Stanisława Klimkowska-Bieńkowska

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 11:07, 10 lut 2021 autorstwa Sylwia Wesołowska (dyskusja | edycje) (Utworzono nową stronę "{{WEdycji}} {{Osoba infobox |osoba=Stanisława Klimkowska-Bieńkowska |grafika_osoba= |grafika_opis= |funkcja= |urodziny_data=1 marca 1896 |urodziny_miejsce=Demn...")
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
200px-Monobook icon.svg.png Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.


Stanisława Klimkowska-Bieńkowska
Data urodzenia 1 marca 1896
Miejsce urodzenia Demnia (obwód lwowski)
Narodowość polska


Stanisława Klimkowska-Bieńkowska (1896–1996), artystka malarka, nauczycielka

Życiorys

Dzieciństwo

Urodziła się 1 marca 1896 r. w miejscowości Demnia nad Dniestrem (powiat Mikołajów). Jej rodzicami byli Grzegorz Klimkowski (1859-1921?) i Stanisława Izydora z d. Łabowska (1871-1943). Ojciec był nauczycielem, autorem sztuk teatralnych, inicjatorem życia kulturalnego, społecznikiem.

Dzieciństwo spędziła we Lwowie, dokąd przeniosła się rodzina. Miała liczne rodzeństwo (w kolejności podanej we wspomnieniach S. K-B): Zofia, zm. 1927 r. (mąż: art. malarz Mieczysław Korwin-Piotrowski, krewny Gabrieli Zapolskiej), Helena (mąż: inż. Napoleon Cynkin), Maria, zm. 28 stycznia 1957 r. (po mężu: Jar), Wanda (zm. październik 1955), Stefania, zm. ok. 1984? (mąż: Marian Konstanty Borzemski (1894-1959), oficer WP, sportowiec), Adam (zm. 1963, żona: Luna z Limbachów), Tadeusz (1908-1974) (żona: Kazimiera z Milewiczów).

Rodzice rozwijali artystyczne talenty swych dzieci. Stanisława, która odziedziczyła po ojcu uzdolnienia aktorskie i wokalne, miała zostać artystką operową. Interesowała się też teatrem (sąsiadką rodziców z tej samej kamiennicy przy ul. Gołąba 6 we Lwowie była Gabriela Zapolska). Najbardziej jednak pociągało ją malarstwo, wciąż szkicowała, wykonywała portrety. Do zajęcia się malarstwem zachęcał też Ludomir Benedyktynowicz (1844-1926), malarz, który stracił obie ręce w powstaniu styczniowym, częsty gość rodziców.

Praca zawodowa i edukacja artystyczna

W 1911 r. po ukończeniu czwartej klasy Szkoły Wydziałowej we Lwowie podjęła pracę jako praktykantka w banku Galicyjskiego Towarzystwa Kredytowego dla Przemysłu Budowlanego we Lwowie (lata 1911-1912). W 1913 r. ukończyła Lwowską Szkołę Handlową. W 1913 r. została najmłodszą słuchaczką Wolnej Wszechnicy Sztuk Pięknych we Lwowie, gdzie uczył Stanisław Janowicz, mąż Gabrieli Zapolskiej oraz Mieczysław Korwin-Piotrowski (1869-1930), późniejszy szwagier, mąż najstarszej siostry Zofii.

Podczas I wojny światowej (lata 1915-1918) pracowała jako sanitariuszka w szpitalach polowych, przy okazji wykonując dziesiątki szkiców. W 1918 r. podczas obrony Lwowa była sanitariuszką w oddziale straceńców (tak nazywano obrońców Góry Stracenia, którymi dowodził rotmistrz Roman Abraham (1891-1976), późniejszy generał. W walkach o Persenkówkę (przedmieście Lwowa) 27 grudnia 1918 r. podczas ratowania Antosia Petrykiewicza (1905-1919), jednego z najmłodszych obrońców [1]została ciężko ranna kulą dum-dum (płuca, prawe ramię i obie nogi), wskutek czego przebywała w szpitalu przez cały 1919 r. [2]. W 1920 r. podczas uroczystości, odbywającej się pod pomnikiem Adama Mickiewicza we Lwowie została uhonorowana podwójnym Krzyżem Walecznych przez gen. Tadeusza Rozwadowskiego (1866-1928), dowódcę Armii „Wschód”, współautora zwycięstwa w Bitwie Warszawskiej w sierpniu 1920 r.

W l. 1920-1923 pracowała jako urzędniczka i kreślarka w Domu Inwalidów we Lwowie, gdzie pozostawała na leczeniu ortopedycznym. Równocześnie uczęszczała do Lwowskiej Szkoły Przemysłowej (specjalność: malarstwo dekoracyjne), którą ukończyła w 1923 r. Jej mistrzem był wykładający tam Kazimierz Sichulski [3]. Z tego okresu wyniosła fascynację sztuką ludową oraz pięknem krajobrazu Huculszczyzny. Szczególnie zainteresowała ją technika wykonywania huculskich pisanek techniką batiku przy pomocy wosku.

W l. 1924-1930 studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, pobierając nauki w pracowniach prof. Władysława Jarockiego, Fryderyka Pautscha, Wojciecha Weissa, Felicjana Szczęsnego-Kowarskiego, Stanisława Kamockiego, Leonarda Pękalskiego. Podczas studiów poznała Zenona Kononowicza (1903-1971), artystę malarza, który, zainteresowany jej siostrą Wandą, stał się częstym gościem rodziny [4]. W 1926 roku przebywała na stypendium w Paryżu, pobierając nauki w L’Accademie Nationale des Beaux Arts w Paryżu. Kopiowała wówczas w Luwrze obrazy starych mistrzów (Rembrandta, Riberę, Velasqueza). W pracowni Fernanda Legera poznawała tajniki warsztatu malarstwa monumentalnego. Zwiedziła Międzynarodową Wystawę Sztuk Dekoracyjnych. Podczas paryskiego pobytu poznała przebywających tam polskich malarzy, członków Komitetu Paryskiego tzw. „kapistów” (m.in. Zygmunta Waliszewskiego, Piotra Potworowskiego, Annę i Jana Cybisów, rzeźbiarza Jacka Pugeta). Z niektórymi z nich wystąpiła, jak wspominała, w amatorskiej realizacji jednej ze sztuk Tytusa Czyżewskiego.

Po powrocie z Paryża w 1927 r. wyszła za mąż za inż. Antoniego Bieńkowskiego). W 1928 r. urodziła syna (zmarł), a w 1929 r. urodziła córkę (Barbara Bieńkowska-Mleczak (1929-2010), romanistka, aktorka, nauczycielka). W 1929 r. rozwiodła się.

W [1930]] r. otrzymała stypendium Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (Fundusz Kultury Narodowej) na wyjazd studyjny do Włoch (Rzym, Wenecja, Florencja, Neapol, Pompeje), gdzie prowadziła studia nad techniką wykonywania fresków. Podczas wyjazdu towarzyszyła jej siostra, Wanda Klimkowska. S. K.-B. ukończyła studia z dwiema specjalnościami - malarstwem sztalugowym i konserwacją zabytków. Wspominała, że wiele zawdzięcza szkole Felicjana Szczęsnego-Kowarskiego, znawcy zagadnień polichromii ściennych. Po powrocie z Włoch, w l. 1931-1939 pracowała przy odnawianiu obrazów oraz malowideł ściennych w kościołach (Łopatyń, Siemienówka, Semenów, Drohobycz, Trembowla [5], Lwów). Przyjmowała też inne zlecenia. Była wykonawczynią dekoracji w świetlicy koszarów w Trembowli, projektowała witraże do kościołów, brała udział w wystawach. W l. 1939-1942 pracowała w spółdzielni malarskiej we Lwowie, w czasie okupacji niemieckiej (lata 1943-1944) była zatrudniona jako pomoc domowa, kucharka. Dorabiała, handlując na bazarach.

Okres tarnowski

Od 1944 r. mieszkała w Tarnowie, początkowo pracując w więzieniu przy wyplataniu koszyków. Brała udział w tworzeniu struktur ZPAP w Tarnowie. Wraz z kolegami plastykami utworzyła w 1947 r. teatr kukiełkowy, który prowadziła przez 3 lata i dla którego pisała teksty (m.in. „Przygody Marcinka”) [6], reżyserowała, projektowała scenografię oraz szyła stroje dla lalek. Spektakl pokazano także na scenach Teatru Miejskiego im. Ludwika Solskiego w Tarnowie [7]. W roku szkolnym 1948/1949 pracowała jako nauczycielka rysunków zawodowych w Liceum Ogrodniczym (Tarnowska Szkoła Ogrodnicza) w Gumniskach, w roku 1949/1950 – w Liceum Handlowym w Tarnowie, a następnie prowadziła szkolną świetlicę. Pracowała też w Liceum Ogólnokształcącym w Mościskach oraz okresowo w Seminarium Duchownym w Tarnowie.

Wraz ze Stanisławem Westwalewiczem odnawiała polichromie w kościele karmelitów pod wezwaniem św. Katarzyny i św. Barbary, znanym też jako Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w miejscowości Pilzno (diecezja tarnowska).

W okresie tarnowskim stworzyła serię maszkaronów, obrazy dokumentujące miejskie pejzaże. Przyjaźnie z okresu tarnowskiego przetrwały wiele lat, o czym świadczy zachowana (w zbiorach Sekcji Rękopisów Książnicy Pomorskiej w Szczecinie) korespondencja z tamtejszymi twórcami, m.in. z Józefem Szuszkiewiczem (1912-1982), Pauliną Chrzanowską (1910-1988), Stanisławem Westwalewiczem (1906-1997) oraz szkolnymi wychowankami.

Okres szczeciński

W 1957 roku, by pomóc córce, aktorce teatrów szczecińskich, przeniosła się do Szczecina. W okresie szczecińskim (w 1960 r.) odnowiła późnobarokowe nieznanego autorstwa malowidła ścienne (przypuszczalnie z 1738 r.) w kościele karmelitów w Trutowie koło Lipna [8]. W 1963 roku odnowiła malowidła ścienne w kościele farnym (kościół pw. św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty) w Ornecie (obecnie powiat: Lidzbark Warmiński)[9]. Wyjeżdżała na plenery, m.in. do Morynia, Barlinka, Dębna. Stosowała w swej twórczości różne techniki: batiki, akwarele, tempery, sepie, poetyckie kolaże, witraże, obrazy olejne. Wykonywała prace dla szczecińskich instytucji kultury, a także do wyposażenia statków. W swej twórczości nawiązywała do malarstwa kolorystycznego, podkreślając świeżość przeżyć i wartość autentyczności. W niektórych seriach tematycznych nawiązywała do sztuki naiwnej, ludowego malarstwa i rzeźby. Autor recenzji z II Prezentacji Malarzy Krajów Demokracji Ludowej w Szczecinie w 1968 roku wyróżnił Klimkowską „batikującą” swe kolorowe impresje podszczecińskiego pejzażu [10]. W swych późnych latach zasłynęła jako malarka kwiatów, kontynuatorka techniki batikowej. Prezentowała swoje obrazy (portrety, kwiaty, architektura, obiekty sakralne i inne) na licznych wystawach: zbiorowych i indywidualnych. Jej zbiory znajdują się w zbiorach Muzeum Okręgowego w Tarnowie (19 obrazów z końca lat 40. i 50. XX w. - tytuły prac: "Martwa natura na stole”, "Cyrk - widok placu z namiotami i karuzelą", seria: Maszkaron z ratusza w Tarnowie" (12 sztuk), „Hetman Jan Tarnowski", „Zofia z Ostrowskich Tarnowska", „Jan Tarnowski ", „Tarnów stare miasto", „Kościółek Najświętszej Marii Panny") [11], w zbiorach Książnicy Pomorskiej w Szczecinie (15 prac), w instytucjach administracji i kultury Szczecina, w zbiorach prywatnych w kraju i zagranicą. W późnym wieku dla uhonorowania zasług z Obrony Lwowa otrzymała stopień oficerski. Była osobą przyjazną, obdarzoną umiejętnością opowiadania i poczuciem humoru. Zmarła 30. lipca 1996 r. w Szczecinie, kilka miesięcy po 100. urodzinach. Pochowana na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie, kwatera ZBoWiD, Sekcja A-2-2. Wystawy. Zbiorowe: 1926 marzec – Lwów TPSP (zob. „Polskie życie artystyczne w latach 1915-1939” (Wrocław 1974), s.154); 1934 – Bydgoszcz; 1936 - Wystawa związana z grupą Formistów – Salon Plastyków (Kraków, Lwów, Łódź, Poznań, Warszawa); 1948 – Tarnów - wystawa z cyklu „Piękno Tarnowa” (25 prac); 1952-1953- Kraków - roczna okręgowa wystawa ZPAP w Krakowie; 1952 grudzień - 1953 luty - III. Ogólnopolska Wystawa Plastyki; 1952 grudzień – styczeń 1953 – Muzeum w Radomiu, „VIII. Wystawa zimowa o charakterze ogólnopolskim. Malarstwo. Rzeźba. Grafika”; 1961 – Retrospektywa XV-lecia PRL (Warszawa); 1962, 1964, 1968, 1970, 1972, 1974, 1976 – I.- VII. Festiwal Polskiego Malarstwa Współczesnego (Szczecin); 1963 styczeń – Wystawa Okręgowa Związku Polskich Artystów Plastyków; 1965 – Szczecin - „Piękno Ziemi Szczecińskiej”, wystawa z okazji XX-lecia Szczecina; 1975- Szczecin - wystawa z okazji XXX-lecia Szczecina; 1975– Warszawa – „Panorama XXX-lecia PRL”; 1978 – Szczecin – „Plenery 77”.

Indywidualne: 1959 – Szczecin, Klub „13 Muz (prezentacja 25 obrazów w dn. 16.02-16.03r.), wyd. katalog; 1962 - Szczecin; 1965 – Szczecin (wystawa jubileuszowa z okazji 40-lecia pracy twórczej;wydano katalog); 1967 – Szczecin, Biuro Wystaw Artystycznych; 1970 – Szczecin, Klub „13 Muz” (prezentacja 20 prac w dn.26.02.-16.03.; wydano katalog [12]); 1976 -10 V – 12 VI - Spółdzielczy Dom Kultury Szczecin - 6 XI-24 XI – Szczecin, Zamek Książąt Pomorskich (wystawa jubileuszowa z okazji 50-lecia pracy twórczej pt. „Pół wieku przy sztalugach”; katalog: Stanisława Klimkowska-Bieńkowska: malarstwo: wystawa jubileuszowa: spis prac. [S. l.]: BWA, 1976); - 10 V – 5 VI – Szczecin, Klub „Starówka” (wystawa „Kwiaty w malarstwie Stanisławy Bieńkowskiej”); - 10 IV – 7 V – Klub Huty „Szczecin”; 1977 28 I – 2 III – Pełczyce, Gminny Ośrodek Kultury; 29 IX – 14 XI – Szczecin, Państwowy Dom Rencistów przy ul. Broniewskiego;

1978 - 23 VIII – 3 X – Mrzeżyno, Ośrodek Rekreacji i Wypoczynku WZDZ; - 5 X – 6 XI – Trzebiatów, Klub Garnizonowy; - 2 XII – 2 I 1979 – Łobez, Dom Kultury; 1979 - 1 III – 16 VII – Maszewo, Miejsko-Gminny Ośrodek Kultury; –27 III – 23 IV- - Szczecin, Klub Związków i Stowarzyszeń Twórczych „13 Muz”, (wystawa „Ze starego szkicownika” -25 prac- pejzaże, sceny rodzajowe, kwiaty; opub. informator); - 11 V – 2 VI – Świnoujście, Klub Garnizonowy; - 4 VI – 2 VII – Międzyzdroje, Dom Kultury; - 24 VIII – 5 X - Świnoujście, Klub Zdrojowy; 1980 - 6 II – 16 IV –Szczecin, Klub „Słowianin” (wystawa „Kwiaty”) [13]; - 1 III – 12 IV – Goleniów, Klub Garnizonowy; - 2 V – 15 VI – Szczecin, Filharmonia; 21 V – 11 VII – Szczecin, Klub Garnizonowy; 1983 - 8 III – 30 IV - Szczecin, Galeria na Mariackiej Klubu „Kierunki” przy Stowarzyszeniu PAX (wystawa „Śladami świątków z huculskich połonin”; informator oprac. Jerzy Jurczyk); 1985

- Szczecin, Klub MPiK;

– Szczecin, Galeria Sztuki Współczesnej. Biuro Wystaw Artystycznych. Zamek Książąt Pomorskich. („Stanisława Klimkowska-Bieńkowska. Wystawa retrospektywna, marzec –kwiecień1985, ok. 100 prac (katalog oprac. Jerzy Jurczyk); 1986 – Szczecin- Galeria na Mariackiej Klubu „Kierunki” przy Stowarzyszeniu PAX);

(„Malarskie pasje Stanisławy Klimkowskiej-Bieńkowskiej”; katalog oprac. Witold Szczepaniec);

1987 - Szczecin, Galeria na Mariackiej Klubu „Kierunki”; 1990 – Szczecin, Muzeum Narodowe; 1992 – Szczecin, Książnica Szczecińska (wystawa obrazów i dokumentów z rodzinnego archiwum).

Brała udział w wystawach zagranicznych w Burgas (Bułgaria), w Rostocku (NRD), w Rydze (Łotwa).

Nagrody za twórczość 1924 - Pochwała za rysunek konkursowy (w okresie studiów); 1929 - Pochwała za krajobraz (w okresie studiów); 1977 - Nagroda Jubileuszowa Ministerstwa Kultury i Sztuki; 1977 - Nagroda Wojewódzka za wybitne osiągnięcia w dziedzinie nauki i kultury;

1981 - Wyróżnienie (IV Salon Jesienny, Szczecin, Zamek Książąt Pomorskich); 

1983 - Nagroda Wojewódzka za wybitne osiągnięcia w dziedzinie nauki i kultury. Odznaczenia 1918 - Odznaka bojowa Detachement-u rtm. Romana Abrahama; 1918 – Krzyż Walecznych; 1919 - Krzyż Walecznych; 1919 - Krzyż Obrony Lwowa z mieczami; 1975 - Medal XXX-lecia 1976 - Złota Odznaka ZPAP; 1976 - Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski; 1976 - Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”; 1977 - Medal XXX-lecia Powrotu Pomorza Zachodniego do Macierzy; 1977 - Odznaka „Gryf Pomorski”; 1977 - Zasłużony Działacz Kultury; 1983 - Odznaka „Gryf Pomorski”; 1989 - Złota Odznaka Związku Bojowników o Wolność i Demokrację; 1990 - Medal za Obronę Lwowa. Ciekawostki. W 1992 r. dla II programu TVP został nakręcony film dokumentalny pt. Okruchy, strzępy, drzazgi (scenariusz i reż. Stanisław Kuźnik) [14], którego bohaterką jest S.K.-B. Siostrzeniec S. K-B, Tadeusz Cynkin, osadzony przez władze sowieckie, które zajęły Lwów w 1939 roku, w więzieniu na Zamarstynowie, przebywał w jednej celi z Władysławem Broniewskim, który wspomina T.Cynkina w wierszu „Kasztan”. T.Cynkin pozostawił wspomnienia pt. Życie warte życia. Vita vitalis” (II wyd, Toruń 2011). Marian Konstanty Borzemski (1894-1959), szwagier (mąż Stefanii, siostry S.K.-B.), oficer WP uprawiał strzelanie sportowe. Uczestnik Olimpiady w Paryżu (1924) – 9. miejsce w konkurencji: strzelanie z pistoletu szybkostrzelnego, uczestnik Mistrzostw Świata w Strzelectwie (1924, 1927, 1927). W Mistrzostwach Świata (Rzym, 1927) – srebrny medal w konkurencji: karabin standard 3 × 20 strzałów na 300 m. Bibliografia

1. Archiwum Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie; 2. Ireneusz J. Kamiński, Gorące malarstwo Kononowicza. Lublin 1984; 3. Urszula Pomorska, Radość malowania i paryskie wspomnienia. W pracowni Stanisławy Bieńkowskiej. „Kurier Szczeciński” wyd. AB. - 1962, nr 50, s. 6, il.; 4. S.Klimkowska-Bieńkowska, Moje „Wielkanocy” [wspomnienia].Rękopis (kserokopia) w zbiorach Sekcji Rękopisów Książnicy Pomorskiej w Szczecinie, opubl. w: „Stanisława Klimkowska-Bieńkowska. Wystawa retrospektywna, marzec –kwiecień1985” (redakcja katalogu, scenariusz i aranżacja wystawy: Jerzy Jurczyk); 5. Anders Henryk, W kręgu tradycji… Szczecińskie wystawy. „Głos Szczeciński” 1962 (16-17.03.), s.5; 6. (mor), Wystawa okręgowa szczecińskich plastyków 7. Czarnocka Alina, Dwie wystawy. St.Klimkowska-Bieńkowska i Guido Reck. „Głos Szczeciński” wyd C. - 1965, nr 261, s. 5. 8. [Wij], Wystawa nestorów [wystawa S. Klimkowskiej-Bieńkowskiej i A. Pohoreckiego], „Głos Szczeciński” 1965 (24-25.06.) 9. Proszę o ukłon. Kurier Szczeciński wyd. AB. - 1965, nr 243, s. 4, il.; 10. (R), Wystawa prac S.Klimkowskiej-Bieńkowskiej. „Kurier Szczeciński” 1965 (2.11.); 11. Winkler Jerzy, Trzy wystawy. [wystawy: Bogny Krasnodębskiej-Gardowskiej, S. Klimkowskiej-Bieńkowskiej i A. Pohoreckiego], „Głos Szczeciński” 1967 (28.06.) 12. (Up.) [Pomorska Urszula]. Malarstwo seniorki. W Klubie "13 Muz". Kurier Szczeciński wyd. AB. - 1970, nr 67, s. 4, 5, il.; 13. Pomorska Urszula, Kwiaty i zaułki. Od wystawy do wystawy. „Kurier Szczeciński” 1972 (22-24 VI); 14. Jurczyk J. Stanisława Klimkowska-Bieńkowska. 50 lat przy sztalugach. Głos Szczeciński wyd. C. - 1976, nr 57, dod. Spojrzenia nr 11, s. 6, il.; 15. „Polskie życie artystyczne w latach 1915-1939”. Pod redakcją A.Wojciechowskiego (Wrocław 1974); 16. Pomorska Urszula. Pół wieku przy sztalugach. Od wystawy do wystawy. Kurier Szczeciński wyd. AB. - 1976, nr 260, s. 5, il.; 17. Pół wieku przy sztalugach. 1926-1976. [Stanisława Klimkowska-Bieńkowska: malarstwo: wystawa jubileuszowa, Galeria BWA w Szczecinie, listopad 1976]. Katalog / organiz. Związek Polskich Artystów Plastyków, Biuro Wystaw Artystycznych w Szczecinie. Szczecin, [1976]. 18. Jurczyk Jerzy, Kwiaty i słońce. Jubileusz Stanisławy Klimkowskiej-Bieńkowskiej. „Głos Szczeciński” 1976, nr 269 (11.03.), dod. Spojrzenia nr 48, s. 5, il.; 19. Jurczyk Jerzy, Stanisława Klimkowska-Bieńkowska. 50 lat przy sztalugach. „Głos Szczeciński” 1977 (11 III), il.; 20. (jf) [Jolanta Frydrykiewicz?], Bogate, twórcze życie. Ludzie naszego miasta. „Kurier Szczeciński” 1977 (28 IV), s.6; 21. Szczecińskim twórcom w uznaniu zasług. (Komunikat o przyznaniu nagród wojewódzkich w dziedzinie nauki i kultury w roku 1977). „Głos Szczeciński” 1977 (26 IV); 22. W 32. rocznicę wyzwolenia Ziemi Szczecińskiej. Kurier Szczeciński” 1977 nr 94 (27 IV), s.2; 23. Pomorska Urszula, Śladami świątków pani Stanisławy. W Galerii na Mariackiej. „Kurier Szczeciński” 1983 (12 III); 24. Szczepaniec Witold, Śladami świątków z huculskich połonin. „Słowo Powszechne”1983 nr 76 (19 IV), il.; 25. Uznanie dla twórców nauki i kultury. Wręczenie nagród wojewódzkich. „Kurier Szczeciński” 1983 nr 81 (26 IV), s.1,2; 26. 38.rocznica wyzwolenia Szczecina. (…) Nagrody wojewody szczecińskiego za wybitne osiągnięcia w dziedzinie nauki i kultury. „Głos Szczeciński” 1983 (26 IV), s.1, 5, il.; 27. Jurczyk Jerzy, Sąsiadka Zapolskiej. „Morze i Ziemia” 1984, nr 51/52, s.14,19, il.; 28. Kret Danuta, Z muzami w herbie. „Głos Szczeciński” 1985, nr 70, s.4, il.; 29. (RM), Pani Stanisława i jej obrazy.”Zorza” 1983 nr 50 (11 XII), s.18-19, il.; 30. Pomorska Urszula, Ludziom piękno i serce. W Galerii Sztuki BWA. „Kurier Szczeciński” 1985, nr 55 (19 III), il., 31. Zwilnian Grabowski Tadeusz, Jubileusz Stanisławy Klimkowskiej-Bieńkowskiej. Artystka – malarka skończyła 96 rok życia [w tekście wiersz poświęcony artystce]. „Morze i Ziemia” 1992 nr 1 (7 IV); 32. Zwilnian Grabowski Tadeusz, Wernisaż Stanisławy Klimkowskiej-Bieńkowskiej. „Morze i Ziemia” 1992 nr 33 (19 VIII); 33. Szczepaniec Witold, Jubileusz Stanisławy Klimkowskiej- Bieńkowskiej. „Kościół nad Odrą i Bałtykiem” 1992 nr 7 (29 III – 11IV1992), s.12; 34. Zwilnian Grabowski Tadeusz, Kwiaty Pani Stanisławy. „Kurier Szczeciński” 1993 nr 90 (12 V); 35. Krystyna Baniowska-Sasiek, Uśmiechnięta pogodna Pani Stanisława. „Tarniny. Miesięcznik Kulturalny Tarnowa i Województwa”. 1996 nr 1-2 (37-38), s.20- 36. Obecność. Almanach. ZPAP. Oddział w Szczecinie. Red. Ryszard Kiełtyka. Szczecin 2011, s.174. Online: https://www.yumpu.com/xx/document/read/9033910/almanach-zpap (dostęp: 22.06.2020);

37. Hasło „Marian Borzemski” Online: https://pl.wikipedia.org/wiki/Marian_Borzemski (dostęp: 11.09.2020)

  1. Zob. [Magdalena Łysiak, 99 lat temu zmarł trzynastoletni Antoś Petrykiewicz, jeden z najmłodszych obrońców Lwowa https://niezalezna.pl/214301-99-lat-temu-zmarl-trzynastoletni-antos-petrykiewicz-jeden-z-najmlodszych-obroncow-lwowa]
  2. Pojawiają się też błędne informacje, cyt.: ciężko rannego Jurka Bitschana spod ognia próbowała wynieść z narażeniem własnego życia 22-letnia sanitariuszka Stanisława Klimkowska-Bieńkowska. Wyciągając spod ostrzału chłopca – sama dostała trzy kule, zob. Marcin Hałaś, Kobiety Lwowa. „Polska Niepodległa” 19.05.2014 (dostęp: 25.06.2020).
  3. Zob. fot. nr 172 w książce „Polskie życie artystyczne w latach 1915-1939”. Wrocław 1974, s.154.
  4. Zob. Ireneusz J. Kamiński, Gorące malarstwo Kononowicza. Lublin 1984.
  5. Kościół o.o. Karmelitów w Trembowli. „Gazeta Lwowska” 1943 nr 206 (03.10.) (wycinek prasowy z archiwum S. K.-B.).
  6. Z. Dziuban, Pierwsze kroki mościckiego teatrzyku lalek. „Dziennik Polski” (wycinek prasowy z archiwum S. K.-B.).
  7. Zob. „Przygody Marcinka”. Z teatru. „Dziennik Polski” 1949 (24.03.) (wycinek prasowy z archiwum S.K.-B.).
  8. Zob. https://trutowo.karmelici.pl/historia/. Niestety, w podhaśle „Polichromia” - nazwisko artystki z błędem: Stanisława Klinkowska-Bieńkowska
  9. Niestety nie zacjhowała się dokumentacja w parafii w Ornecie, gdyż w 1964 roku spłonęła tamtejsza plebania wraz z dokumentacją.
  10. Art. podp. (Up), Gospodarze mają głos. II Prezentacje Malarzy Krajów Demokracji Ludowej. „Kurier Szczeciński” 1968 nr 4, s.4-5.
  11. Informacje z Muzeum Okręgowego w Tarnowie.
  12. Zob. „Kurier Szczeciński”1970 nr 48 (20-21 III), nr 67; „Panorama Północy” 1970 nr 14.
  13. Informacje o wystawie „Kurier Szczeciński” 1980 (12 III), „Głos Szczeciński” 1980 (12 III).
  14. Zob. https://www.sfp.org.pl/film,32169,1,Okruchy-strzepy-drzazgi.html (dostęp: 3.06.2020).