Oleg Bałakirew: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzono nową stronę "==Oleg Bałakirew (1944-1977) – artysta malarz== == Życiorys== Oleg Bałakirew urodził się 14 grudnia 1944 roku w Wilnie. Był synem Paweł Bałakirew|Pawł...")
 
Linia 5: Linia 5:
 
Oleg Bałakirew urodził się [[14 grudnia 1944 roku w Wilnie]]. Był synem [[Paweł Bałakirew|Pawła Bałakirewa]] – artysty malarza i Tatiany z domu Polaninej– nauczycielki. Do Szczecina przyjechał w [[1946]] roku wraz z rodzicami  i starszym rodzeństwem. Od dziecka towarzyszył ojcu podczas pracy – podawał pędzle  i farby, poznawał warsztat malarski. W roku 1964 ukończył [[Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych]] w Szczecinie. Jednym z jego nauczycieli był [[Antoni Wróbel]]. W latach 1964-1967 studiował  na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, w pracowni prof. Stanisława Borysowskiego. W latach 1967-1970 studia malarskie kontynuował w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku, w pracowniach prof. Jacka Żuławskiego, prof. Barbary Massalskiej i prof. Kiejstuta Bereźnickiego. Po studiach powrócił do Szczecina. W latach [[1970-1977]] był członkiem grupy „Brama”, w skład której wchodzili również [[Ryszard Kiełtyka]], [[Wacław Stanisławczyk]] i [[Ryszard Tokarczyk]].
 
Oleg Bałakirew urodził się [[14 grudnia 1944 roku w Wilnie]]. Był synem [[Paweł Bałakirew|Pawła Bałakirewa]] – artysty malarza i Tatiany z domu Polaninej– nauczycielki. Do Szczecina przyjechał w [[1946]] roku wraz z rodzicami  i starszym rodzeństwem. Od dziecka towarzyszył ojcu podczas pracy – podawał pędzle  i farby, poznawał warsztat malarski. W roku 1964 ukończył [[Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych]] w Szczecinie. Jednym z jego nauczycieli był [[Antoni Wróbel]]. W latach 1964-1967 studiował  na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, w pracowni prof. Stanisława Borysowskiego. W latach 1967-1970 studia malarskie kontynuował w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku, w pracowniach prof. Jacka Żuławskiego, prof. Barbary Massalskiej i prof. Kiejstuta Bereźnickiego. Po studiach powrócił do Szczecina. W latach [[1970-1977]] był członkiem grupy „Brama”, w skład której wchodzili również [[Ryszard Kiełtyka]], [[Wacław Stanisławczyk]] i [[Ryszard Tokarczyk]].
  
Zginął w wypadku samochodowym [[29 stycznia 1977]] roku w Szczecinie. Pochowany  na Cmentarzu Centralnym (kw. 9k-10-7).  
+
Zginął w wypadku samochodowym [[29 stycznia 1977]] roku w Szczecinie. Pochowany  na [[Cmentarz Centralny|Cmentarzu Centralnym]], (kw. 9k-10-7).  
  
 
==Twórczość ==
 
==Twórczość ==
  
Oleg Bałakiriew był artystą o niepospolitym talencie. Już w liceum plastycznym zwrócił na siebie uwagę pracami dyplomowymi, zwłaszcza sposobem rozwiązywania światłocienia i żywiołową ekspresją. Okres jego dojrzałej twórczości zamyka się w latach [[1970-1977]]. Pozostawił ponad trzydzieści obrazów, głównie kompozycji dużego formatu. Przedstawiał własną wizję świata, nie ulegał wzorcom i stereotypom. Tematem większości są prawie puste wnętrza, w których przedstawił zwyczajne przedmioty – krzesło, stolik, butelkę, dziecięcy wózek (Bez okien, Baltic Beer, Wózek Piotra). Otaczające człowieka sprzęty to niemi świadkowie jego wzlotów i upadków, narodzin i śmierci, trwania świata i przemijania istnień. Przedmioty oświetlał w ekspresyjny sposób celowo gubiąc wyrazistość kształtów. W ten sposób podkreślał ich ulotność i nietrwałość, sygnalizował nieuchronność  rozpadu i przemijania. Przejawiał również skłonności symboliczne i personifikujące (Koniec zabawy, Lalu). Malował niespiesznie, starając się najprostszymi, oszczędnymi środkami wyrazić ekspresję. Uwagę skupiał na świetle i przestrzeni. Przedstawione na obrazach wnętrza – zazwyczaj ciemne,  fascynują nieodgadnioną głębią. Ściany wnętrz zdają się otwierać w tajemniczą, niepokojącą i nieokreśloną przestrzeń. Światło nie tylko wzmaga ekspresję, ale nadaje obrazom  ponadczasowy, uniwersalny wymiar.  Prace artysty są wielowarstwowe teściowo i imponują siłą artystycznego wyrazu.  
+
Oleg Bałakiriew był artystą o niepospolitym talencie. Już w liceum plastycznym zwrócił na siebie uwagę pracami dyplomowymi, zwłaszcza sposobem rozwiązywania światłocienia i żywiołową ekspresją. Okres jego dojrzałej twórczości zamyka się w latach 1970-1977. Pozostawił ponad trzydzieści obrazów, głównie kompozycji dużego formatu. Przedstawiał własną wizję świata, nie ulegał wzorcom i stereotypom. Tematem większości są prawie puste wnętrza, w których przedstawił zwyczajne przedmioty – krzesło, stolik, butelkę, dziecięcy wózek (Bez okien, Baltic Beer, Wózek Piotra). Otaczające człowieka sprzęty to niemi świadkowie jego wzlotów i upadków, narodzin i śmierci, trwania świata i przemijania istnień. Przedmioty oświetlał w ekspresyjny sposób celowo gubiąc wyrazistość kształtów. W ten sposób podkreślał ich ulotność i nietrwałość, sygnalizował nieuchronność  rozpadu i przemijania. Przejawiał również skłonności symboliczne i personifikujące (''Koniec zabawy'', ''Lalu''). Malował niespiesznie, starając się najprostszymi, oszczędnymi środkami wyrazić ekspresję. Uwagę skupiał na świetle i przestrzeni. Przedstawione na obrazach wnętrza – zazwyczaj ciemne,  fascynują nieodgadnioną głębią. Ściany wnętrz zdają się otwierać w tajemniczą, niepokojącą i nieokreśloną przestrzeń. Światło nie tylko wzmaga ekspresję, ale nadaje obrazom  ponadczasowy, uniwersalny wymiar.  Prace artysty są wielowarstwowe teściowo i imponują siłą artystycznego wyrazu.  
 
Był członkiem Rady Artystycznej ZPAP w Szczecinie. Uczestniczył w licznych wystawach, festiwalach i plenerach malarskich w kraju i za granicą, indywidualnych i zbiorowych.  Laureat wielu nagród.
 
Był członkiem Rady Artystycznej ZPAP w Szczecinie. Uczestniczył w licznych wystawach, festiwalach i plenerach malarskich w kraju i za granicą, indywidualnych i zbiorowych.  Laureat wielu nagród.
Prace artysty posiadają w swoich  zbiorach m.in.: Muzeum Narodowe w Szczecinie, Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie, Muzeum Ziemi Lubuskiej w Gorzowie Wlkp., Miejski Dom Kultury w Świnoujściu, Szczecińskie Towarzystwo Kultury oraz zbiory prywatne w kraju i za granicą.
+
Prace artysty posiadają w swoich  zbiorach m.in.: [[Muzeum Narodowe w Szczecinie]], [[Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie]], Muzeum Ziemi Lubuskiej w Gorzowie Wlkp., Miejski Dom Kultury w Świnoujściu, Szczecińskie Towarzystwo Kultury oraz zbiory prywatne w kraju i za granicą.
  
==Obrazy  (wybór)==
+
# Obrazy  (wybór)
  
 
*''Akt z lalką'', 130x100 cm, olej, płótno, 1972
 
*''Akt z lalką'', 130x100 cm, olej, płótno, 1972
Linia 39: Linia 39:
  
  
==Wystawy zbiorowe krajowe (wybór)==
+
# Wystawy zbiorowe krajowe (wybór)
  
 
*'''1970, 1971''' – Wystawa malarstwa „Grupa Brama” - '''Szczecin'''
 
*'''1970, 1971''' – Wystawa malarstwa „Grupa Brama” - '''Szczecin'''
Linia 60: Linia 60:
 
*'''XI 2011-I 2012''' – Obecność. Wystawa ZPAP Okręgu Szczecińskiego 1945-2011 w ramach obchodów 100-lecia ZPAP - '''Szczecin'''
 
*'''XI 2011-I 2012''' – Obecność. Wystawa ZPAP Okręgu Szczecińskiego 1945-2011 w ramach obchodów 100-lecia ZPAP - '''Szczecin'''
 
*'''2013''' -  Wystawa „A może morze?” - '''Szczecin'''
 
*'''2013''' -  Wystawa „A może morze?” - '''Szczecin'''
 +
 +
# Wystawy indywidualne (wybór)
 +
 +
*'''1974, 1975'''  – Wystawa w „Klubie 13 Muz”- '''Szczecin'''
 +
*'''1995''' – Wystawa z cyklu „ Z Galerii wspomnień” – '''Szczecin'''
 +
• 2001 – Wystawa Olega i Pawła Bałakirewów w cyklu „Z Galerii wspomnień”- Szczecin
 +
# Wystawy zagraniczne
 +
 +
*'''1971''' – Wystawa ZPAP Okręgu Szczecińskiego – '''Ryga''' (Łotwa)
 +
*'''1972''' – Światowa Wystawa malarstwa Współczesnego – '''Montreal''' (Kanada)
 +
*'''1973''' – Wystawy okręgu szczecińskiego - '''Rostock''' (Niemcy), '''Burgas''' (Bułgaria), '''Praga''' (Czechy), '''Liberec''' (Czechy)
 +
*'''1976''' – Wystawa „Bolidenforetaget  Kunstforening” – '''Skellefteå''' (Szwecja)
 +
*'''1978''' - Wystawa „Polska współczesna sztuka Wybrzeża” - '''Skagen''' (Dania)
 +
*'''1979''' - Wystawa w Museum für Kunst- und Kulturgeschichte - ''' Lubeka''' (Niemcy)
 +
*'''1980''' -  Wystawa „Grupa Brama” w Borough Gallery - '''Stockton''' (Anglia)
 +
 +
==Nagrody==
 +
 +
* '''1972''' – Grand Prix w konkursie o nagrodę „Konika Morskiego” – '''Szczecin'''
 +
*'''1974''' – Nagroda Prezydenta Miasta Szczecina na VII Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego - '''Szczecin'''
 +
*'''1975''' – Laureat „Złotego Grona” – '''Zielona Góra'''
 +
 +
==Wspomnienie o Olegu Bałakirewie==
 +
 +
''W Szczecinie na dużej międzynarodowej wystawie malarstwa przy obrazach Olega Bałakirewa zatrzymaliśmy się na dłużej, chociaż dookoła kusiły kolorem i fantazją dziesiątki innych obrazów. Nawet dzisiaj nie potrafię powiedzieć, w czym były inne od pozostałych, że tak nas przyciągnęły do siebie. Czy swoim niepokojem? Czy półcieniami zanikających i ukazujących się kształtów, okraszonymi światłem jakby z El Greca?[…] Nowe obrazy Olega wydały się jeszcze ciekawsze, bardziej zdecydowane w położeniu farby i dojrzałości treści, miały swój niepokój i ten rodzaj smutku, który dopuszczaliśmy do siebie – był w nich smutek zmierzchania, piękno muzycznej frazy, której nie można dotknąć ani zobaczyć, smutek przemijających dni albo tej jednej chwili, która nie wiadomo, czy zdarzy się drugi raz, smutek odlatujących ptaków i pierwszego pożegnania.
 +
Aleksander Jurewicz (Życie  i liryka)
 +
Idę ulicami Szczecina.
 +
Idę ulicami Gdańska.
 +
Idę do Ciebie. Szukam Ciebie.
 +
Kim byłeś?
 +
Dobrym Synem, radością, szczęściem.
 +
Idę do Ciebie…
 +
Szukam Ciebie…
 +
Jest wielka smutna cisza…
 +
Jest tajemnica życia i śmierci…
 +
Twoja Matka
 +
Tatiana Bałakirew (Wspomnienia matki)
 +
 +
Oleg Bałakirew osiągnął cel bardzo trudny do zdobycia przez malarza. Spowodował, że obok jego prac nie przechodzimy obojętnie, czy też szybko o nich zapominamy, nasyciwszy oczy urodą barw. Do jego obrazów powracamy, odnajdując w nich ciągle nowe treści. Ich wielowarstwowość treściowa, połączona ściśle z siłą artystycznego wyrazu, stanowi o szczególnej pozycji malarstwa Bałakirewa, nie tylko w środowisku lokalnym.
 +
Jerzy Jurczyk (Oleg Bałakirew. Malarstwo)''

Wersja z 11:00, 17 sie 2015

Oleg Bałakirew (1944-1977) – artysta malarz

Życiorys

Oleg Bałakirew urodził się 14 grudnia 1944 roku w Wilnie. Był synem Pawła Bałakirewa – artysty malarza i Tatiany z domu Polaninej– nauczycielki. Do Szczecina przyjechał w 1946 roku wraz z rodzicami i starszym rodzeństwem. Od dziecka towarzyszył ojcu podczas pracy – podawał pędzle i farby, poznawał warsztat malarski. W roku 1964 ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Szczecinie. Jednym z jego nauczycieli był Antoni Wróbel. W latach 1964-1967 studiował na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika w Toruniu, w pracowni prof. Stanisława Borysowskiego. W latach 1967-1970 studia malarskie kontynuował w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku, w pracowniach prof. Jacka Żuławskiego, prof. Barbary Massalskiej i prof. Kiejstuta Bereźnickiego. Po studiach powrócił do Szczecina. W latach 1970-1977 był członkiem grupy „Brama”, w skład której wchodzili również Ryszard Kiełtyka, Wacław Stanisławczyk i Ryszard Tokarczyk.

Zginął w wypadku samochodowym 29 stycznia 1977 roku w Szczecinie. Pochowany na Cmentarzu Centralnym, (kw. 9k-10-7).

Twórczość

Oleg Bałakiriew był artystą o niepospolitym talencie. Już w liceum plastycznym zwrócił na siebie uwagę pracami dyplomowymi, zwłaszcza sposobem rozwiązywania światłocienia i żywiołową ekspresją. Okres jego dojrzałej twórczości zamyka się w latach 1970-1977. Pozostawił ponad trzydzieści obrazów, głównie kompozycji dużego formatu. Przedstawiał własną wizję świata, nie ulegał wzorcom i stereotypom. Tematem większości są prawie puste wnętrza, w których przedstawił zwyczajne przedmioty – krzesło, stolik, butelkę, dziecięcy wózek (Bez okien, Baltic Beer, Wózek Piotra). Otaczające człowieka sprzęty to niemi świadkowie jego wzlotów i upadków, narodzin i śmierci, trwania świata i przemijania istnień. Przedmioty oświetlał w ekspresyjny sposób celowo gubiąc wyrazistość kształtów. W ten sposób podkreślał ich ulotność i nietrwałość, sygnalizował nieuchronność rozpadu i przemijania. Przejawiał również skłonności symboliczne i personifikujące (Koniec zabawy, Lalu). Malował niespiesznie, starając się najprostszymi, oszczędnymi środkami wyrazić ekspresję. Uwagę skupiał na świetle i przestrzeni. Przedstawione na obrazach wnętrza – zazwyczaj ciemne, fascynują nieodgadnioną głębią. Ściany wnętrz zdają się otwierać w tajemniczą, niepokojącą i nieokreśloną przestrzeń. Światło nie tylko wzmaga ekspresję, ale nadaje obrazom ponadczasowy, uniwersalny wymiar. Prace artysty są wielowarstwowe teściowo i imponują siłą artystycznego wyrazu. Był członkiem Rady Artystycznej ZPAP w Szczecinie. Uczestniczył w licznych wystawach, festiwalach i plenerach malarskich w kraju i za granicą, indywidualnych i zbiorowych. Laureat wielu nagród. Prace artysty posiadają w swoich zbiorach m.in.: Muzeum Narodowe w Szczecinie, Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie, Muzeum Ziemi Lubuskiej w Gorzowie Wlkp., Miejski Dom Kultury w Świnoujściu, Szczecińskie Towarzystwo Kultury oraz zbiory prywatne w kraju i za granicą.

  1. Obrazy (wybór)
  • Akt z lalką, 130x100 cm, olej, płótno, 1972
  • Alba, 1973
  • Baltic Beer, 1975
  • Bez okien, 148x148 cm, olej, 1975
  • Huśtawka, 154x148 cm, olej,
  • Impresje morskie, 83x97 cm, olej, 1974
  • Koniec zabawy, 140x130 cm, olej, 1974
  • Król Maciuś I, 1973
  • Lalu, 97x83 cm, olej, 1974
  • Leżąca, 164x154 cm, olej, 1970
  • Marionetki, 138x132 cm, olej,
  • Mur, 1976
  • Ołtarz Heretyka, 159x119 cm, olej, płótno, 1974
  • Przystań św. Barbary, 97x97 cm, olej
  • Skarpa, 90x107 cm, olej
  • Splot, 81x65 cm, olej, 1971
  • Struktura, 1974
  • W materii, 132x126 cm, olej
  • Wilcza Poręba, 135x132 cm, olej
  • Wnętrze pracowni, 180x160 cm, olej, 1977
  • Wózek Piotra, 148x138 cm, olej, 1974
  • Za płotem, 70x 92,00 cm, olej, [1970]


  1. Wystawy zbiorowe krajowe (wybór)
  • 1970, 1971 – Wystawa malarstwa „Grupa Brama” - Szczecin
  • 1970 – Wystawa „Piękno Ziemi Szczecińskiej” - Szczecin
  • 1971 – Wystawa „Szczecińskie Dzieło Plastyczne na XXV-lecie ZPAP i XX-lecie PSB” - Szczecin
  • 1972 – VI Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego - Szczecin
  • 1972 – Wystawa pokonkursowa o nagrodę Konika Morskiego - Szczecin
  • 1973 – Wystawa poplenerowa Międzynarodowego Pleneru Bałtyckiego - Szczecin
  • 1973 – V Prezentacja Malarzy Krajów Socjalistycznych - Szczecin
  • 1974 – VII Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego - Szczecin
  • 1975 – Wystawa „Pokolenie 30/40” - Łódź
  • 1975 – Ogólnopolska Wystawa „Złote Grono” – Zielona Góra
  • 1975 - Wystawa „Panorama szczecińska” - Warszawa
  • 1976 – Wystawa „Contrakt 76” - Lidzbark Warmiński
  • 1976 – VIII Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego - Szczecin
  • 1980 – Wystawa „Plastyka szczecińska 1945-80 - Szczecin
  • 1981 – Wystawa „Grupa Brama” - Szczecin
  • 1985 – Wystawa „Plastyka Ziem Zachodnich i Północnych” - Olsztyn
  • 1993 – Wystawa „Szczecińska sztuka współczesna 1945-1993”- Szczecin
  • XI 2011-I 2012 – Obecność. Wystawa ZPAP Okręgu Szczecińskiego 1945-2011 w ramach obchodów 100-lecia ZPAP - Szczecin
  • 2013 - Wystawa „A może morze?” - Szczecin
  1. Wystawy indywidualne (wybór)
  • 1974, 1975 – Wystawa w „Klubie 13 Muz”- Szczecin
  • 1995 – Wystawa z cyklu „ Z Galerii wspomnień” – Szczecin

• 2001 – Wystawa Olega i Pawła Bałakirewów w cyklu „Z Galerii wspomnień”- Szczecin

  1. Wystawy zagraniczne
  • 1971 – Wystawa ZPAP Okręgu Szczecińskiego – Ryga (Łotwa)
  • 1972 – Światowa Wystawa malarstwa Współczesnego – Montreal (Kanada)
  • 1973 – Wystawy okręgu szczecińskiego - Rostock (Niemcy), Burgas (Bułgaria), Praga (Czechy), Liberec (Czechy)
  • 1976 – Wystawa „Bolidenforetaget Kunstforening” – Skellefteå (Szwecja)
  • 1978 - Wystawa „Polska współczesna sztuka Wybrzeża” - Skagen (Dania)
  • 1979 - Wystawa w Museum für Kunst- und Kulturgeschichte - Lubeka (Niemcy)
  • 1980 - Wystawa „Grupa Brama” w Borough Gallery - Stockton (Anglia)

Nagrody

  • 1972 – Grand Prix w konkursie o nagrodę „Konika Morskiego” – Szczecin
  • 1974 – Nagroda Prezydenta Miasta Szczecina na VII Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego - Szczecin
  • 1975 – Laureat „Złotego Grona” – Zielona Góra

Wspomnienie o Olegu Bałakirewie

W Szczecinie na dużej międzynarodowej wystawie malarstwa przy obrazach Olega Bałakirewa zatrzymaliśmy się na dłużej, chociaż dookoła kusiły kolorem i fantazją dziesiątki innych obrazów. Nawet dzisiaj nie potrafię powiedzieć, w czym były inne od pozostałych, że tak nas przyciągnęły do siebie. Czy swoim niepokojem? Czy półcieniami zanikających i ukazujących się kształtów, okraszonymi światłem jakby z El Greca?[…] Nowe obrazy Olega wydały się jeszcze ciekawsze, bardziej zdecydowane w położeniu farby i dojrzałości treści, miały swój niepokój i ten rodzaj smutku, który dopuszczaliśmy do siebie – był w nich smutek zmierzchania, piękno muzycznej frazy, której nie można dotknąć ani zobaczyć, smutek przemijających dni albo tej jednej chwili, która nie wiadomo, czy zdarzy się drugi raz, smutek odlatujących ptaków i pierwszego pożegnania. Aleksander Jurewicz (Życie i liryka) Idę ulicami Szczecina. Idę ulicami Gdańska. Idę do Ciebie. Szukam Ciebie. Kim byłeś? Dobrym Synem, radością, szczęściem. Idę do Ciebie…

Szukam Ciebie…

Jest wielka smutna cisza… Jest tajemnica życia i śmierci… Twoja Matka Tatiana Bałakirew (Wspomnienia matki)

Oleg Bałakirew osiągnął cel bardzo trudny do zdobycia przez malarza. Spowodował, że obok jego prac nie przechodzimy obojętnie, czy też szybko o nich zapominamy, nasyciwszy oczy urodą barw. Do jego obrazów powracamy, odnajdując w nich ciągle nowe treści. Ich wielowarstwowość treściowa, połączona ściśle z siłą artystycznego wyrazu, stanowi o szczególnej pozycji malarstwa Bałakirewa, nie tylko w środowisku lokalnym. Jerzy Jurczyk (Oleg Bałakirew. Malarstwo)