowa. Niemal całe swoje życie związała z Warszawą. Studiowała w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej pod kierunkiem Aleksandra Zelwerowicza. Studia ukończyła w 1938 roku. W tym samym roku zadebiutowała w Teatrze Polskim w ''Weselu Figara'' Pierre'a Beaumarchais'go. Ze sceną tą związana była do wybuchu II wojny światowej. W latach trzydziestych rozpoczęła współpracę z Polskim Radiem. Wystapiła wówczas w pierwszej radiowej adaptacji powieści. Przed wojną dokonała także pierwszych nagrań płytowych jako piosenkarka.
  
W 1956 roku wraz z Karolem Szpalskim założyła Kabaret Wagabunda, który zgromadził całą plejadę wybitnych aktorów, piosenkarzy i satyryków, m.in. Marię Koterbską, Zbigniewa Cybulskiego, Bogumiła Kobielę, Jeremiego Przyborę, Edwarda Dziewońskiego, Jacka Fedorowicza, Wiesława Michnikowskiego, Zdzisława Leśniaka.  
+
 
 +
Okupację przeżyła w Warszawie. Pracowała m.in. jako kelnerka w kawiarni „Na Antresoli” przy ul. Złotej. W 1941 roku po zamachu na aktora i konfidenta gestapo, Igo Syma, została aresztowana z grupą aktorów i uwięziona na Pawiaku. Po kilku miesiącach została zwolniona. W 1943 roku została żoną aktora i reżysera [[Zbigniew Sawan|Zbigniewa Sawana]].
 +
 
 +
Po wojnie występowała w stolicy. Grała w Miejskich Teatrach Dramatycznych oraz w Teatrze Miniatura i Teatrze Nowym.
 +
 
 +
W roku 1947 wyjechała do '''Szczecina'''. Tu została aktorką [[Państwowy Teatr Polski|Państwowego Teatru Polskiego]], którego założycielem i dyrektorem był jej mąż.
 +
 
 +
Po powrocie do Warszawy w 1951 roku występowała w Teatrze Buffo (do 1954).
 +
 
 +
W 1956 roku wraz z Karolem Szpalskim założyła literacko-artystyczny Kabaret Wagabunda, który zgromadził całą plejadę wybitnych aktorów, piosenkarzy i satyryków, m.in. Marię Koterbską, Zbigniewa Cybulskiego, Bogumiła Kobielę, Jeremiego Przyborę, Edwarda Dziewońskiego, Jacka Fedorowicza, Wiesława Michnikowskiego, Zdzisława Leśniaka.  
 
Była reżyserem i kierownikiem artystycznym kabaretu, z którym odbyła liczne tournée po Polsce i za granicą (m.in. USA, Kanada, Wielka Brytania, Czechosłaowacja, ZSRR. W zespole występowała do 1968 roku. W latach 1959-1966 prowadzony przez nią kabaret jako Scena Literatów i Aktorów „Wagabunda” podlegał Wojewódzkiemu Przedsiębiorstwu Imprez Artystycznych w Szczecinie, którym kierował [[Jacek Nieżychowski]].
 
Była reżyserem i kierownikiem artystycznym kabaretu, z którym odbyła liczne tournée po Polsce i za granicą (m.in. USA, Kanada, Wielka Brytania, Czechosłaowacja, ZSRR. W zespole występowała do 1968 roku. W latach 1959-1966 prowadzony przez nią kabaret jako Scena Literatów i Aktorów „Wagabunda” podlegał Wojewódzkiemu Przedsiębiorstwu Imprez Artystycznych w Szczecinie, którym kierował [[Jacek Nieżychowski]].
 +
 +
W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych występowała w Teatrze Syrena
  
 
Na srebrnym ekranie zadebiutowała w drugiej połowie lat trzydziestych, grając główną rolę w filmie ''Kochaj tylko mnie'' (1935). Przed wojną wystąpiła m.in. w filmach ''Papa się żeni'' (1936), ''Gehenna'' (1938), ''Serce matki'' (1938), ''Wrzos'' (1938), ''Złota maska''. Ten ostatni wprowadzony został na ekrany przez Niemców w 1940 roku. Po wojnie zagrała m.in. w ''Irena do domu!'' i ''Sprawie pilota Maresza'' (1955), ''Nikodemie Dyzmie'', ''Zaczarowanym podwórku'' (1974).
 
Na srebrnym ekranie zadebiutowała w drugiej połowie lat trzydziestych, grając główną rolę w filmie ''Kochaj tylko mnie'' (1935). Przed wojną wystąpiła m.in. w filmach ''Papa się żeni'' (1936), ''Gehenna'' (1938), ''Serce matki'' (1938), ''Wrzos'' (1938), ''Złota maska''. Ten ostatni wprowadzony został na ekrany przez Niemców w 1940 roku. Po wojnie zagrała m.in. w ''Irena do domu!'' i ''Sprawie pilota Maresza'' (1955), ''Nikodemie Dyzmie'', ''Zaczarowanym podwórku'' (1974).
  
W latach 1943-1984 była żoną aktora i reżysera [[Zbigniew Sawan|Zbigniewa Sawana]].
+
 
  
 
Zmarła [[2 stycznia]] [[2006]] roku w Warszawie.  
 
Zmarła [[2 stycznia]] [[2006]] roku w Warszawie.  

Wersja z 11:32, 2 wrz 2014

Lidia Wysocka (1916-2006) – aktorka, reżyser teatralny, kostiumograf, artystka estradowa

Życiorys

Lidia Wysocka ur. 24 czerwca 1916 roku w Rogaczewie k. Kijowa. Niemal całe swoje życie związała z Warszawą. Studiowała w Państwowym Instytucie Sztuki Teatralnej pod kierunkiem Aleksandra Zelwerowicza. Studia ukończyła w 1938 roku. W tym samym roku zadebiutowała w Teatrze Polskim w Weselu Figara Pierre'a Beaumarchais'go. Ze sceną tą związana była do wybuchu II wojny światowej. W latach trzydziestych rozpoczęła współpracę z Polskim Radiem. Wystapiła wówczas w pierwszej radiowej adaptacji powieści. Przed wojną dokonała także pierwszych nagrań płytowych jako piosenkarka.


Okupację przeżyła w Warszawie. Pracowała m.in. jako kelnerka w kawiarni „Na Antresoli” przy ul. Złotej. W 1941 roku po zamachu na aktora i konfidenta gestapo, Igo Syma, została aresztowana z grupą aktorów i uwięziona na Pawiaku. Po kilku miesiącach została zwolniona. W 1943 roku została żoną aktora i reżysera Zbigniewa Sawana.

Po wojnie występowała w stolicy. Grała w Miejskich Teatrach Dramatycznych oraz w Teatrze Miniatura i Teatrze Nowym.

W roku 1947 wyjechała do Szczecina. Tu została aktorką Państwowego Teatru Polskiego, którego założycielem i dyrektorem był jej mąż.

Po powrocie do Warszawy w 1951 roku występowała w Teatrze Buffo (do 1954).

W 1956 roku wraz z Karolem Szpalskim założyła literacko-artystyczny Kabaret Wagabunda, który zgromadził całą plejadę wybitnych aktorów, piosenkarzy i satyryków, m.in. Marię Koterbską, Zbigniewa Cybulskiego, Bogumiła Kobielę, Jeremiego Przyborę, Edwarda Dziewońskiego, Jacka Fedorowicza, Wiesława Michnikowskiego, Zdzisława Leśniaka. Była reżyserem i kierownikiem artystycznym kabaretu, z którym odbyła liczne tournée po Polsce i za granicą (m.in. USA, Kanada, Wielka Brytania, Czechosłaowacja, ZSRR. W zespole występowała do 1968 roku. W latach 1959-1966 prowadzony przez nią kabaret jako Scena Literatów i Aktorów „Wagabunda” podlegał Wojewódzkiemu Przedsiębiorstwu Imprez Artystycznych w Szczecinie, którym kierował Jacek Nieżychowski.

W latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych występowała w Teatrze Syrena

Na srebrnym ekranie zadebiutowała w drugiej połowie lat trzydziestych, grając główną rolę w filmie Kochaj tylko mnie (1935). Przed wojną wystąpiła m.in. w filmach Papa się żeni (1936), Gehenna (1938), Serce matki (1938), Wrzos (1938), Złota maska. Ten ostatni wprowadzony został na ekrany przez Niemców w 1940 roku. Po wojnie zagrała m.in. w Irena do domu! i Sprawie pilota Maresza (1955), Nikodemie Dyzmie, Zaczarowanym podwórku (1974).


Zmarła 2 stycznia 2006 roku w Warszawie.



Twórczość teatralna (Szczecin)

Tytuł Autor Reżyseria Forma twórczości Rola Teatr Data premiery
Wiele hałasu o nic William Shakespeare Zbigniew Sawan obsada aktorska Beatrycze, synowica Leonata Państwowy Teatr Polski 22 stycznia 1949
Wiosna w Norwegii Stuart Engstrand Lidia Wysocka, Seweryn Butrym, Stanisław Malatyński reżyseria Państwowy Teatr Polski 9 marca 1949
Jadzia wdowa Ryszard Ruszkowski Zbigniew Sawan asystent reżysera, kostiumy, obsada aktorska Jadwiga Państwowy Teatr Polski 18 kwietnia 1949
Seans Noel Coward Karol Borowski kostiumy Państwowy Teatr Polski 16 sierpnia 1949
Bajka Michaił Swietłow Zbigniew Sawan obsada aktorska Katia Państwowy Teatr Polski 27 października 1949
Zielony Gil Tirso de Molina Zbigniew Sawan obsada aktorska Donna Diana Państwowy Teatr Polski 12 stycznia 1950
Niemcy Leon Kruczkowski Jan Perz kostiumy Państwowy Teatr Polski (scena filialna Teatr Współczesny) 16 stycznia 1950



Afisze do sztuk z udziałem Lidii Wysockiej



Nagrody i wyróżnienia

  • 1995 – nagroda m. st. Warszawy
  • 1996 – Prometeusz'96 - Nagroda Artystyczna Polskiej Estrady za szczególne osiągnięcia dla sztuki estradowej



Odznaczenia

  • 1967 – Odznaka 1000-lecia
  • 1974 – Zasłużony Działacz Kultury
  • 1978 – Złoty Krzyż Zasługi