Ulica Kurkowa: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
 
(Nie pokazano 4 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 12: Linia 12:
 
| google_street = https://maps.google.pl/maps?q=Kurkowa,+Szczecin&hl=pl&ll=53.42476,14.560334&spn=0.003158,0.008256&sll=53.468445,14.56494&sspn=0.006476,0.016512&t=h&hnear=Kurkowa,+Szczecin,+Zachodniopomorskie&z=18&layer=c&cbll=53.42496,14.55987&panoid=_0ro1NGbQ8k2KZJPhFqbjQ&cbp=12,310.33,,0,-11.23
 
| google_street = https://maps.google.pl/maps?q=Kurkowa,+Szczecin&hl=pl&ll=53.42476,14.560334&spn=0.003158,0.008256&sll=53.468445,14.56494&sspn=0.006476,0.016512&t=h&hnear=Kurkowa,+Szczecin,+Zachodniopomorskie&z=18&layer=c&cbll=53.42496,14.55987&panoid=_0ro1NGbQ8k2KZJPhFqbjQ&cbp=12,310.33,,0,-11.23
 
| ulica_nazwa_mapa =Kurkowa}}
 
| ulica_nazwa_mapa =Kurkowa}}
'''Ulica Kurkowa''' (niem. ''Loitzenhof''), nazwa historyczna „Dziedziniec Loitzów”. Początkowo mianem ulicy Kurkowej nazwano podwórze położone pomiędzy ulicą [[Panieńska|Panieńską]] a ulicą [[Grodzka|Balladyny]]. Po rozebraniu otaczającej jej zabudowy, w latach sześćdziesiątych [[XX wiek]]u powstała okrężna uliczka wewnątrzosiedlowa przyległa do budynków wybudowanych wzdłuż obecnej górnej części ulicy Grodzkiej, Sołtysiej, Kard. Wyszyńskiego i Księcia Mściwoja, a także umożliwiająca dojście do odbudowanej po zniszczeniach drugiej wojny światowej [[Kamienica Loitzów|siedziby rodu Loitzów]], położonej obok [[Skwer imienia Guido Recka|Skweru Guido Recka]] nazwanego imieniem [[Guido Reck|Guido Recka]], artysty malarza, historyka sztuki, pedagoga, założyciela i dyrektora Liceum Sztuk Plastycznych w Szczecinie usytuowanego w kamienicy Loitzów.
+
'''Ulica Kurkowa''' (niem. ''Loitzenhof''), nazwa historyczna „Dziedziniec Loitzów”. Początkowo mianem ulicy Kurkowej nazwano podwórze położone pomiędzy ulicą [[Panieńska|Panieńską]] a pobliską ulicą [[Grodzka|Balladyny]]. Po rozebraniu otaczającej jej zabudowy, w latach sześćdziesiątych [[XX wiek]]u powstała okrężna uliczka wewnątrzosiedlowa przyległa do budynków wybudowanych wzdłuż obecnej górnej części ulicy Grodzkiej, Sołtysiej, Kard. Wyszyńskiego i Księcia Mściwoja, a także umożliwiająca dojście do odbudowanej po zniszczeniach drugiej wojny światowej [[Kamienica Loitzów|siedziby rodu Loitzów]], położonej obok [[Skwer imienia Guido Recka|Skweru Guido Recka]] nazwanego imieniem [[Guido Reck|Guido Recka]], artysty malarza, historyka sztuki, pedagoga, założyciela i dyrektora Liceum Sztuk Plastycznych w Szczecinie usytuowanego w kamienicy Loitzów.
 
== Historia ulicy ==
 
== Historia ulicy ==
 
[[Plik: Schweizerhof.jpg|thumb|150px| Schweizerhof]]
 
[[Plik: Schweizerhof.jpg|thumb|150px| Schweizerhof]]
Obecna ulica Kurkowa w średniowieczu stanowiła część położonego na terenie [[Kwartał Chyżyński|kwartału miejskiego Chyżyn]] [[Obszar Starego Rynku (Dolne Miasto)|Dziedzińca Miejskiego]] (''stadt haue'', [[1535]]) i w 2. poł. [[XVII wiek]]u określana była nazwą ''Rosenhandshof'', następnie ''auf dem Loyzenhofe'' /[[1709]]/, potem ''Schweizerhof'' /przełom [[XVIII wiek|XVIII]]/[[XIX wiek]]u/, a na koniec ''Loitzenhof'' /[[1934]]/). <ref>''Die älteren Stettiner Straßennamen im Rahmen der älteren Stadtentwicklung'' – von [[Hugo Lemcke]], zweite neubearbeitete Auflage von [[Carl Johann Fredrich|Carl Fredrich]]. Leon Sauniers Buchhandlung. Stettin [[1926]], s. 34.</ref> Poprzez przejście pomiędzy nieistniejącymi obecnie kamienicami nr 33 i 34 przy ulicy [[Panieńska|Panieńskiej]], stanowiła dojście do parceli wspomnianej na początku [[XV wiek]]u jako własność kupca Albrechta Hohenholza. Parcela, sprzedana w 2. połowie [[XV wiek]]u radnemu miejskiemu Hansowi Loitzowi (1474), przybyłego do Szczecina w [[1433]] roku, stała się siedzibą sławnego w średniowiecznej Europie rodu kupieckiego Loitzów <ref>Hans I Loitz był protoplastą szczecińskiego rodu kupiecko-bankierskiego. Do Szczecina przybył z Greifswaldu w [[1433]] roku i handlował śledziami i inną rybą na położonym na terenie Górnego Miasta [[Obszar Nowego Rynku (Górne Miasto)|Targu Śledziowym]] (''herincks markede'', [[1495]]), o czym świadczy zapis o budzie kramarskiej z początku XV wieku, cyt.: „położonej przy <ulicy miselników> nieopodal miejsca /usytuowanego/ naprzeciw [[Ulica Świętego Jakuba Apostoła|<uliczki zwierciadlanej>]] obok budy Hansa Loitza” (''an der schottelerstrate up dem orde tegen der spegelgatzen nehist Hans Loitzen boden belegen'', 1509); zob. ''Die älteren Stettiner Straßennamen''... op. cit., s. 28.</ref>, twórców wielkiego domu handlowego i bankierskiego, znanego obecnie pod nazwą [[Kamienica Loitzów|Kamienicy Loitzów]] (''palazzo'', ''Loitzenhaus'', [[1547]]). Trzech przedstawicieli tej rodziny było [[Burmistrzowie Szczecina|burmistrzami Szczecina]] - Michael Loitz (1484-1494), Moritz Loitz (1519-1529) i Hans Loitz II (1525-1539). Po bankructwie Loitzów w [[1572]] roku parcela wraz z kamienicą przeszła na własność książąt pomorskich, a następnie po śmierci [[Gryfici|Bogusława XIV]] (1637 r.), stała się własnością dworu szwedzkiego. W 2. poł. [[XVII wiek]]u została nabyta przez Simona Rosenhanda <ref>Simon Mathei (ur. [[31 maja]] [[1613]] w Stralsundzie, zm. [[1 czerwca]] [[1668]] w Szczecinie, pochowany w [[Bazylika archikatedralna św. Jakuba w Szczecinie|kościele św. Jakuba]]), syn Nicholasa Mathei. Tytuł szlachecki i nazwisko Rosenhand przyjął [[21 lutego]] [[1648]]; ożenił się z Katarzyną Reginą Schlegel, (ur. 9 sierpnia 1626 w Szczecinie, zm. 16 czerwca 1663 w Szczecinie). Zob. więcej informacji: [http://www.adelsvapen.com/genealogi/Rosenhand_nr_419 Rosenhand nr 419] [dostęp 2014-08-28]</ref>, tajnego radcę księcia Karola Gustawa, późniejszego króla Szwecji [[w:Karol X Gustaw|Karola X Gustawa]]. Simon Rosenhand reprezentował Szwecję na kongresie pokojowym w Westfalii kończącym wojnę trzydziestoletnią [[1618]]-1648). Od jego nazwiska podwórze przed kamienicą zostało nazwane Dziedzińcem Rosenhanda (''Rosenhandshof''). <ref>Taką nazwę wymienia kataster szwedzki z 1706 roku (także w formie „''Rosenhams Hoff''”); zob. D. Schleinert D., ''Die schwedische Landesaufnahme von Vorpommern 1692–1709''. Karten und Texte. Städte. Band 3, Teil 3: ''Stettin. Kessiner Viertel''. Verlag Ludwig, Kiel [[2013]], s. 189.</ref>, ale już pod koniec pierwszej dekady XVIII w. zostało określane mianem „Na Dziedzińcu Loitzów” (''auf dem Loyzenhofe'', 1709). Natomiast od 1. poł. XVIII wieku zwane było Dziedzińcem Szwajcarskim (''Schweizer Hoff'', [[1799]]) <ref>Nazwa wymieniona w legendzie do sztychu Kirchhoffa: „''Prospect der Stadt und Vestung Alten STETTIN, wie solche in den Jahren Ao 1798/99 gestalten gewesen. Gezeichnet und Gestochen von Friedr. Ludw. Kirchoff und Sohn 1799''” w: E. Gwiazdowska, ''Friedrich Ludwig Kirchhof – szczeciński rytownik z przełomu XVIII i XIX wieku''. W: ''Szczecin na przestrzeni wieków. Historia. Kultura. Sztuka''. Szczecin [[1995]], s. 232.</ref>, od nazwiska pochodzących ze Szwajcarii braci Dubendorfów, z których jeden, Abraham Dubendorf w [[1729]] wybudował na obecnym placu [[Plac Orła Białego|Orła Białego]] fontannę, a drugi w kamienicy po Loitzach założył lokal zwany „Tabagie”. <ref>Rodzaj restauracji, w której wolno było palić tytoń w glinianych fajkach, ich właścicieli w języku niemieckim określano nazwą „''Tabagist''”; por. artykuł J. Acker, ''Die Tabagie'': [http://www.pfeife-tabak.de/Artikel/Verschiedenes/Tabagie/Tabagie.html http://www.pfeife-tabak.de/Artikel/Verschiedenes/Tabagie/Tabagie.html] [dostęp 2012-05-16].</ref> Sto pięćdziesiąt lat później, w latach 30. XX wieku powróciła stara nazwa Dziedzińca Loitzów - ''Loitzenhof''.
+
Obecna ulica Kurkowa w średniowieczu stanowiła rozgraniczenie [[Obszar Starego Rynku (Dolne Miasto)|Dziedzińca Miejskiego]] (''stadt haue'', [[1535]]), położonego na terenie [[Kwartał Chyżyński|kwartału miejskiego Chyżyn]] (Kessin). W 2. poł. [[XVII wiek]]u określana była nazwą ''Rosenhandshof'', następnie ''auf dem Loyzenhofe'' ([[1709]]), potem ''Schweizerhof'' (przełom [[XVIII wiek|XVIII]]/[[XIX wiek]]u), a na koniec ''Loitzenhof'' ([[1934]]). <ref>''Die älteren Stettiner Straßennamen im Rahmen der älteren Stadtentwicklung'' – von [[Hugo Lemcke]], zweite neubearbeitete Auflage von [[Carl Johann Fredrich|Carl Fredrich]]. Leon Sauniers Buchhandlung. Stettin [[1926]], s. 34.</ref> Poprzez przejście pomiędzy nieistniejącymi obecnie kamienicami nr 33 i 34 przy ulicy [[Panieńska|Panieńskiej]], stanowiła dojście do parceli wspomnianej na początku [[XV wiek]]u jako własność kupca Albrechta Hohenholza. Parcela, sprzedana w 2. połowie [[XV wiek]]u radnemu miejskiemu Hansowi Loitzowi (1474), przybyłego do Szczecina w [[1433]] roku, stała się siedzibą sławnego w średniowiecznej Europie rodu kupieckiego Loitzów <ref>Hans I Loitz był protoplastą szczecińskiego rodu kupiecko-bankierskiego. Do Szczecina przybył z Greifswaldu w [[1433]] roku i handlował śledziami i inną rybą na położonym na terenie Górnego Miasta [[Obszar Nowego Rynku (Górne Miasto)|Targu Śledziowym]] (''herincks markede'', [[1495]]), o czym świadczy zapis o budzie kramarskiej z początku XV wieku, cyt.: „położonej przy <ulicy miselników> nieopodal miejsca [usytuowanego] naprzeciw [[Ulica Świętego Jakuba Apostoła|„uliczki zwierciadlanej”]] obok budy Hansa Loitza” (''an der schottelerstrate up dem orde tegen der spegelgatzen nehist Hans Loitzen boden belegen'', 1509); zob. ''Die älteren Stettiner Straßennamen''..., op. cit., s. 28.</ref>, twórców wielkiego domu handlowego i bankierskiego, znanego obecnie pod nazwą [[Kamienica Loitzów|Kamienicy Loitzów]] (''palazzo'', ''Loitzenhaus'', [[1547]]). Trzech przedstawicieli tej rodziny było [[Burmistrzowie Szczecina|burmistrzami Szczecina]] - Michael Loitz (1484-1494), Moritz Loitz (1519-1529) i Hans Loitz II (1525-1539). Po bankructwie Loitzów w [[1572]] roku parcela wraz z kamienicą przeszła na własność książąt pomorskich, a następnie po śmierci [[Gryfici|Bogusława XIV]] (1637 r.), stała się własnością dworu szwedzkiego. W 2. poł. [[XVII wiek]]u została nabyta przez Simona Rosenhanda <ref>Rodowe nazwisko Simon Mathei (ur. [[31 maja]] [[1613]] w Stralsundzie, zm. [[1 czerwca]] [[1668]] w Szczecinie, pochowany w [[Bazylika archikatedralna św. Jakuba w Szczecinie|kościele św. Jakuba]]), syn Nicholasa Mathei. Tytuł szlachecki i nazwisko Rosenhand przyjął [[21 lutego]] [[1648]]; ożenił się z Katarzyną Reginą Schlegel, (ur. 9 sierpnia 1626 w Szczecinie, zm. 16 czerwca 1663 w Szczecinie). Zob. więcej informacji: [http://www.adelsvapen.com/genealogi/Rosenhand_nr_419 Rosenhand nr 419] [dostęp 2014-08-28]</ref>, tajnego radcę księcia Karola Gustawa, późniejszego króla Szwecji [[w:Karol X Gustaw|Karola X Gustawa]]. Simon Rosenhand reprezentował Szwecję na kongresie pokojowym w Westfalii kończącym wojnę trzydziestoletnią [[1618]]-1648). Od jego nazwiska podwórze przed kamienicą zostało nazwane Dziedzińcem Rosenhanda (''Rosenhandshof''). <ref>Taką nazwę wymienia kataster szwedzki z 1706 roku (także w formie „''Rosenhams Hoff''”); zob. D. Schleinert D., ''Die schwedische Landesaufnahme von Vorpommern 1692–1709''. Karten und Texte. Städte. Band 3, Teil 3: ''Stettin. Kessiner Viertel''. Verlag Ludwig, Kiel [[2013]], s. 189.</ref>, ale już pod koniec pierwszej dekady XVIII w. dziedziniec określan mianem „Na Dziedzińcu Loitzów” (''auf dem Loyzenhofe'', 1709). Natomiast od 1. poł. XVIII wieku zwane było Dziedzińcem Szwajcarskim (''Schweizer Hoff'', [[1799]]) <ref>Nazwa wymieniona w legendzie do sztychu Kirchhoffa: „''Prospect der Stadt und Vestung Alten STETTIN, wie solche in den Jahren Ao 1798/99 gestalten gewesen. Gezeichnet und Gestochen von Friedr. Ludw. Kirchoff und Sohn 1799''” w: E. Gwiazdowska, ''Friedrich Ludwig Kirchhof – szczeciński rytownik z przełomu XVIII i XIX wieku''. W: ''Szczecin na przestrzeni wieków. Historia. Kultura. Sztuka''. Szczecin [[1995]], s. 232.</ref>, od nazwiska pochodzących ze Szwajcarii trzech braci Dubendorfów, z których jeden, Abraham Dubendorf w [[1729]] wybudował na obecnym placu [[Plac Orła Białego|Orła Białego]] fontannę, a drugi w kamienicy po Loitzach założył lokal zwany „Tabagie”. <ref>Rodzaj restauracji, w której wolno było palić tytoń w glinianych fajkach, ich właścicieli w języku niemieckim określano nazwą „''Tabagist''”; por. artykuł J. Acker, ''Die Tabagie'': [http://www.pfeife-tabak.de/Artikel/Verschiedenes/Tabagie/Tabagie.html http://www.pfeife-tabak.de/Artikel/Verschiedenes/Tabagie/Tabagie.html] [dostęp 2012-05-16].</ref> Sto pięćdziesiąt lat później, w latach 30. XX wieku powróciła stara nazwa Dziedzińca Loitzów - ''Loitzenhof''.
  
 
==Stan obecny ==
 
==Stan obecny ==
Latem [[2012]] roku prywatny inwestor odsłonił pod nadzorem archeologa i konserwatora zabytków mury piwnic budynków położonych dawniej od południowej strony ulicy Kurkowej. Niestety do tej pory nie przystąpiono do odbudowy (stan na koniec sierpnia [[2014]]). Przy okazji okazało się, że dawny obrys murów narożnej kamienicy nie zgadza się z obecnym przebiegiem ulicy Kurkowej i [[Ulica Księcia Mściwoja II|Mściwoja II]] ([[Ulica Panieńska|''Frauenstraße'']] Nr. 29). Jak donoszą media z tego okresu [[Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w Szczecinie]] nie wyraził zgody na poszerzenie  działki i odtworzenie stanu dawnej zabudowy.
+
Latem [[2012]] roku prywatny inwestor odsłonił pod nadzorem archeologa i konserwatora zabytków mury piwnic budynków położonych dawniej od południowej strony ulicy Kurkowej. Niestety do tej pory nie przystąpiono do odbudowy (stan na koniec sierpnia [[2014]]). Przy okazji okazało się, że dawny obrys murów narożnej kamienicy nie zgadza się z obecnym przebiegiem ulicy Kurkowej i [[Ulica Księcia Mściwoja II|Mściwoja II]] ([[Ulica Panieńska|''Frauenstraße'']] Nr. 29). Jak donoszą media z tego okresu [[Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w Szczecinie]] nie wyraził zgody na poszerzenie  działki i odtworzenie stanu dawnej zabudowy. Do budowy przystąpiono w 2016 roku i obecnie kamieniczki są już gotowe ([https://www.nd.com.pl/wp-content/uploads/2015/10/KamienicaKurkowaNoc-1-1024x678.jpg 2018]).  
 
{{przypisy}}
 
{{przypisy}}
 +
 
== Galeria - Fundamenty zabudowy ulicy Kurkowej ==
 
== Galeria - Fundamenty zabudowy ulicy Kurkowej ==
 
<Gallery>
 
<Gallery>
Linia 32: Linia 33:
 
* ''Die älteren Stettiner Straßennamen im Rahmen der älteren Stadtentwicklung'' – von Hugo Lemcke, zweite neubearbeitete Auflage von Carl Fredrich. Leon Sauniers Buchhandlung. Stettin 1926.
 
* ''Die älteren Stettiner Straßennamen im Rahmen der älteren Stadtentwicklung'' – von Hugo Lemcke, zweite neubearbeitete Auflage von Carl Fredrich. Leon Sauniers Buchhandlung. Stettin 1926.
 
* ''Szczecin na przestrzeni wieków. Historia. Kultura. Sztuka''. Pod red. E. Włodarczyka. Szczecin 1995.
 
* ''Szczecin na przestrzeni wieków. Historia. Kultura. Sztuka''. Pod red. E. Włodarczyka. Szczecin 1995.
 +
* Schleinert D., ''Die schwedische Landesaufnahme von Vorpommern 1692–1709''. Karten und Texte. Städte. Band 3, Teil 3: ''Stettin. Kessiner Viertel''. Verlag Ludwig, Kiel 2013.
 +
 
== Zobacz też ==
 
== Zobacz też ==
 
* [[Kamienica Loitzów]]
 
* [[Kamienica Loitzów]]

Aktualna wersja na dzień 00:18, 6 mar 2018

Ulica Kurkowa
Śródmieście
Ulica Kurkowa
Ulica Kurkowa
  Nazwa pełna Kurkowa
  Nazwa niemiecka Loytzenhof
(do 1934: Schweizerhof)
  Osiedle Stare Miasto
  Dzielnica Śródmieście
  Długość (m)[i] 102,1
Zobacz ulicę na:
Mapa Google.
Google Street View.
Interaktywny Plan Miasta Szczecin.

Ulica Kurkowa (niem. Loitzenhof), nazwa historyczna „Dziedziniec Loitzów”. Początkowo mianem ulicy Kurkowej nazwano podwórze położone pomiędzy ulicą Panieńską a pobliską ulicą Balladyny. Po rozebraniu otaczającej jej zabudowy, w latach sześćdziesiątych XX wieku powstała okrężna uliczka wewnątrzosiedlowa przyległa do budynków wybudowanych wzdłuż obecnej górnej części ulicy Grodzkiej, Sołtysiej, Kard. Wyszyńskiego i Księcia Mściwoja, a także umożliwiająca dojście do odbudowanej po zniszczeniach drugiej wojny światowej siedziby rodu Loitzów, położonej obok Skweru Guido Recka nazwanego imieniem Guido Recka, artysty malarza, historyka sztuki, pedagoga, założyciela i dyrektora Liceum Sztuk Plastycznych w Szczecinie usytuowanego w kamienicy Loitzów.

Historia ulicy

Schweizerhof

Obecna ulica Kurkowa w średniowieczu stanowiła rozgraniczenie Dziedzińca Miejskiego (stadt haue, 1535), położonego na terenie kwartału miejskiego Chyżyn (Kessin). W 2. poł. XVII wieku określana była nazwą Rosenhandshof, następnie auf dem Loyzenhofe (1709), potem Schweizerhof (przełom XVIII/XIX wieku), a na koniec Loitzenhof (1934). [1] Poprzez przejście pomiędzy nieistniejącymi obecnie kamienicami nr 33 i 34 przy ulicy Panieńskiej, stanowiła dojście do parceli wspomnianej na początku XV wieku jako własność kupca Albrechta Hohenholza. Parcela, sprzedana w 2. połowie XV wieku radnemu miejskiemu Hansowi Loitzowi (1474), przybyłego do Szczecina w 1433 roku, stała się siedzibą sławnego w średniowiecznej Europie rodu kupieckiego Loitzów [2], twórców wielkiego domu handlowego i bankierskiego, znanego obecnie pod nazwą Kamienicy Loitzów (palazzo, Loitzenhaus, 1547). Trzech przedstawicieli tej rodziny było burmistrzami Szczecina - Michael Loitz (1484-1494), Moritz Loitz (1519-1529) i Hans Loitz II (1525-1539). Po bankructwie Loitzów w 1572 roku parcela wraz z kamienicą przeszła na własność książąt pomorskich, a następnie po śmierci Bogusława XIV (1637 r.), stała się własnością dworu szwedzkiego. W 2. poł. XVII wieku została nabyta przez Simona Rosenhanda [3], tajnego radcę księcia Karola Gustawa, późniejszego króla Szwecji Karola X Gustawa. Simon Rosenhand reprezentował Szwecję na kongresie pokojowym w Westfalii kończącym wojnę trzydziestoletnią 1618-1648). Od jego nazwiska podwórze przed kamienicą zostało nazwane Dziedzińcem Rosenhanda (Rosenhandshof). [4], ale już pod koniec pierwszej dekady XVIII w. dziedziniec określan mianem „Na Dziedzińcu Loitzów” (auf dem Loyzenhofe, 1709). Natomiast od 1. poł. XVIII wieku zwane było Dziedzińcem Szwajcarskim (Schweizer Hoff, 1799) [5], od nazwiska pochodzących ze Szwajcarii trzech braci Dubendorfów, z których jeden, Abraham Dubendorf w 1729 wybudował na obecnym placu Orła Białego fontannę, a drugi w kamienicy po Loitzach założył lokal zwany „Tabagie”. [6] Sto pięćdziesiąt lat później, w latach 30. XX wieku powróciła stara nazwa Dziedzińca Loitzów - Loitzenhof.

Stan obecny

Latem 2012 roku prywatny inwestor odsłonił pod nadzorem archeologa i konserwatora zabytków mury piwnic budynków położonych dawniej od południowej strony ulicy Kurkowej. Niestety do tej pory nie przystąpiono do odbudowy (stan na koniec sierpnia 2014). Przy okazji okazało się, że dawny obrys murów narożnej kamienicy nie zgadza się z obecnym przebiegiem ulicy Kurkowej i Mściwoja II (Frauenstraße Nr. 29). Jak donoszą media z tego okresu Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w Szczecinie nie wyraził zgody na poszerzenie działki i odtworzenie stanu dawnej zabudowy. Do budowy przystąpiono w 2016 roku i obecnie kamieniczki są już gotowe (2018).

Przypisy

  1. Die älteren Stettiner Straßennamen im Rahmen der älteren Stadtentwicklung – von Hugo Lemcke, zweite neubearbeitete Auflage von Carl Fredrich. Leon Sauniers Buchhandlung. Stettin 1926, s. 34.
  2. Hans I Loitz był protoplastą szczecińskiego rodu kupiecko-bankierskiego. Do Szczecina przybył z Greifswaldu w 1433 roku i handlował śledziami i inną rybą na położonym na terenie Górnego Miasta Targu Śledziowym (herincks markede, 1495), o czym świadczy zapis o budzie kramarskiej z początku XV wieku, cyt.: „położonej przy <ulicy miselników> nieopodal miejsca [usytuowanego] naprzeciw „uliczki zwierciadlanej” obok budy Hansa Loitza” (an der schottelerstrate up dem orde tegen der spegelgatzen nehist Hans Loitzen boden belegen, 1509); zob. Die älteren Stettiner Straßennamen..., op. cit., s. 28.
  3. Rodowe nazwisko Simon Mathei (ur. 31 maja 1613 w Stralsundzie, zm. 1 czerwca 1668 w Szczecinie, pochowany w kościele św. Jakuba), syn Nicholasa Mathei. Tytuł szlachecki i nazwisko Rosenhand przyjął 21 lutego 1648; ożenił się z Katarzyną Reginą Schlegel, (ur. 9 sierpnia 1626 w Szczecinie, zm. 16 czerwca 1663 w Szczecinie). Zob. więcej informacji: Rosenhand nr 419 [dostęp 2014-08-28]
  4. Taką nazwę wymienia kataster szwedzki z 1706 roku (także w formie „Rosenhams Hoff”); zob. D. Schleinert D., Die schwedische Landesaufnahme von Vorpommern 1692–1709. Karten und Texte. Städte. Band 3, Teil 3: Stettin. Kessiner Viertel. Verlag Ludwig, Kiel 2013, s. 189.
  5. Nazwa wymieniona w legendzie do sztychu Kirchhoffa: „Prospect der Stadt und Vestung Alten STETTIN, wie solche in den Jahren Ao 1798/99 gestalten gewesen. Gezeichnet und Gestochen von Friedr. Ludw. Kirchoff und Sohn 1799” w: E. Gwiazdowska, Friedrich Ludwig Kirchhof – szczeciński rytownik z przełomu XVIII i XIX wieku. W: Szczecin na przestrzeni wieków. Historia. Kultura. Sztuka. Szczecin 1995, s. 232.
  6. Rodzaj restauracji, w której wolno było palić tytoń w glinianych fajkach, ich właścicieli w języku niemieckim określano nazwą „Tabagist”; por. artykuł J. Acker, Die Tabagie: http://www.pfeife-tabak.de/Artikel/Verschiedenes/Tabagie/Tabagie.html [dostęp 2012-05-16].


Galeria - Fundamenty zabudowy ulicy Kurkowej

Bibliografia

  • Die älteren Stettiner Straßennamen im Rahmen der älteren Stadtentwicklung – von Hugo Lemcke, zweite neubearbeitete Auflage von Carl Fredrich. Leon Sauniers Buchhandlung. Stettin 1926.
  • Szczecin na przestrzeni wieków. Historia. Kultura. Sztuka. Pod red. E. Włodarczyka. Szczecin 1995.
  • Schleinert D., Die schwedische Landesaufnahme von Vorpommern 1692–1709. Karten und Texte. Städte. Band 3, Teil 3: Stettin. Kessiner Viertel. Verlag Ludwig, Kiel 2013.

Zobacz też

Linki zewnętrzne



IES64.png
Autor opracowania: Jan Iwańczuk