Portret pisarza Georga Hirschfelda i jego żony Elli: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 39: Linia 39:
 
Obraz wkrótce po namalowaniu wraz z kilkoma innymi dziełami Lovisa Corintha oraz pracami Josefa Isräelsa, Franza Skarbiny i Waltera Leistikowa oraz współczesnymi małymi rzeźbami artystów niemieckich wystawiony został w berlińskim Salonie Paula Cassirera, mieszczącym się przy ówczesnej Viktoriastrasse 32 na obrzeżach berlińskiego Tiergarten (2.12.1903–8.01.1994). Dzieło pierwotnie było własnością Elli Hirschfeld-Petersen, później Paula Cassirera, a następnie zostało zakupione przez szczecińskiego kupca zbożowego Wilhelma Doeringa. <br />
 
Obraz wkrótce po namalowaniu wraz z kilkoma innymi dziełami Lovisa Corintha oraz pracami Josefa Isräelsa, Franza Skarbiny i Waltera Leistikowa oraz współczesnymi małymi rzeźbami artystów niemieckich wystawiony został w berlińskim Salonie Paula Cassirera, mieszczącym się przy ówczesnej Viktoriastrasse 32 na obrzeżach berlińskiego Tiergarten (2.12.1903–8.01.1994). Dzieło pierwotnie było własnością Elli Hirschfeld-Petersen, później Paula Cassirera, a następnie zostało zakupione przez szczecińskiego kupca zbożowego Wilhelma Doeringa. <br />
  
Wilhelm i Frida Doeringowie, mieszkający od [[1911]] roku w willi wybudowanej dla Augusta Lentza przy ''Falkenwalderstrasse'' (dzisiaj [[Aleja Wojska Polskiego|Wojska Polskiego]] 84), na przełomie lat [[1925]] i [[1926]] podarowali obraz (wraz z 35 innymi dziełami malarzy niemieckich XIX–XX w). do zbiorów otwartego w [[1913]] roku szczecińskiego Muzeum Miejskiego (niem. ''Stadtmuseum Stettin''). Po II wojnie światowej obraz stał się własnością [[Muzeum Narodowe (Szczecin)|Muzeum Narodowego]] w Szczecinie.  
+
Wilhelm i Frida Doeringowie, mieszkający od [[1911]] roku w [[Willa przy alei Wojska Polskiego 84|willi]] wybudowanej dla Augusta Lentza przy ''Falkenwalderstrasse'' (dzisiaj [[Aleja Wojska Polskiego|Wojska Polskiego]] 84), na przełomie lat [[1925]] i [[1926]] podarowali obraz (wraz z 35 innymi dziełami malarzy niemieckich XIX–XX w). do zbiorów otwartego w [[1913]] roku szczecińskiego Muzeum Miejskiego (niem. ''Stadtmuseum Stettin''). Po II wojnie światowej obraz stał się własnością [[Muzeum Narodowe (Szczecin)|Muzeum Narodowego]] w Szczecinie.  
  
 
{{Przypisy}}
 
{{Przypisy}}

Wersja z 12:11, 22 gru 2016


Portret pisarza Georga Hirschfelda i jego żony Elli
Portret pisarza Georga Hirschfelda i jego żony Elli
Lovis Corinth, "Portret pisarza Georga Hirschfelda i jego żony Elli", fot. Grzegorz Solecki, Arkadiusz Piętak.
Autor Lovis Corinth
Lokalizacja Muzeum Narodowe w Szczecinie
Data powstania 1903
Wymiary {{{wymiary}}}


Portret pisarza Georga Hirschfelda i jego żony Elli Lovisa Corintha

W zbiorach Muzeum Narodowego w Szczecinie znajduje się pochodzący z 1903 roku obraz Lovisa Corintha (1858 Tapiau w Prusach Wschodnich, obecnie Gwardiejsk – 1925 Zandvoort). Dzieło przedstawia małżonków Georga i Elli Hirschfeldów, należących do berlińskiej bohemy przełomu XIX i XX wieku.

Autor

Lovis Corinth studia artystyczne rozpoczął w 1876 roku u Ottona Günthera w Akademii Sztuk Pięknych w Królewcu, od 1880 roku kontynuował w Królewsko-Bawarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. W 1884 roku trzy miesiące spędził w Antwerpii, kształcąc się pod kierunkiem Paula Eugène’a George’a, następnie zaś w Académie Julian w Paryżu m.in. u Williama Bouguereau.

W 1886 roku wespół z Hansem Oldem odbył podróż wzdłuż wybrzeża Bałtyku. Po niezbyt udanych początkach kariery w Monachium, przyłączył się do Berlińskiej Secesji, protestując przeciwko rutynie akademickiej i jesienią 1901 roku przeniósł się do Berlina. Zaangażował się w działalność Berlińskiej Secesji, w pracowni przy Klopstockstraße w dzielnicy Tiergarten (Berlin-Mitte) założył własną szkołę malarską dla kobiet.

Pierwszą uczennicą artysty była Charlotte Berend, która wkrótce została jego żoną. W Berlinie szybko osiągnął sukces, stając się artystą znanym i cenionym zarówno przez znawców sztuki, jak i szerokie kręgi publiczności. Pełne ekspresji portrety oraz motywy pejzażowe, świadczące o jego wyjątkowym podejściu do natury, wykonywane w technikach akwaforty, suchej igły, litografii, prezentują wysoki poziom artystyczny, świadczą o biegłości warsztatowej w dziedzinie grafiki. Obok malarstwa sztalugowego, grafiki, rysunków, zajmował się także projektowaniem kostiumów oraz scenografii dla berlińskich teatrów.

Lovis Corinth wraz z Maksem Liebermannem i Maksem Slevogtem wypracował styl malarski określany niemieckim impresjonizmem. W 1918 roku otrzymał tytuł profesora, a rok później został członkiem Królewsko-Pruskiej Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie, a na krótko przed śmiercią członkiem honorowym Królewsko-Bawarskiej Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. Od 1919 mieszkał przeważnie w Bawarii – w Urfeld nad Walchensee.

Georg Hirschfeld

Georg Hirschfeld (1873 Berlin – 1942 Monachium), syn berlińskiego przemysłowca żydowskiego pochodzenia, był uznanym prozaikiem i dramaturgiem, reprezentował nurt naturalizmu w niemieckiej literaturze. Mieszkał i tworzył w Berlinie, Monachium i Wiedniu. W latach 18951905 należał do stowarzyszenia kulturalno-historycznego Friedrichshagener Dichterkreis, zrzeszającego m.in. Gerharta Hauptmanna, Arno Holza, Waltera Leistikowa, Edvarda Muncha, Reinera Marię Rilkego, Augusta Strindberga oraz Stanisława Przybyszewskiego. Jest autorem cenionych utworów, m.in.: "Die Mütter" (1896), "Zu Hause" (1896), "Agnes Jordan" (1898), "Das tote Leben" (1915), "Das Blut der Messalina" (1924) czy "Frau Rietschel das Kind" (1925). Jego twórczość literacka w okresie narodowego socjalizmu w Niemczech była zakazana.

Opis

Sportretowani małżonkowie ukazani zostali na tle pokoju, którego stosunkowo ascetyczne wnętrze ożywione jest jedynie kilkoma rekwizytami. Dzięki temu zabiegowi artysta świadomie skupia uwagę widza na bohaterach sceny – kobieta odziana w elegancką suknię siedzi na kanapie, zwracając się ku stojącemu obok mężowi, wyciąga w jego stronę dłoń z kwiatem. Malarz podjął próbę charakterystyki psychologicznej bohaterów: ona – z lekkim uśmiechem, pełna emocji, on – zatopiony we własnych myślach introwertyk z nieobecnym spojrzeniem stanowią zestawienie dwu skrajnie odmiennych temperamentów.

Portret małżonków Georga i Elli Hirschfeldów ilustruje pogląd Lovisa Corintha, sformułowany przez niego w podręczniku sztuki malarskiej „Das Erlernen der Malerei”: „W przypadku mężczyzny zainteresowanie skupia się na opracowaniu cech duchowych, jego rąk, właściwej mu postawy, u kobiety bardziej na oddziaływaniu barw. Mężczyznę ujmuje się bardziej od strony duchowej, kobietę dekoracyjnie. Także tło jest bardzo ważne. (...) Dzisiaj preferuje się prostotę. Albo stosuje się jeden prosty ton, taki, jaki rzeczywiście widzi się za modelem, albo całe wnętrze, które stanowi tło”[1].

Historia

Obraz wkrótce po namalowaniu wraz z kilkoma innymi dziełami Lovisa Corintha oraz pracami Josefa Isräelsa, Franza Skarbiny i Waltera Leistikowa oraz współczesnymi małymi rzeźbami artystów niemieckich wystawiony został w berlińskim Salonie Paula Cassirera, mieszczącym się przy ówczesnej Viktoriastrasse 32 na obrzeżach berlińskiego Tiergarten (2.12.1903–8.01.1994). Dzieło pierwotnie było własnością Elli Hirschfeld-Petersen, później Paula Cassirera, a następnie zostało zakupione przez szczecińskiego kupca zbożowego Wilhelma Doeringa.

Wilhelm i Frida Doeringowie, mieszkający od 1911 roku w willi wybudowanej dla Augusta Lentza przy Falkenwalderstrasse (dzisiaj Wojska Polskiego 84), na przełomie lat 1925 i 1926 podarowali obraz (wraz z 35 innymi dziełami malarzy niemieckich XIX–XX w). do zbiorów otwartego w 1913 roku szczecińskiego Muzeum Miejskiego (niem. Stadtmuseum Stettin). Po II wojnie światowej obraz stał się własnością Muzeum Narodowego w Szczecinie.

Przypisy

  1. L. Corinth, Das Erlernen der Malerei, Berlin 1909 (wyd. 2), s. 137, cyt. za: E. Gwiazdowska, Portret Georga Hirschfelda i jego żony Elli, w: Impresjoniści niemieccy. Liebermann, Corinth, Slevogt. Ryciny, rysunki, obrazy w zbiorach polskich, red. A. Kozak, E. Frąckowiak, Muzeum Narodowe w Warszawie 09–12.2005, Warszawa 2005, s. 113.


Bibliografia

  • C. Berend-Cotrinth, Die Gemälde von Lovis Corinth, München 1958, s. 86.
  • E. Gwiazdowska, Porteret Georga Hirschfelda i jego żony Elli, w: Impresjoniści niemieccy. Liebermann, Corinth, Slevogt. Ryciny, rysunki, obrazy w zbiorach polskich, red. A. Kozak, E. Frąckowiak, Muzeum Narodowe w Warszawie 09–12.2005, Warszawa 2005, s. 112–113.
  • B. Echte, W. Feilchenfeld (hrsg.), Man steht da und staunt. Kunstsalon Paul Cassierer. Die Ausstellungen 1901–1905, Wädenswil 2011, s. 404.
  • D. Kacprzak, Lovis Corinth, Porteret Georga Hirschfelda i jego żony Elli, w: Figura. Sztuka 1. połowy XX wieku ze zbiorów Muzeum Narodowego w Szczecinie / Figur. Kunst der 1. Hälfte des 20. Jahrhunderts aus dem Bestand des Nationalmuseums Stettin, red. / hrsg. S. P. Kubiak, V. Probst, Ernst Barlach Stiftung, Güstrow, 18.10.2012–13.01.2013, Muzeum Narodowe w Szczecinie, 1.02.2013–7.04.2013, Szczecin 2012, 82–84.
  • Zweckverband Dachauer Galerien und Museen (hrsg.), Künstlerkolonie Dachau. Blütezeit von 1880 bis 1920, Fischerhude 2013.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Dariusz Kacprzak