Peter Kamecke: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 1: Linia 1:
 +
__NOTOC__
 
{{Osoba infobox
 
{{Osoba infobox
 
|osoba=Peter Kamecke
 
|osoba=Peter Kamecke

Wersja z 21:05, 30 paź 2015

Peter Kamecke
Marszałek dworu, podkomorzy księcia Jana Fryderyka
Data urodzenia 1543
Data śmierci 1613
Narodowość pomorska


Peter Kamecke, von Kameke (1543-1613) - marszałek dworu i podkomorzy księcia Jana Fryderyka.

Życiorys:

Peter Kamecke, von Kameke pochodził ze starej pomorskiej rodziny szlacheckiej. Jak podaje prof. Edward Rymar „Ród to i dlatego ciekawy, że pochodzi z miejscowych staropomorskich elit możnych, może nawet z dynastów zaodrzańskiej strefy lucickiej. W drugiej połowie XIII i na początku XIV w. wtopił się w coraz liczniejsze rycerstwo napływowe niemieckie, pozostał jednak przez stulecia przy rodzimym imiennictwie (Cieszyn, Cieszymir, Ciesław, Świętosz, Biezpraw)". Peter Kamecke był synem Achacego Kamecke i Christine z domu Borcke. Od 1597 roku jego dobrami były wsie Chlebowo i Krosino, które utracił w 1600 roku w wyniku wieloletniego procesu. jaki prowadził z księciem Barnimem X (XII). Bardzo krytyczną opinię o Peterze Kameke przekazał w „Księdze domowej” (Hausbuch) Joachim von Wedel nazywając go totumfackim księcia Jan Fryderyka i uważając go za złego ducha Gryfity.

Udział Petera Kamecke w procesie Elisabeth von Doberschütz:

Elisabeth von Doberschütz z domu von Strantz (ur. ? - zm. 17 grudnia 1591 roku w Szczecinie). Oskarżono ją wskutek intrygi, której głównymi twórcami byli Jakub von Kleist i Peter von Kameke o to, że podała księżnej Erdmucie (ur. 26 czerwca 1561 w Berlinie, zm. 13 listopada 1623 w Słupsku/Stolp), żonie księcia Jana Fryderyka (1542–1600), jakiś napój czarownic (Hexentrank), po którym władczyni stała się bezpłodna. Oskarżenie Elisabeth o czary było wymierzone w jej męża Melchiora von Doberschütz. Doberschütz przez długie lata był zaufanym urzędnikiem ks. Jana Fryderyka. Do roku 1584 pełnił funkcję gubernatora (Stadthauptmann) Szczecinka (Neustettin). Pierwsze pomówienia Elisabeth o czary pojawiły się w 1584 r., ich skutkiem była niełaska, w jaką popadł Melchior w 1590 roku i wygnanie z Pomorza. Elisabeth, przeciw której wykorzystano wymuszone na torturach zeznania służby, została oskarżona także o trucie marszałka Petera von Kameke i samego księcia. 17 grudnia 1590 sąd uznał jej winę; rok później została ścięta na Rynku Siennym (Heumarkt) w Szczecinie. Jej ciało spalono poza murami miasta.

Śmierć:

W 1600 kazał wyremontować kościół we wsi Łasin Koszaliński (Lassehne), wyposażając go w nowy ołtarz, ambonę, chrzcielnicę, ławy patronackie, emporę oraz w wiszący świecznik. Gdy zmarł w kościele w Łasinie umieszczono epitafium ku jego czci. Epitafium zdobiło kościół przez ponad 400 lat. Dzisiaj znajduje się w kościele Najświętszej Maryi Panny w Koszalinie.

Bibliografia:

  1. Edward Rymar, Początki podkoszalińskiego klanu rycerskiego Kamyków i Boninów, w: Rocznik Koszaliński nr 38, Koszalin 2010 http://zbc.ksiaznica.szczecin.pl/publication/986
  2. Marcin Majewski, Płyta nagrobna Petera von Kameke, w: Koszalińskie Zeszyty Muzealne nr 25, Koszalin 2005 http://bibliotekacyfrowa.eu/publication/9051
  3. Warcisław Machura, Koszalin. Płyta nagrobna Petera Kameke, http://epigrafika.slupsk.pl/koszalin-plyta-nagrobna-petera-kameke



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Joanna Kościelna