Szwedzki spis katastralny

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Dolny Wik (Niederwÿk, 1693),
/źródło: Greif - GeoGREIF - Historische Kartenwerke mit thematischem Bezug – Matrikelkarten der Schwedischen Landesaufnahme von Vorpommern 1692-1709. Stettin (fragment szkicu)/
/ http://www.dhm.uni-greifswald.de/djvuMaps/AI1.djvu /

Przebieg i zasięg prac przy tworzeniu spisu katastralnego

W latach 16921709 na terenie szwedzkiego Pomorza Przedniego przeprowadzono urzędowy opis gruntów i obiektów. Przebieg tych prac był następujący: w latach 1692–1698 wykonano pomiary wiosek, majątków ziemskich i terenów miejskich; następnie w latach 17031705 dokonano ponownych pomiarów gruntów, już zrekultywowanych, a w latach 1705–1709 opisano dom po domu w większych miastach, takich jak Szczecin, Stralsund, Greifswald, Anklam i Wolgast. Opis Szczecina rozpoczęto w 1693 r. od pomiarów katastralnych tzw. szczecińskiego pola miejskiego (Stettiner Stadtfeldmark) oraz terenów należących do miasta w dorzeczu Odry (Oderbruch). Znajdujemy tu opis gruntów rolnych, pastwisk, łąk, nieużytków, lasów, sieci wodnej i ich wielkość, a także wysokość podatków. W kolejnych latach – na podstawie instrukcji króla Szwecji Karola XII z 17 kwietnia 1705 r., określającej dokładnie cel i zadania spisujących oraz sposób wykonania pomiaru gruntu i opisu poszczególnych budynków – rozpoczęto spis poszczególnych kwartałów miejskich i przyległych do miasta osiedli.

Przebieg prac na terenie Szczecina i osiedli podmiejskich

W połowie kwietnia 1706 r. (pierwsza data to 17 kwietnia) geodeci szwedzcy Lorens (Lars) Balck, Matthias Hesselgreen, Peter Brodthagen i Abraham Wulff rozpoczęli spis w bloku ulic pomiędzy Pelzer-, Fuhr-, Schuh-, i Große Domstraße (obecne ulice: Kuśnierska, Grodzka, Szewska i Farna). Stąd też mierniczy Balck rozpoczął na rogu Schuh- i Große Domstraße, posuwając się wzdłuż Große Domstraße, aż do Pelzerstraße, a Hesselgreen na rogu Fuhr- i Pelzerstraße i dalej w ciągu Pelzerstraße. Z kolei Wulff rozpoczął od Elendhof (Dziedziniec Ubogich) i opisał odcinek Fuhr- i Schuhstraße, aż do miejsca pracy mierniczego Balcka. Kilka dni później dołączył do nich niemiecki geodeta Samuel Gries, który zaczął spis od domu usytuowanego na rogu Kohlmarkt (Rynek Węglowy) i górnej części Schuhstraße. Opracował stan zabudowy większości budynków w bloku ulic pomiędzy Schuh-, Reifschlägerstraße i górnej części Schulzenstraße. Pisał po niemiecku i był zatrudniony do 22 czerwca 1706 r. Na jego miejsce jeszcze w czerwcu tego roku weszli kolejni dwaj geodeci szwedzcy – Matias Siöman, i Anders Norrdahl. Od 17 czerwca Siöman spisał odcinek Breite Straße, biegnący w dół od Papenstraße, a Norrdahl jej górny odcinek. I tak w sumie siedmiu mierniczych do końca 1706 r. opisało teren właściwego miasta. Pozostało kilka budynków, które spisano w styczniu 1707 r. – np. dom nr 218 przy Spitzgang w kwartale Passawskim (Passauer Viertel), oraz zabudowa zachodniej części Große Wollweberstraße w kwartale Młyńskim (Mühlenviertel). Do kwietnia 1707 roku opisano przylegające do miasta osiedla. W lutym Brodthagen spisał domy na terenie Małej Łasztowni (Kleine Lastadie, obecnie teren Urzędu Celnego), a Balck – do 4 kwietnia 1707 r. – zabudowę Wielkiej Łasztowni (Große Lastadie) i Łasztowni Stoczniowej (Schiffbaulastadie). W marcu Norrdahl spisał Dolny Wik (Unterwiek), a Brodthagen najstarszy Turzyn (Torney) i Górny Wik (Oberwiek). W pierwszej połowie 1709 r. – pomiędzy 12 a 26 marca, 9 kwietnia i pomiędzy 25 maja a 5 czerwca – Anders Norrdahl wykonał tzw. Revisionskataster na terenie miasta i przyległych osiedlach, czyli dodatkowy spis na nowo zabudowanych pustych parcelach, a także w budynkach nieudostępnionych wcześniej przez właścicieli.

Zawartość arkuszy spisowych

Do opisu obszaru podmiejskiego i każdego kwartału miejskiego mierniczowie szwedzcy załączyli wykazy, zawierające nazwiska właścicieli gruntów i posesji, ujęte w kolejności numerów poszczególnych parceli oraz szkice wnętrza bloków ulic. Niestety, jeżeli chodzi o przyległe do miasta przedmieścia – oprócz Łasztowni – szkiców nie dołączono, mimo że są wspomniane w treści zapisów. Opis poszczególnych parceli rozpoczyna się podaniem nazwy rzędu budynków w danym kwartale miejskim, numeru arkusza spisowego, a także kolejnego numeru parceli. W treści opisu na początku wymieniano nazwę ulicy, przy której posesja była usytuowana. Następnie spisujący podawał nazwiska właścicieli sąsiednich działek, właściciela opisywanej parceli oraz czy dom zamieszkuje właściciel, czy został wynajęty. Przy wynajęciu całości lub większej części zabudowań, zasadą było podanie danych wynajmującego i wysokość czynszu (informacji tych natomiast brakuje prawie zawsze przy wynajmie piwnic lub pojedynczych izb). Opisane zostało położenie i przeznaczanie wnętrza poszczególnych pomieszczeń. Policzono poddasza, strychy, ich położenie i wielkość, opisano stan budowlany i przeznaczenie. Podano także dane dotyczące pomieszczeń piwnicznych oraz obiektów dla celów rzemiosła i produkcji. Oszacowano powierzchnię działek i przytoczono należące do nich pola, łąki i ogrody. Poszczególne opisy zamknięto szacunkiem podatku i odrębną opinią. W pojedynczych przypadkach dołączono osobiste uwagi właścicieli budynków. Do jesieni 1709 r. wszystkie arkusze zostały oznaczone i opatrzone w indeksy, a następnie zarchiwizowane w Szczecinie. Początkowo, m.in. z powodu trwającej tzw. III wojny północnej (wielka wojna północna), właściwy cel prac pomiarowych nie został wykorzystany. W praktyce w latach 17001721 zostały wykorzystane tylko jako podstawa do opodatkowania dla całej prowincji. Podczas próby wywiezienia arkuszy do Szwecji, duńscy korsarze przejęli wychodzące w morze statki i zbiory dokumentów przesłano do Kopenhagi. W 1724 r. wróciły do pruskiego już Szczecina, a część dotyczącą nowego Pomorza Szwedzkiego przekazano tamtejszej administracji w Stralsundzie (przypuszczalnie nie w całości, gdyż np. 83 arkuszy jeszcze dzisiaj znajduje się w królewskiej bibliotece w Kopenhadze). Dopiero w ciągu XX wieku poddano je naukowej ocenie i wstępnej obróbce. Szwedzkojęzyczny opis, dotyczący obszaru miejskiego Szczecina, został podzielony według kwartałów miejskich i terenów podmiejskich oraz zestawiony w kilku tomach (od nr 68 do 71), które obecnie znajdują się w zasobach Landesarchiv Greifswald.

Plik:Mühlenviertel Bf.jpg
Kwartał Młyński, rząd domów Bf (Mühlenviertel)
źródło: (Matrikelkarten der Schwedischen Landesaufnahme von Vorpommern: Text- und Beschreibungsbände, Bd 68, s. 509)
http://www.dhm.uni-greifswald.de/textband/band_68/directory_Band_68.djvu/

Zawartość poszczególnych tomów matrykuły w zasobach Landesarchiv Greifswald

W tomie nr 68 zawarty jest spis 331 parceli największego z kwartałów miejskich, kwartału Młyńskiego (Mühlenviertel), sporządzony na 766 arkuszach in folio, w tym także kolorowe rysunki kamienic mieszczańskich. W tomie nr 69 na 444 foliałach opisano 210 parceli kwartału Chyżyńskiego (Kessinviertel), położonego w północnej części miasta. Tom nr 70 obejmuje opis zabudowy 214 parceli Łasztowni, w tym spichlerze przy Speicherstraße oraz budynki na położonej obok Łasztowni Silberwiese (Srebrna Łąka), zawarty na 362 foliałach. Ten sam tom zawiera na 138 foliałach opis trzech osiedli podmiejskich: Dolnego Wiku, Turzyna i Górnego Wiku. Spis przedmieścia Turzyn – położonego na południe od miasta, na zachodnim brzegu Odry, mającego wyraźny charakter rolniczy – obejmuje 19 parceli na 20 foliałach, m.in. gospody zwanej „Lipą”, położonej przed Nową Bramą (Neue Tor), trzech młynów-wiatraków, należących do Fundacji Klasztoru Świętego Jana, oraz Reepschlägerbahn (Tor Powroźników). Na kolejnych 60 foliałach mierniczowie opisali 74 parcele Górnego Wiku (w tym dwie bez numeru), położonego nad Odrą na południe od miasta. Położony na północ, posiadający 56 parceli Dolny Wik opisany został na 58 foliałach. W kolejnym tomie – nr 71 – opisano drugi co wielkości kwartał miejski, Passawski, położony w południowej części wewnętrznego miasta. Na 320 arkuszach in folio spisano 320 parceli. Właściwie jest ich w spisie 322, ponieważ parcele nr 68 i 178 zostały podzielone i opis objął każde z obu gospodarstw domowych oddzielnie. Niestety, dokumenty katastralne kwartału Świętego Ducha (Heiligegeistviertel) przepadły, podobnie jak spis obszaru Klosterhof (Dziedziniec Klasztorny), stanowiący osobną jurysdykcję. W tym przypadku wykorzystano więc materiały źródłowe zasobów archiwum hanzeatyckiego miasta Stralsund, które pozostawały w ścisłym co do treści powiązaniu z aktami katastralnymi z lat 1706–1707. Chodzi tu o spis z 1709 r., w którym opisano zasoby szeregu miast pomorskich. Dane dotyczące Szczecina uwzględniają 69 niezabudowanych dotychczas parcel, zniszczonych w wyniku ostatniego brandenbursko-pruskiego oblężenia i ostrzału z 1677 r., oraz spis zasobów kwartału Świętego Ducha i obszaru Dziedzińca Klasztornego. Informacje zapisane w XVII/XVIII-wiecznym języku niemieckim uwzględniają to, co było najbardziej istotne: numer kolejny parceli, nazwiska ówczesnych (względnie poprzednich) właścicieli, nazwy rzędu budynków, nazwę ulicy, przy której usytuowana była dana parcela, a w opisie zabudowań – liczbę pięter budynku, wielkość i jakość zabudowy, ilość poddaszy i piwnic. Niestety, nie zamieszczono żadnych rysunków poszczególnych bloków zabudowy, nie załączono także wykazów właścicieli. Kwartał Świętego Ducha, położony w południowej części miasta, obejmował 158 parceli spisanych na 430 foliałach, a obszar Dziedzińca Klasztornego – 56 parceli.

Podsumowanie

Współcześnie kataster szwedzki jest tłumaczony z języka szwedzkiego na język niemiecki przez dr. Dirka Schleinerta, członka zarządu Historische Kommission für Pommern (Komisja Historyczna dla Pomorza), która – po opracowaniu – sukcesywnie wydaje kolejne części wspólnie z Landesarchiv Greifswald oraz Gesellschaft für Pommersche Geschichte, Altertumskunde und Kunst (Towarzystwo Pomorskiej Historii, Starożytności i Sztuki). Dla Szczecina wydano – w dwóch częściach – tom trzeci. Niestety, dla szerokiej publiczności dostępna jest póki co tylko część druga (Passauer Viertel). Część pierwsza (Lastadie und Vorstädte) prawdopodobnie jest wyczerpana i czeka na wznowienie druku. Pozostaje oczekiwać, że przy okazji także pozostałe kwartały – Młyński, Chyżyński i Świętego Ducha – też zostaną przetłumaczone i ukażą się w nieodległym terminie.

Bibliografia

  • Die schwedische Landesaufnahme von Vorpommern 1692-1709. Karten und Texte. Herausgegeben von der Historischen Kommission für Pommern e. V. und dem Landesarchiv Greifswald in Verbindung mit der Gesellschaft für pommersche Geschichte, Altertumskunde und Kunst e.V. Städte. Bd. 3, Teil 1: Stettin. Lastadie und Vorstädte. Greifswald 2004, [übers. von Dirk Schleinert].
  • Landesarchiv Greifswald, Matrikelkarten der Schwedischen Landesaufnahme von Vorpommern 1692-1709: Text- und Beschreibungsbände, Bände 68-71 = Stettin.
  • Fredrich, C., Ein schwedisches Kataster Stettins vom Jahre 1706 W: Monatsblätter Bd. 43, Teil 3. (1929), s. 34-39; tamże 8 rycin, s. 40-41.
  • Fredrich, C., Die ehemalige Marienkirche in Stettin und ihr Besitz W: BSt NF, 21. (1918), cz. 1, (s. 156 i n., 164 i n.).
  • Möller K., Leben und Arbeiten in Stettin um 1700 W: Frank Braun, Stefan Kroll, Städtesystem und Urbanisierung im Ostseeraum in der Frühen Neuzeit. Wirtschaft, Baukultur und Historische Informationssysteme. Beiträge des wissenschaftlichen Kolloquiums in Wismar vom 4. und 5. September 2003. Münster 2004.
  • Schoebel, M., Steuer, Landesaufnahme und Kartierung im frühneuzeitlichen Pommern - Quellenkundliche Annotationen zur historischen Landesforschung, W: Historische Geographie und Kulturlandschaftsforschung. Beiträge zum Gedenkkolloquium für Dr. Eginhard Wegner am 4. Mai 2001 in Greifswald hrsg. von Reinhard Zölitz-Möller, Greifswald 2001, s. 38-50.
  • Asmus, I., Die Zusammenzeichnung der Matrikelkarten als wissenschaftliche Methode für eine Rekonstruktion der Kulturlandschaft vor 300 Jahren W: Historische Geographie und Kulturlandschaftsforschung. Beiträge zum Gedenkkolloquium für Dr. Eginhard Wegner am 4. Mai 2001 in Greifswald hrsg. von Reinhard Zölitz-Möller, Greifswald 2001, s. 72-75.
  • Gwiazdowska E., Widoki Szczecina. Źródła ikonograficzne do dziejów miasta od XVI wieku do 1945 roku. Ansichten von Stettin. Ikonographische Quellen zur Stadtgeschichte vom 16. Jahrhundert bis zum Jahr 1945. Szczecin 2001.



IES64.png
Autor opracowania: Jan Iwańczuk