Stefania Jendraszczyk: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 17: Linia 17:
|lokalizacja_grobu=
|lokalizacja_grobu=
}}
}}
'''Stefania Jendraszczyk (ur. 1952)''' - poetka, pracownica administracji państwowej
== Życiorys ==
Urodziła się [[24 sierpnia]] [[1952]] r. w Pyrzycach. Jej rodzice: Stanisława (1920–2009) z d. Kubiak i Stefan Jendraszczyk (1914–1985), pochodzący z Łódzkiego (ojciec ze wsi Lipnik, mama ze wsi Pieńki Laskowskie k/Wielunia), oboje po przymusowych robotach w Niemczech, zamieszkali w Pyrzycach. <br>


Matka zajmowała się wychowaniem licznego rodzeństwa (tomik poezji S.J. pt. "Siedem słowików" został dedykowany rodzeństwu), ojciec był pracownikiem Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Pyrzycach.
Stefania po ukończeniu szkoły podstawowej w Pyrzycach kontynuowała naukę w Technikum Ekonomicznym w Gryfinie. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w [[1973]] r. podjęła pracę w Urzędzie Miejskim w Pyrzycach w Zespole Ekonomiczno-Administracyjnym Szkół (inspektor w dziale księgowości i kontroli). Po przejściu w [[2007]] r. na emeryturę nadal mieszka w Pyrzycach.<br>


Stefania Jendraszczyk (ur. 1952) - poetka, pracownica administracji państwowej
== Życiorys ==
Urodziła się [[24 sierpnia]] [[1952]] r. w Pyrzycach. Jej rodzice: Stanisława (1920–2009) z d. Kubiak i Stefan Jendraszczyk (1914–1985), pochodzący z Łódzkiego (ojciec ze wsi Lipnik, mama ze wsi Pieńki Laskowskie k/Wielunia), oboje po przymusowych robotach w Niemczech, zamieszkali w Pyrzycach.
Matka zajmowała się wychowaniem licznego rodzeństwa (tomik poezji S.J. pt. Siedem słowików został dedykowany rodzeństwu), ojciec był pracownikiem Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Pyrzycach.
Stefania po ukończeniu szkoły podstawowej w Pyrzycach kontynuowała naukę w Technikum Ekonomicznym w Gryfinie. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1973 r. podjęła pracę w Urzędzie Miejskim w Pyrzycach w Zespole Ekonomiczno-Administracyjnym Szkół (inspektor w dziale księgowości i kontroli). Po przejściu w 2007 roku na emeryturę nadal mieszka w Pyrzycach.
== Twórczość literacka ==
== Twórczość literacka ==
Zaczęła pisać poezje od lat 70. XX wieku. Jej wiersze („To było tak”, „O niej”, „Do siebie”) jako debiut ukazały się drukiem w „Spojrzeniach. Przeglądzie Społeczno-Kulturalnym” 1978 nr 37 (192), dodatku „Głosu Szczecińskiego” nr 210 z dn. 14 IX 1978, s.5. Kolejne utwory (wiersze „Oddalonemu”, „W polu rozpusty”) opublikowano w „Spojrzeniach”1978 nr 41 (196) s.5 (z dn. 12 X 1978 r., dodatek „Głosu Szczecińskiego” nr 233), wiersz „Tuż nad łąkami” ukazał się w „Spojrzeniach” 1979 nr 34 (241) z dn. 27 IX 1979 r., inne opublikowano w „Głosie Szczecińskim” nr 166 z 26 lipca 1979 r., s.4; nr 201 z 6 września 1979 r., s.3;  nr 87 z 17 kwietnia 1980 r., s.5; nr 175 z 14 sierpnia 1980 r., s.3; nr 33 z 9 lutego 1983 r., s.3.
Zaczęła pisać poezję od lat 70. XX wieku. Jej wiersze („To było tak”, „O niej”, „Do siebie”) jako debiut ukazały się drukiem w „Spojrzeniach. Przeglądzie Społeczno-Kulturalnym” 1978, nr 37 (192), dodatku „Głosu Szczecińskiego” nr 210 z dn. [[14 września]] [[1978]], s. 5. Kolejne utwory (wiersze „Oddalonemu”, „W polu rozpusty”) opublikowano w „Spojrzeniach” 1978, nr 41 (196) s. 5 z dn. [[12 października]] 1978 r., dodatek „Głosu Szczecińskiego” nr 233, wiersz „Tuż nad łąkami” ukazał się w „Spojrzeniach” 1979, nr 34 (241) z dn. [[27 września]] [[1979]] r., inne opublikowano w „Głosie Szczecińskim” nr 166 z [[26 lipca]] 1979 r., s. 4; nr 201 z [[6 września]] 1979 r., s. 3;  nr 87 z [[17 kwietnia]] [[1980]] r., s. 5; nr 175 z [[14 sierpnia]] 1980 r., s. 3; nr 33 z 9 lutego 1983 r., s. 3.<br>
 
Drukowała swoje utwory także w warszawskim miesięczniku „OKOLICE”. Była uczestniczką i laureatką kilku konkursów literackich.  
Drukowała swoje utwory także w warszawskim miesięczniku „OKOLICE”. Była uczestniczką i laureatką kilku konkursów literackich.  
Należała do KKMP [Korespondencyjny Klub Młodych Pisarzy] i RSTK [Robotnicze Stowarzyszenie Twórców Kultury] w Szczecinie. Debiutowała arkuszem poetyckim „Noc granatowa” (Szczecin 1985), wydanym w serii poetyckiej Robotniczego Stowarzyszenia Twórców Kultury. W przedmowie do tomiku „Noc granatowa”, w tekście „Od recenzenta”, Marian Yoph-Żabiński (1949-2009) napisał: „W wypadku Stefanii Jendraszczyk, (…) mamy do czynienia z oryginalnym talentem lirycznym, popartym świadomą kreacją artystyczną. „Noc granatowa” to zbiorek wierszy zupełnie dojrzały i suwerenny. Dojrzałość polega na klarownej, przemyślanej konstrukcji tych pełnych liryzmu wierszy, na tym, że poetka (bo Stefanię Jendraszczyk można śmiało nazwać poetką) konsekwentnie prowadzi i rozwiązuje wszystkie wątki liryczne. Uderza w tej poezji otwarty, czysty liryzm, robiący głębokie wrażenie i nigdy nie przekraczający granicy, za którą jest sentymentalizm i to co umownie, ale przecież czytelnie moglibyśmy określić jako „kobiece poezjowanie”. Noc granatowa” (…) to arkusz poetycki udany, zapowiadający w przyszłości interesującą książkę poetycką”.  
Należała do KKMP [Korespondencyjny Klub Młodych Pisarzy] i RSTK [Robotnicze Stowarzyszenie Twórców Kultury] w [[Szczecin]]ie. Debiutowała arkuszem poetyckim „Noc granatowa” (Szczecin, 1985), wydanym w serii poetyckiej Robotniczego Stowarzyszenia Twórców Kultury. W przedmowie do tomiku „Noc granatowa”, w tekście „Od recenzenta”, Marian Yoph-Żabiński (1949-2009) napisał:
 
:„W wypadku Stefanii Jendraszczyk, (…) mamy do czynienia z oryginalnym talentem lirycznym, popartym świadomą kreacją artystyczną. „Noc granatowa” to zbiorek wierszy zupełnie dojrzały i suwerenny. Dojrzałość polega na klarownej, przemyślanej konstrukcji tych pełnych liryzmu wierszy, na tym, że poetka (bo Stefanię Jendraszczyk można śmiało nazwać poetką) konsekwentnie prowadzi i rozwiązuje wszystkie wątki liryczne. Uderza w tej poezji otwarty, czysty liryzm, robiący głębokie wrażenie i nigdy nie przekraczający granicy, za którą jest sentymentalizm i to co umownie, ale przecież czytelnie moglibyśmy określić jako „kobiece poezjowanie”. Noc granatowa” (…) to arkusz poetycki udany, zapowiadający w przyszłości interesującą książkę poetycką”.<br>
Wiele lat później Poetka w wywiadzie powiedziała:


Wiele lat później Poetka w wywiadzie powiedziała: U Norwida znajduję kunszt piękna, u Sadowskiej dialogi z własnym zżyciem. U Jerzyny głód światła. Hołd im składam, ale wzoru nie mam, we mnie gęstwina myśli, a ideałów brak.
:U Norwida znajduję kunszt piękna, u Sadowskiej dialogi z własnym życiem. U Jerzyny głód światła. Hołd im składam, ale wzoru nie mam, we mnie gęstwina myśli, a ideałów brak.<ref>(Rozmowę ze Stefanią Jendraszczyk przepr. Agnieszka Krizel) „Literackie święta. Biuletyn literacki redagowany przez zespół Wydawnictwa Anagram” 2020 nr 3 (listopad-grudzień, s.3. Online: https://issuu.com/wydawnictwoanagram/docs/listopad_-_grudzie__2020___nr_3 (dostęp: 5.01.2022 r.)</ref> .
(Rozmowę ze Stefanią Jendraszczyk przepr. Agnieszka Krizel)<ref> „Literackie święta. Biuletyn literacki redagowany przez zespół Wydawnictwa Anagram” 2020 nr 3 (listopad-grudzień, s.3. Online: https://issuu.com/wydawnictwoanagram/docs/listopad_-_grudzie__2020___nr_3
(dostęp: 5.01.2022 r.)</ref> .


S.J. publikuje teksty poetyckie i prozatorskie.  Lubi pomarańcze… I projektuje okładki – miniatury dla Wydawnictwa „Anagram” w Warszawie. Do swoich tomików i kilku innych autorów. Wielokrotnie spotykała się ze swymi czytelnikami, głównie w Pyrzyckiej Bibliotece Publicznej w Pyrzycach<ref> M.in. zob. Spotkanie z Poezją – Stefania Jendraszczyk.  
S.J. publikuje teksty poetyckie i prozatorskie.  Lubi pomarańcze… I projektuje okładki – miniatury dla Wydawnictwa „Anagram” w Warszawie. Do swoich tomików i kilku innych autorów. Wielokrotnie spotykała się ze swymi czytelnikami, głównie w Pyrzyckiej Bibliotece Publicznej w Pyrzycach<ref> M.in. zob. Spotkanie z Poezją – Stefania Jendraszczyk.  
http://bibliotekapyrzyce.pl/uncategorized/spotkanie-z-poezja-stefania-jendraszczyk/. Opubl. 8 XI 2021r. (dostęp: 5.01.2022)</ref>.
http://bibliotekapyrzyce.pl/uncategorized/spotkanie-z-poezja-stefania-jendraszczyk/. Opubl. 8 XI 2021r. (dostęp: 5.01.2022)</ref>.
  W 1997 roku Towarzystwo Miłośników Ziemi Pyrzyckiej przyznało jej „Medal za zasługi dla kultury”. Dla uczczenia 35-lecia twórczości S.J. Pyrzycka Biblioteka Publiczna zorganizowała w dniu 20 IX 2018 r. specjalną uroczystość, podczas której Poetka otrzymała od władz miasta nagrodę „Pyrzyczanka” (w kategorii kultura) za wieloletnią działalność twórczą oraz popularyzację poezji. W 2021 r. Starostwo oraz Rada Powiatu Pyrzyckiego uhonorowała ją statuetką „Ludzie Ziemi Pyrzyckiej”.
  W 1997 roku Towarzystwo Miłośników Ziemi Pyrzyckiej przyznało jej „Medal za zasługi dla kultury”. Dla uczczenia 35-lecia twórczości S.J. Pyrzycka Biblioteka Publiczna zorganizowała w dniu 20 IX 2018 r. specjalną uroczystość, podczas której Poetka otrzymała od władz miasta nagrodę „Pyrzyczanka” (w kategorii kultura) za wieloletnią działalność twórczą oraz popularyzację poezji. W 2021 r. Starostwo oraz Rada Powiatu Pyrzyckiego uhonorowała ją statuetką „Ludzie Ziemi Pyrzyckiej”.

Wersja z 09:25, 16 maj 2022

200px-Monobook icon.svg.png Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.


Stefania Jendraszczyk
poetka, urzędniczka
Data urodzenia 24 sierpnia 1952
Miejsce urodzenia Pyrzyce


Stefania Jendraszczyk (ur. 1952) - poetka, pracownica administracji państwowej

Życiorys

Urodziła się 24 sierpnia 1952 r. w Pyrzycach. Jej rodzice: Stanisława (1920–2009) z d. Kubiak i Stefan Jendraszczyk (1914–1985), pochodzący z Łódzkiego (ojciec ze wsi Lipnik, mama ze wsi Pieńki Laskowskie k/Wielunia), oboje po przymusowych robotach w Niemczech, zamieszkali w Pyrzycach.

Matka zajmowała się wychowaniem licznego rodzeństwa (tomik poezji S.J. pt. "Siedem słowików" został dedykowany rodzeństwu), ojciec był pracownikiem Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” w Pyrzycach.

Stefania po ukończeniu szkoły podstawowej w Pyrzycach kontynuowała naukę w Technikum Ekonomicznym w Gryfinie. Po uzyskaniu świadectwa dojrzałości w 1973 r. podjęła pracę w Urzędzie Miejskim w Pyrzycach w Zespole Ekonomiczno-Administracyjnym Szkół (inspektor w dziale księgowości i kontroli). Po przejściu w 2007 r. na emeryturę nadal mieszka w Pyrzycach.

Twórczość literacka

Zaczęła pisać poezję od lat 70. XX wieku. Jej wiersze („To było tak”, „O niej”, „Do siebie”) jako debiut ukazały się drukiem w „Spojrzeniach. Przeglądzie Społeczno-Kulturalnym” 1978, nr 37 (192), dodatku „Głosu Szczecińskiego” nr 210 z dn. 14 września 1978, s. 5. Kolejne utwory (wiersze „Oddalonemu”, „W polu rozpusty”) opublikowano w „Spojrzeniach” 1978, nr 41 (196) s. 5 z dn. 12 października 1978 r., dodatek „Głosu Szczecińskiego” nr 233, wiersz „Tuż nad łąkami” ukazał się w „Spojrzeniach” 1979, nr 34 (241) z dn. 27 września 1979 r., inne opublikowano w „Głosie Szczecińskim” nr 166 z 26 lipca 1979 r., s. 4; nr 201 z 6 września 1979 r., s. 3; nr 87 z 17 kwietnia 1980 r., s. 5; nr 175 z 14 sierpnia 1980 r., s. 3; nr 33 z 9 lutego 1983 r., s. 3.

Drukowała swoje utwory także w warszawskim miesięczniku „OKOLICE”. Była uczestniczką i laureatką kilku konkursów literackich. Należała do KKMP [Korespondencyjny Klub Młodych Pisarzy] i RSTK [Robotnicze Stowarzyszenie Twórców Kultury] w Szczecinie. Debiutowała arkuszem poetyckim „Noc granatowa” (Szczecin, 1985), wydanym w serii poetyckiej Robotniczego Stowarzyszenia Twórców Kultury. W przedmowie do tomiku „Noc granatowa”, w tekście „Od recenzenta”, Marian Yoph-Żabiński (1949-2009) napisał:

„W wypadku Stefanii Jendraszczyk, (…) mamy do czynienia z oryginalnym talentem lirycznym, popartym świadomą kreacją artystyczną. „Noc granatowa” to zbiorek wierszy zupełnie dojrzały i suwerenny. Dojrzałość polega na klarownej, przemyślanej konstrukcji tych pełnych liryzmu wierszy, na tym, że poetka (bo Stefanię Jendraszczyk można śmiało nazwać poetką) konsekwentnie prowadzi i rozwiązuje wszystkie wątki liryczne. Uderza w tej poezji otwarty, czysty liryzm, robiący głębokie wrażenie i nigdy nie przekraczający granicy, za którą jest sentymentalizm i to co umownie, ale przecież czytelnie moglibyśmy określić jako „kobiece poezjowanie”. Noc granatowa” (…) to arkusz poetycki udany, zapowiadający w przyszłości interesującą książkę poetycką”.

Wiele lat później Poetka w wywiadzie powiedziała:

U Norwida znajduję kunszt piękna, u Sadowskiej dialogi z własnym życiem. U Jerzyny głód światła. Hołd im składam, ale wzoru nie mam, we mnie gęstwina myśli, a ideałów brak.[1] .

S.J. publikuje teksty poetyckie i prozatorskie. Lubi pomarańcze… I projektuje okładki – miniatury dla Wydawnictwa „Anagram” w Warszawie. Do swoich tomików i kilku innych autorów. Wielokrotnie spotykała się ze swymi czytelnikami, głównie w Pyrzyckiej Bibliotece Publicznej w Pyrzycach[2].

W 1997 roku Towarzystwo Miłośników Ziemi Pyrzyckiej przyznało jej „Medal za zasługi dla kultury”. Dla uczczenia 35-lecia twórczości S.J. Pyrzycka Biblioteka Publiczna zorganizowała w dniu 20 IX 2018 r. specjalną uroczystość, podczas której Poetka otrzymała od władz miasta nagrodę „Pyrzyczanka” (w kategorii kultura) za wieloletnią działalność twórczą oraz popularyzację poezji. W 2021 r. Starostwo oraz Rada Powiatu Pyrzyckiego uhonorowała ją statuetką „Ludzie Ziemi Pyrzyckiej”.

Jej wiersze opublikowane zostały w Antologii poetów polskich 2017 i 2018 r.[3] , w e-Dwutygodniku Literacko-Artystycznym. Pisarze.pl nr 26/21 (498) oraz w ramach stołecznej akcji kulturalnej Wiersz dnia[4] .

Wiersze

Słowo pokutne

kiedy zabijam

w sobie ptaka

grzech powiększa milczenie nieba kiedy zrywam kwiat

w chmurach

coś błyska

kiedy patrzę na słońce

łzawi we mnie troska

kiedy zamykam oczy jestem na drodze do siebie

(z tomu „Narodzeni ze słowa”).


Słyszano za nią deszcz szła w potarganym płaszczu widziano za nią mgłę szła dalej biedaczka niosąc świat cały oczami różańca

szeptano o kasztanach (z tomiku "Kołysanie wód").


dotyk czasu tak oświecił go złotem jesiennych liści tak rozpalił do czerwoności zmysły że sam stał się złudzeniem dla innych i był on, czy go nie było pytają mnie teraz bliscy obłok co się wykrwawił

(https://twitter.com/wierszdnia e-Dwutygodnik Literacko-Artystyczny. Pisarze.pl nr 26/21 (498)

Publikacje (układ chronologiczny): 1. Noc granatowa. Szczecin 1985 (Wydawnictwo Bibliofilskie: Książnica Szczecińska) – poezja; 2. Twarze ognia. Projekt graficzny okładki i rysunki: autorka. Warszawa 1994; 3. W mrokach świateł. Warszawa 1996; 4. W środku zapomnienia: poezje; Leć piórko wraże: proza. Projekt graficzny okładki i rysunki: autorka. Warszawa 2005; 5. Kołysanie wód. Projekt graficzny okładki: autorka. Warszawa 2013; 6. Taki dzień a jakby w nim tysiąc [poemat]. Warszawa 2014; 7. Mówią, że będzie dobrze. Projekt graficzny okładki i rysunki: autorka. Warszawa 2014; 8. Kryształowy pagórek. Warszawa 2015; 9. Wokół mnie. Warszawa 2015; 10. biały żuraw. Rysunek na okładce: autorka. Warszawa 2016; 11. Narodzeni ze słowa. Warszawa 2017; 12. Dzikiej róży królestwo. Projekt graficzny okładki i rysunki: autorka. Warszawa 2017; 13. Pieśń światła. Rysunek na okładce: autorka. Warszawa 2019; 14. Szukając przejścia. Rysunek na okładce: autorka. Warszawa 2018; 15. Złota jaskółka. Rysunek na okładce: autorka. Warszawa 2019; 16. naczynie myśli. Rysunek na okładce: autorka. Warszawa 2020; 17. siedem słowików. Rysunek na okładce: autorka. Warszawa 2020; 18. smak rosy. Rysunek na okładce: autorka. Warszawa 2021; 19. samo w sobie. Rysunek na okładce: autorka. Warszawa 2021.

O twórczości. Urodzona w Pyrzycach poetka „nieustannie dąży do autentyczności, do istnienia bez pozorów. W każdym niemal wierszu odczuwa się silne pragnienie sensu życia, słowa; jest też przejmująca dramaturgia – pełna niepokoju, wątpliwości, szarpania między winą i karą. Ale jednym z ważniejszych pragnień poetki jest oswajanie często wrogiego nam świata”. (za Zbigniewem Jerzyną) (okładka tomu „Pieśń światła”, Warszawa 2018)

„Smak rosy” to „osobliwy głód poznawania życia”, „szepty polnych kwiatów”, ale i pamięć. Próba zrozumienia życia i tego, co wokół. To wreszcie poszukiwanie tożsamości z przyrodą i metafizyka jak w wierszu:

„mieszała się dusza moja z duszą wiatru

Lamenty to były Nad łąką Łkałam On dął Z kwiatów strącając rosę”. „Mieszała się dusza moja z duszą wiatru” – jawi się tu nie tylko jako metafora przemijania, ale też symboliczna wędrówka poetki przez zaświaty w poszukiwaniu absolutu – jak w mistrzowskim poemacie Dantego Alighieri Boska komedia. „Smak rosy” to z pewnością najlepszy z tomów poezji Poetki. Polecam! Magdalena Koperska. (okładka tomu „Smak rosy”, Warszawa 2021)

Nagrody, odznaczenia. 1997 – „Medal za zasługi dla kultury”, przyznany przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Pyrzyckiej; 2005 – Nagroda Literacka FUNDACJI SZTUKI na rzecz „Integracji”; 2018 - „Pyrzyczanka” - nagroda w kategorii kultura, przyznana przez władze miasta Pyrzyce; 2021 – statuetka „Ludzie Ziemi Pyrzyckiej”, przyznana przez Radę Powiatu Pyrzyckiego i Starostwo.


Bibliografia 1. Benefis 35-lecia twórczości poetyckiej Stefanii Jendraszczyk. „Puls powiatu. Dwutygodnik powiatu pyrzyckiego” 2018 nr 12 s.2. Online: http://pulspowiatu.pl/wp-content/uploads/2019/06/PP-12-scalone.pdf (dostęp:10.01.2022); 2. Wywiad ze Stefanią Jendraszczyk. Rozm. przepr. Agnieszka Krizel. „Literackie święta. Biuletyn literacki redagowany przez zespół Wydawnictwa Anagram” 2020 nr 3 (listopad-grudzień, s.3. Online: https://issuu.com/wydawnictwoanagram/docs /listopad_-_grudzie__2020___nr_3 (dostęp: 5.01.2022 r.); 3. Spotkanie z Poezją – Stefania Jendraszczyk (opubl. 8 XI 2021r.). Strona Pyrzyckiej Biblioteki Publicznej: http://bibliotekapyrzyce.pl/uncategorized/spotkanie -z-poezja-stefania-jendraszczyk/ (dostęp: 5.01.2022); 4. Spotkanie [z] poetką. „Puls powiatu. Dwutygodnik powiatu pyrzyckiego” 2021 nr 15 s.8. Online: http://pulspowiatu.pl/wp-content/uploads/2021/12/PP-15-2021.pdf (dostęp:11.01.2022); 5. Rozmowy z autorką.


Podpisy pod fotografie 1. W latach nauki w Technikum Ekonomicznym. Z archiwum autorki. 2. Ok.1972. Z archiwum autorki. 3. Młoda poetka, ok. 1975 r. Z archiwum autorki. 4. Debiut prasowy: „Spojrzenia. Przegląd Społeczno- Kulturalny” 1978 nr 37 (192), dodatek „Głosu Szczecińskiego” nr 210 z dn. 14 IX 1978 r. Z archiwum autorki. 5. Legitymacja „Medalu za zasługi dla kultury”, 1997. Z archiwum autorki. 6. Statuetka „Pyrzyczanka”, 2018 r. Z archiwum autorki. 7. Statuetka „Ludzie Ziemi Pyrzyckiej”, 2021 r. Z archiwum autorki. 8. Autorka, ok. 2010 r., z archiwum autorki.

  1. (Rozmowę ze Stefanią Jendraszczyk przepr. Agnieszka Krizel) „Literackie święta. Biuletyn literacki redagowany przez zespół Wydawnictwa Anagram” 2020 nr 3 (listopad-grudzień, s.3. Online: https://issuu.com/wydawnictwoanagram/docs/listopad_-_grudzie__2020___nr_3 (dostęp: 5.01.2022 r.)
  2. M.in. zob. Spotkanie z Poezją – Stefania Jendraszczyk. http://bibliotekapyrzyce.pl/uncategorized/spotkanie-z-poezja-stefania-jendraszczyk/. Opubl. 8 XI 2021r. (dostęp: 5.01.2022)
  3. Zob. https://pisarze.pl/2020/06/09/antologia-poetow-polskich-2018-magdalena-jankowska-adriana-jarosz-jacek-jaszczyk-stefania-jendraszczyk/ . Dostępny online: (dostęp: 5.01.2022).
  4. Zob. https://twitter.com/wierszdnia