Ulica Księcia Mściwoja II

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ulica Księcia Mściwoja II
Śródmieście
Ulica Księcia Mściwoja II
Zrób zdjęcie swojej ulicy: Pomóż nam
  Nazwa pełna Księcia Mściwoja
  Nazwa niemiecka Reifschlägerstraße
  Osiedle Stare Miasto
  Dzielnica Śródmieście
  Długość (m)[i] 190,7
Zobacz ulicę na:
Mapa Google.
[{{{google_street}}} Google Street View.]
Interaktywny Plan Miasta Szczecin.

Ulica Konwisarska, obecnie rejon ulicy Mściwoja II

[rejon ulicy Ks. Mściwoja II] Po raz pierwszy z nazwą „ulicy zamieszkałej przez konwisarzy [cynownicy]” spotykamy się w pierwszej połowie XV wieku (kannengeterstrate, 1404, 1434, 1534, także cannengheterstrate, 1418). Tak określano część obecnej ulicy Ks. Mściwoja II (Reiffschlägerstraße), tworzącej narożnik z górną częścią nieistniejącej ulicy Splittstrasse. Miano „kannengeterstrate” dla tego odcinka pojawia się raz jeszcze w 1534 roku, potem już przyjmuje nazwę (reepslegerstrate, 1559). Potwierdza to m.in. zapis w dokumentach źródłowych, w którym wspomniany jest spadek po rodzinie Bulle, cyt.: „do tego [dochodzi] dziedzictwo po rodzinie Bulle przy ” (up deme erfe der Bulleschen in der cannengheterstrate, 1418), i kolejny: „przy do miejsca [zwanego] (in der kannengeterstrate up dem splitthaven orde, 1434).

Według C. Fredricha nazwą określana była tylko po jednej stronie, tj. na odcinku należącym do ulicy Splittstrasse od strony północnej, przylegającym do dziedzińca Splithof [położenie tego dziedzińca wynika z przebiegu granicy średniowiecznych kwartałów Świętego Ducha i Passawskiego, jakie obowiązywały do 1808 r., oznaczone według zaginionego planu Jaweina z 1762 roku[1]], oraz na odcinku należącym do ulicy Reiffschlägerstraße, od strony wschodniej.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenie, z planu z 1721 roku wynika, że konwisarze zajmowali parcele położone przy ulicy Splittstraße, na odcinku od nr 794 [104/4] do nr 791 [101/6], oraz kolejne od nr 362 [Reiffschlägerstraße 100/4] do nr 356 [ Heumarkt 49/8], w tym nr 360 [ Beutlerstraße 53/19].

W dokumentach źródłowych raz zestawiani są z odlewnikami kociołków, co wynika np. z zapisów w rachunkach urzędu skarbowego miasta Hamburg z lat 1298-1406[2]: „producenci konwi i odlewnicy naczyń [są] połączeni” (amphorarum et ollarum fusores), innym razem są od nich oddzielani. Konwisarze zrzeszeni byli w odrębnym cechu i zajmowali się wyrobem naczyń z czystej cyny, tj. butli, butelek, misek, beczek na sól i konwi (stande), a także wyrobem różnych przedmiotów ze spiżu. Teoretycznie każdy z ich wyrobów powinien posiadać, co najmniej dwie punce, czyli znak konwisarza, oraz znak miasta, w którym powstał, a od XVIII wieku również oznakowanie jakości cyny. Wg Janiny Kochańskiej[3]), Erwin Hintze w swojej publikacji „Die deutsche Zinngiesser und ihre Marken” (t. III), w rozdziale dotyczącym konwisarzy szczecińskich, żyjących w okresie od XV wieku do połowy XIX wieku, wymienia ponad 100 rzemieślników trudniących się tym zawodem. Najstarsza wzmianka o szczecińskich konwisarzach dotyczy niejakiego Hansa Meyna, który przyjął prawa miejskie w 1446 roku.

Galeria

Przypisy

  1. C. Fredrich, załącznik „Plan von der Stettiner Altstadt”
  2. Hamburger Kämmerei der Freien und Hansestadt Hamburg
  3. Pomorski rynek sztuki. Rozpoznajemy autorstwo cyny [w:] Szpak. Szczeciński Przegląd Aktualności Kulturalnych, miesięcznik, 12/1996, tamże rysunki autorki

Bibliografia



IES64.png
Autor opracowania: Jan Iwańczuk