Stefan Kwilecki: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzył nową stronę „'''Stefan Kwilecki''' '''(1925–2001)''' – architekt, konserwator zabytków == Życiorys == Urodził się 19.09.1925 roku w Malińcu (ob. dzielnica Konina), w ro...”)
 
 
(Nie pokazano 22 wersji utworzonych przez 2 użytkowników)
Linia 1: Linia 1:
'''Stefan Kwilecki''' '''(1925–2001)''' – architekt, konserwator zabytków
+
'''Stefan Kwilecki''' '''(1925–2001)''' – inżynier architekt, konserwator zabytków, pedagog
  
 
== Życiorys ==
 
== Życiorys ==
Urodził się 19.09.1925 roku w Malińcu (ob. dzielnica Konina), w rodzinie ziemiańskiej. W czasie okupacji uczył się na tajnych kursach i zdał eksternistycznie maturę. Wcześnie stracił rodziców – ojciec zginął w 1940 roku w Starobielsku, matka, więźniarka Ravensbrück, zmarła w czasie wojennej tułaczki.  
+
'''Stefan Kwilecki''' urodził się [[19 września]] [[1925]] roku w Malińcu (ob. dzielnica Konina), w rodzinie ziemiańskiej. W czasie okupacji uczył się na tajnych kursach i zdał eksternistycznie maturę. Wcześnie stracił rodziców – ojciec zginął w 1940 roku w Starobielsku, matka, więźniarka Ravensbrück, zmarła w czasie wojennej tułaczki.  
W 1948 roku jako dwudziestotrzylatek przyjechał do Szczecina i podjął studia na Wydziale Architektury w Wyższej Szkole Inżynierskiej. W 1952 roku uzyskał dyplom Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Poznaniu. Po studiach rozpoczął pracę w szczecińskiej służbie ochrony zabytków, najpierw u Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (1952–1954), a następnie w nowo powołanej Pracowni Konserwacji Zabytków (1954–1960). Brał udział w licznych pracach ewidencyjnych i projektowych zabytkowych budowli Szczecina (Ratusz Staromiejski, Zamek Książąt Pomorskich, gmach muzeum przy ul. Staromłyńskiej, budynek dawnej komendantury – później klubu 13 Muz) i Pomorza Zachodniego (zamki w Darłowie, Bytowie, Płotach). Integralną częścią tych prac były zawsze niezwykle wnikliwe badania architektoniczne, pozwalające odkryć pierwotne kształty i zachowane elementy zabytkowych budowli ukryte pod późniejszymi przebudowami i naleciałościami. W latach 1960–1972 pełnił funkcję wojewódzkiego konserwatora zabytków kierując, nadzorując i prowadząc prace przy odbudowywanych wówczas pomorskich zabytkach – w Szczecinie (ratusz i zamek), Kamieniu Pomorskim (ratusz, Pałac Biskupi, kościół św. Mikołaja), Stargardzie Szczecińskim (zespół kamieniczek i odwach przy Rynku, bramy Pyrzycka i Wałowa). Zainicjował także zabezpieczenia i remonty średniowiecznych murów miejskich w Pyrzycach, Chojnie, Choszcznie, Mieszkowicach. Szczególnie wiele uwagi poświęcał jako konserwator wojewódzki trudnej w tamtych latach kwestii architektury sakralnej, chroniąc przed rozbiórką i remontując liczne zrujnowane pomorskie kościoły. Jego zasługą jest uchronienie, a potem odbudowa kościoła św. Jakuba (dzisiejszej katedry) w Szczecinie i zabezpieczenie ruiny kościoła Mariackiego w Chojnie, który dzięki jego pasji i staraniom został odbudowany (prace trwają od 1989 roku). Jego dwunastoletnia praca jako wojewódzkiego konserwatora zabytków należy do najintensywniejszych i najbardziej owocnych okresów w historii tego urzędu, przede wszystkim dzięki podjęciu konserwacji i odbudowy tak licznych na Pomorzu Zachodnim dzieł architektury gotyckiej. Zmuszony do rezygnacji z urzędu konserwatora w 1972 roku, podjął pracę projektanta i badacza architektury w Przedsiębiorstwie Państwowym Pracownie Konserwacji Zabytków. Od roku 1974 roku do przejścia na emeryturę w roku 1990 roku był starszym wykładowcą na Wydziale Budownictwa i Architektury Politechniki Szczecińskiej, zaskarbiając sobie dzięki wiedzy, życzliwemu podejściu do młodzieży i autentycznej pasji wielką sympatię kolejnych roczników studentów. Po przejściu na emeryturę nadal pracował na rzecz pomorskich zabytków, zajmując się szczególnie kościołem Mariackim w Chojnie i kaplicą templariuszy w Rurce.  
+
 
Zmarł po krótkiej chorobie 1.01.2001 roku. Pochowany w rodzinnym grobie na cmentarzu w Gosławicach (ob. przedmieście Konina).
+
W 1948 roku przyjechał do '''[[Szczecin|Szczecina]]''' i podjął studia na Wydziale Architektury Wyższej Szkoły Inżynierskiej. W 1952 roku uzyskał dyplom Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Poznaniu. Po studiach rozpoczął pracę w szczecińskiej służbie ochrony zabytków, najpierw u Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (1952–1954), a następnie w nowo powołanej Pracowni Konserwacji Zabytków (1954–1960). Brał udział w licznych pracach ewidencyjnych i projektowych zabytkowych budowli [[Szczecin|Szczecina]] ([[Ratusz Staromiejski]], [[Zamek Książąt Pomorskich]], gmach muzeum przy ul. [[Ulica Staromłyńska|Staromłyńskiej]], budynek dawnej komendantury – później Klubu „13 Muz”) i Pomorza Zachodniego (zamki w Darłowie, Bytowie, Płotach). Integralną częścią tych prac były zawsze niezwykle wnikliwe badania architektoniczne, pozwalające odkryć pierwotne kształty i zachowane elementy zabytkowych budowli ukryte pod późniejszymi przebudowami i naleciałościami.
Tak wspominała Maria Glińska: „Został pożegnany 4 stycznia w szczecińskiej katedrze św. Jakuba, którą ratował, badał i odbudowywał. Zgromadziło się wielu przyjaciół, kolegów i uczniów. Po nabożeństwie ostatecznie opuścił Szczecin – pojechał na cmentarz do Gosławic pod Koninem, parafii do której należy Maliniec. Pochowany jest w rodzinnym grobowcu obok dziadków i żony. [...] Był dla Szczecina osobą znaczącą i charakterystyczną, postacią niepospolitą; zwracał uwagę zarówno sylwetką, jak i osobowością, był odwrotnością przeciętności”.
+
 
 +
W latach 1960–1972 pełnił funkcję wojewódzkiego konserwatora zabytków, kierując, nadzorując i prowadząc prace przy odbudowywanych wówczas pomorskich zabytkach – w [[Szczecin|Szczecinie]] ([[Ratusz Staromiejski|ratusz]] i [[Zamek Książąt Pomorskich|zamek]]), Kamieniu Pomorskim (ratusz, Pałac Biskupi, kościół św. Mikołaja), Stargardzie Szczecińskim (zespół kamieniczek i odwach przy Rynku, bramy Pyrzycka i Wałowa). Zainicjował także zabezpieczenia i remonty średniowiecznych murów miejskich w Pyrzycach, [[Chojna|Chojnie]], [[Choszczno|Choszcznie]], [[Mieszkowice|Mieszkowicach]]. Szczególnie wiele uwagi poświęcał jako konserwator wojewódzki trudnej w tamtych latach kwestii architektury sakralnej, chroniąc przed rozbiórką i remontując liczne zrujnowane pomorskie kościoły.
 +
 
 +
Jego zasługą jest uchronienie, a potem odbudowa [[Bazylika archikatedralna św. Jakuba|kościoła św. Jakuba]] (dzisiejszej katedry) w [[Szczecin|Szczecinie]] i zabezpieczenie ruiny kościoła Mariackiego w [[Chojna|Chojnie]], który dzięki jego pasji i staraniom został odbudowany (prace trwają od 1989 roku). Jego dwunastoletnia praca jako wojewódzkiego konserwatora zabytków należy do najintensywniejszych i najbardziej owocnych okresów w historii tego urzędu, przede wszystkim dzięki podjęciu konserwacji i odbudowy tak licznych na Pomorzu Zachodnim dzieł architektury gotyckiej.
 +
 
 +
Zmuszony do rezygnacji z urzędu konserwatora w 1972 roku, podjął pracę projektanta i badacza architektury w Przedsiębiorstwie Państwowym Pracownie Konserwacji Zabytków. Od roku 1974 roku do przejścia na emeryturę w roku 1990 roku był starszym wykładowcą na Wydziale Budownictwa i Architektury [[Politechnika Szczecińska (PS)|Politechniki Szczecińskiej]], zaskarbiając sobie dzięki wiedzy, życzliwemu podejściu do młodzieży i autentycznej pasji wielką sympatię kolejnych roczników studentów. Po przejściu na emeryturę nadal pracował na rzecz pomorskich zabytków, zajmując się szczególnie kościołem Mariackim w [[Chojna|Chojnie]] i kaplicą templariuszy w Rurce.  
 +
 
 +
Zmarł [[1 stycznia]] [[2001]] roku w [[Szczecin|Szczecinie]] po krótkiej chorobie. W dniu 4 stycznia został pożegnany w szczecińskiej [[Bazylika archikatedralna św. Jakuba|katedrze]] przez grono przyjaciół, kolegów i uczniów. Pochowany w rodzinnym grobie obok dziadków i żony na cmentarzu w Gosławicach (obecnie przedmieście Konina). Z inicjatywy szczecińskiego Stowarzyszenia „Czas Przestrzeń Tożsamość” w 2007 roku na [[Cmentarz Centralny|Cmentarzu Centralnym]] posadzono [[Drzewko Pamięci]], którym uhonorowano Stefana Kwileckiego jako osobę zasłużoną dla [[Szczecin|Szczecina]].
 +
<br/><br/>
 +
 
 +
== O Stefanie Kwileckim ==
 +
* '''Maria Glińska:''' ''[...] Był dla [[Szczecin|Szczecina]] osobą znaczącą i charakterystyczną, postacią niepospolitą; zwracał uwagę zarówno sylwetką, jak i osobowością, był odwrotnością przeciętności''.
 +
<br/><br/>
 +
{{Autor|Maria Łopuch}}
 +
 
 +
{{DEFAULTSORT:Kwilecki, Stefan}}
 +
 
 +
[[Kategoria:Ludzie kultury]]
 +
[[Kategoria:Ludzie związani z budownictwem]]
 +
[[Kategoria:Architekci]]
 +
[[Kategoria:Pedagodzy]]
 +
[[Kategoria:Nauczyciele akademiccy]]
 +
[[Kategoria:Drzewka pamięci]]

Aktualna wersja na dzień 00:41, 7 wrz 2019

Stefan Kwilecki (1925–2001) – inżynier architekt, konserwator zabytków, pedagog

Życiorys

Stefan Kwilecki urodził się 19 września 1925 roku w Malińcu (ob. dzielnica Konina), w rodzinie ziemiańskiej. W czasie okupacji uczył się na tajnych kursach i zdał eksternistycznie maturę. Wcześnie stracił rodziców – ojciec zginął w 1940 roku w Starobielsku, matka, więźniarka Ravensbrück, zmarła w czasie wojennej tułaczki.

W 1948 roku przyjechał do Szczecina i podjął studia na Wydziale Architektury Wyższej Szkoły Inżynierskiej. W 1952 roku uzyskał dyplom Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Poznaniu. Po studiach rozpoczął pracę w szczecińskiej służbie ochrony zabytków, najpierw u Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (1952–1954), a następnie w nowo powołanej Pracowni Konserwacji Zabytków (1954–1960). Brał udział w licznych pracach ewidencyjnych i projektowych zabytkowych budowli Szczecina (Ratusz Staromiejski, Zamek Książąt Pomorskich, gmach muzeum przy ul. Staromłyńskiej, budynek dawnej komendantury – później Klubu „13 Muz”) i Pomorza Zachodniego (zamki w Darłowie, Bytowie, Płotach). Integralną częścią tych prac były zawsze niezwykle wnikliwe badania architektoniczne, pozwalające odkryć pierwotne kształty i zachowane elementy zabytkowych budowli ukryte pod późniejszymi przebudowami i naleciałościami.

W latach 1960–1972 pełnił funkcję wojewódzkiego konserwatora zabytków, kierując, nadzorując i prowadząc prace przy odbudowywanych wówczas pomorskich zabytkach – w Szczecinie (ratusz i zamek), Kamieniu Pomorskim (ratusz, Pałac Biskupi, kościół św. Mikołaja), Stargardzie Szczecińskim (zespół kamieniczek i odwach przy Rynku, bramy Pyrzycka i Wałowa). Zainicjował także zabezpieczenia i remonty średniowiecznych murów miejskich w Pyrzycach, Chojnie, Choszcznie, Mieszkowicach. Szczególnie wiele uwagi poświęcał jako konserwator wojewódzki trudnej w tamtych latach kwestii architektury sakralnej, chroniąc przed rozbiórką i remontując liczne zrujnowane pomorskie kościoły.

Jego zasługą jest uchronienie, a potem odbudowa kościoła św. Jakuba (dzisiejszej katedry) w Szczecinie i zabezpieczenie ruiny kościoła Mariackiego w Chojnie, który dzięki jego pasji i staraniom został odbudowany (prace trwają od 1989 roku). Jego dwunastoletnia praca jako wojewódzkiego konserwatora zabytków należy do najintensywniejszych i najbardziej owocnych okresów w historii tego urzędu, przede wszystkim dzięki podjęciu konserwacji i odbudowy tak licznych na Pomorzu Zachodnim dzieł architektury gotyckiej.

Zmuszony do rezygnacji z urzędu konserwatora w 1972 roku, podjął pracę projektanta i badacza architektury w Przedsiębiorstwie Państwowym Pracownie Konserwacji Zabytków. Od roku 1974 roku do przejścia na emeryturę w roku 1990 roku był starszym wykładowcą na Wydziale Budownictwa i Architektury Politechniki Szczecińskiej, zaskarbiając sobie dzięki wiedzy, życzliwemu podejściu do młodzieży i autentycznej pasji wielką sympatię kolejnych roczników studentów. Po przejściu na emeryturę nadal pracował na rzecz pomorskich zabytków, zajmując się szczególnie kościołem Mariackim w Chojnie i kaplicą templariuszy w Rurce.

Zmarł 1 stycznia 2001 roku w Szczecinie po krótkiej chorobie. W dniu 4 stycznia został pożegnany w szczecińskiej katedrze przez grono przyjaciół, kolegów i uczniów. Pochowany w rodzinnym grobie obok dziadków i żony na cmentarzu w Gosławicach (obecnie przedmieście Konina). Z inicjatywy szczecińskiego Stowarzyszenia „Czas Przestrzeń Tożsamość” w 2007 roku na Cmentarzu Centralnym posadzono Drzewko Pamięci, którym uhonorowano Stefana Kwileckiego jako osobę zasłużoną dla Szczecina.

O Stefanie Kwileckim

  • Maria Glińska: [...] Był dla Szczecina osobą znaczącą i charakterystyczną, postacią niepospolitą; zwracał uwagę zarówno sylwetką, jak i osobowością, był odwrotnością przeciętności.





IES64.png
Autor opracowania: Maria Łopuch