Ryszard Karger: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 101: Linia 101:
 
== Bibliografia ==
 
== Bibliografia ==
 
* Sławomir Orłowski, ''Na głębokiej wodzie'', „Express Wieczorny - Kulisy” nr 77 z dn. 19-21 kwietnia 1985
 
* Sławomir Orłowski, ''Na głębokiej wodzie'', „Express Wieczorny - Kulisy” nr 77 z dn. 19-21 kwietnia 1985
* Jerzy Timen, ''Morze to wspaniały interes. Rozmowa z Ryszardem Kargerem, prezesem SA Wolny Obszar Celny Szczecin-Świnoujście i kandydatem na senatora'' „Morze i Ziemia” z dn. 31 maja - 6 czerwca 1989, s. 8-9
+
 
  
 
{{Autor|[[User:Andriusza|Andrzej Androchowicz]]}}
 
{{Autor|[[User:Andriusza|Andrzej Androchowicz]]}}

Wersja z 22:00, 17 lip 2017

Ryszard Karger
ekonomista, menadżer, wieloletni dyrektor Polskiej Żeglugi Morskiej w Szczecinie
brak zdjecia
Data urodzenia 1 marca 1928
Miejsce urodzenia Warszawa


Ryszard Karger (ur. 1928) – ekonomista, menadżer, wieloletni dyrektor Polskiej Żeglugi Morskiej w Szczecinie

STRONA W BUDOWIE

Życiorys

Ryszard Karger urodził się 1 marca 1928 roku w Warszawie. Jest synem Władysława i Marii. Dzieciństwo i wczesną młodość spędził w rodzinnym mieście. W czasie wojny działał w podziemiu. Nosił pseudonim „Krupp”. W czasie powstania warszawskiego był żołnierzem 113 plutonu I kompanii 3 zgrupowania „Konrad” w stopniu kaprala podchorążego. W szeregach Grupy Bojowej „Krybar” AK walczył na Powiślu i w Śródmieściu. Po upadku powstania wraz z oddziałem dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w obozie na terenie Niemiec (numer jeniecki 141323). Po wyzwoleniu obozu przez oddziały Dywizji Pancernej gen. Maczka (15 kwietnia 1945), wstąpił do naprędce zorganizowanego gimnazjum dla byłych młodocianych jeńców. Tam zdał tzw. małą maturę. W 1946 roku na pokładzie alianckiego statku przypłynął z Lubeki do Szczecina. Był to jego pierwszy kontakt zarówno z morzem, jak i z tym miastem.

Po trzydniowym pobycie na terenie ośrodka Państwowego Urzędu Repatriacyjnego w Szczecinie, wyjechał do Gdańska, gdzie jego ojciec pracował jako konduktor tramwajowy. Uczęszczał do Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Żeromskiego w Gdańsku Oliwie. Po jego ukończeniu podjął studia na Wydziale Morskim Wyższej Szkoły Handlu Morskiego w Sopocie. Równocześnie od 1947 roku rozpoczął pracę zawodową. Najpierw jako makler w Bałtyckiej Agencji Morskiej „Baltica” (od lipca 1947 do 1951), później w przedsiębiorstwie „Polfracht” w Gdyni (do 31 maja 1955). W połowie 1951 roku został kierownikiem Sekcji Frachtowania Węgla i Działu Linii Regularnych „Polfrachtu”. Od 1954 roku piastował stanowisko zastępcy dyrektora ds. ekonomicznych tego przedsiębiorstwa.

W 1955 roku jako przedstawiciel Polskiej Misji Morskiej wyjechał do Londynu. Przez dwa lata pracował tam w charakterze rzeczoznawcy ds. frachtowania i bukowania oraz kierownika Wydziału Eksploatacji Spółki Gdynia-Ameryka Linie (od 1 czerwca 1955 do 31 maja 1957).

Od 1957 roku jest związany ze Szczecinem na stałe. W dniu 1 lipca 1957 roku został zatrudniony na stanowisku dyrektora ds. eksploatacji floty w Polskiej Żegludze Morskiej. Wkrótce został dyrektorem działu zarządzania flotą. Był pomysłodawcą wykorzystania statków zakupionych z tzw. Funduszu Antyczarterowego do rozbudowy, niewielkiego jeszcze wówczas, przedsiębiorstwa. Zainicjował poszerzenie obszarów działalności PŻM, m.in. poprzez utworzenie linii zachodnioafrykańskiej.

W dniu 1 marca 1964 roku został mianowany dyrektorem naczelnym Polskiej Żeglugi Morskiej. Dzięki talentowi menadżerskiemu niemal od podstaw wybudował jedno z największych przedsiębiorstw żeglugowych na świecie. Za jego kadencji znacznie powiększyła się flota szczecińskiego armatora (m.in. poprzez zakup statków typu Empire i Liberty), co spowodowało rozbudowę infrastruktury portu szczecińskiego. Tonaż statków osiągnął około miliona ton. Zwiększyło się także zatrudnienie marynarzy. W 1966 roku statki PŻM po raz pierwszy wyruszyły w rejsy na Daleki Wschód, m.in. realizując dostawy polskiego węgla do Japonii. W 1967 roku z jego inicjatywy uruchomiono stałe połączenie pomiędzy Świnoujściem a południową Skandynawią (Ystadt), które obsługiwał pierwszy polski prom pasażersko-samochodowy „Gryf”.

Z dniem 30 kwietnia 1969 roku Ryszard Karger został przez ówczesne władze państwowe odwołany ze stanowiska dyrektora naczelnego Polskiej Żeglugi Morskiej. Wyjechał do Antwerpii, gdzie został dyrektorem polsko-belgijskiej firmy agencyjnej PSAL (od 20 czerwca 1969 do 31 grudnia 1973). Tu dał się poznać jako doskonały menadżer, zyskując bardzo dobra opinie w kołach światowego shippingu.

Po powrocie do Szczecina, w latach 1974-1976, był dyrektorem Organizacji Gospodarczej „Interport”, która pod auspicjami Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej usiłowała zintegrować gospodarki morskie Polski i NRD. W ramach tej organizacji w Świnoujściu wybudowano bazę przeładunkowo-składową dla rudy, fosforytów i apatytów.

W dniu 23 stycznia 1976 roku ponownie powierzono mu stanowisko dyrektora naczelnego PŻM. Równocześnie w latach 1976-1989 był prezesem Żeglugi Polskiej SA. Przyczynił się do podpisania korzystnej umowy pomiędzy PŻM a szczecińskim „Transoceanem” - specjalizującym się w międzynarodowych usługach transportowych na morzu i lądzie - w wyniku czego powstała spółka „Termofracht”. Nowa spółka dała zatrudnienie stoczniom Gdańska i Gdyni przy budowie 10 chłodnicowców i zainicjowała budowę nowoczesnej chłodni w porcie świnoujskim.

W grudniu 1977 roku podpisał ze stoczniami brytyjskimi kontrakt na budowę 22 nowoczesnych statków do przewozu rudy dla PŻM. Była to jedna z najważniejszych umów inwestycyjnych w historii szczecińskiego armatora, do dziś określanej mianem kontraktu stulecia. Nieco później podpisał również kontrakt z Argentyną na zakup 8 statków, w tym dwóch po 60 DWT każdy.

Nowoczesny sposób zarządzania przedsiębiorstwem przysporzył Ryszardowi Kargerowi wielu oponentów. Na PŻM nasyłano liczne kontrole, które jednak nie wykazywały żadnych nieprawidłowości. Samego dyrektora pozbawiono możliwości merytorycznej dyskusji. Ówczesne władze polityczne i gospodarcze wykazały całkowitą obojętność wobec sytuacji w przedsiębiorstwie, mimo iż to przynosiło krajowi gigantyczne ilości wciąż potrzebnych dewiz. W tej sytuacji Ryszard Karger podjął decyzję o odejściu ze stanowiska dyrektora PŻM. Pozostawał na nim do 31 grudnia 1985 roku.

Później został prezesem Wolnego Obszaru Celnego Szczecin-Świnoujście (1989-1990). Był współorganizatorem, a w latach 1990-1997 także dyrektorem, spółki Gulf Agency Company Norpol Shipping Ltd. (obecnie GAC Poland Ltd.), świadczącej kompleksowe usługi z zakresu żeglugi.

W dniu 27 maja 1997 roku został konsulem honorowym Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z akredytacją na województwa zachodniopomorskie i lubuskie (do 2006). Jest wiceprezydentem Stowarzyszenia Konsulów Honorowych w Polsce.

Był członkiem wielu organizacji i stowarzyszeń, którym często także przewodniczył, m.in. prezesem szczecińskiego okręgu Polskiego Związku Żeglarskiego (obecnie jest jego prezesem honorowym), prezesem spółki INTERSTER Yachting SA w Warszawie, prezesem Morskiego Klubu Sportowego „Pogoń” w Szczecinie. Przez dwie kadencje był radnym Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie.

Na szczególną uwagę zasługują także związki Ryszarda Kargera z miastem. Były one bardzo ścisłe i przyniosły miastu ogromne korzyści. Dzięki wypracowanym przez Polską Żeglugę Morską dewizom, zakupił dla miasta pierwszą maszynę do kładzenia asfaltu oraz pierwszą maszynę do malowania znaków drogowych. Na potrzeby służb miejskich sfinansował zakup maszyny do przesadzania drzew. Kierowana przez niego instytucja wspomagała finansowo przedsiębiorstwa i zakłady pracy, instytucje kulturalne, a także szkoły. W 1964 roku PŻM objęła swoim patronatem V Liceum Ogólnokształcące im. Adam Asnyka, dzięki czemu w drukarni PŻM drukowano nieodpłatnie popularną gazetkę szkolną „Kaktus”, redagowaną przez uczniów „Piątki”.

Ryszard Karger był jednym z członków Komitetu Organizacyjnego VII Ogólnopolskiego Festiwalu Filmów Morskich (16-19 września 1976).



Z prywatnego archiwum



Nagrody i wyróżnienia

  • 1989 – honorowy tytuł „Nieprzeciętny 89”, przyznawany przez redakcję „Głosu Szczecińskiego”
  • 2010 – Nagroda Honorowa „Laur Bałtyku”, przyznana jako wyraz uznania za długoletnie działania na rzecz rozwoju krajowej branży żeglugowej
  • 2011 – Buława Nestora Przedsiębiorczości, przyznana przez Północną Izbę Gospodarczą
  • 2011Honorowy Obywatel Miasta Szczecina



Odznaczenia



Rozmowy i wywiady w prasie z Ryszardem Kargerem

  • 1964 – B. Karski, Szczecińskie perspektywy. Kierunek: Specjalistyczna flota (rozmowa), „Kurier Szczeciński” 1964 nr 96, s. 3
  • 1965Adam Kilnar, Komunikacja promowa Świnoujscie-Ystad będzie utrzymana (rozmowa), „Kurier Szczeciński” 1965 nr 96, s. 15
  • 1989 – Joanna Osajda, Eldorado nie od zaraz (Wolny Obszar Celny Szczecin-Świnoujście), „Przegląd Tygodniowy” 1989 nr 25, s. 5



Ciekawostki



Bibliografia

  • Sławomir Orłowski, Na głębokiej wodzie, „Express Wieczorny - Kulisy” nr 77 z dn. 19-21 kwietnia 1985




IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz