Ulica Kurkowa

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

STRONA W BUDOWIE

Ulica Kurkowa
Śródmieście
Ulica Kurkowa
Ulica Kurkowa
  Nazwa pełna Kurkowa
  Nazwa niemiecka Loytzenhof
(do 1934: Schweizerhof)
  Osiedle Stare Miasto
  Dzielnica Śródmieście
  Długość (m)[i] 102,1
Zobacz ulicę na:
Mapa Google.
Google Street View.
Interaktywny Plan Miasta Szczecin.

Ulica Kurkowa (niem. Loitzenhof), obecnie jest to okrężna uliczka wewnątrzosiedlową dla budynków wybudowanych w latach sześćdziesiątych XX wieku wzdłuż obecnej górnej części ulicy Grodzkiej, Sołtysiej, Kard. Wyszyńskiego i Księcia Mściwoja, umożliwiająca dojście do odbudowanej po zniszczeniach drugiej wojny światowej siedziby rodu Loitzów, położonej przy skwerze imieniem Guido Recka.

Historia ulicy

Rosenhandshof (2. poł. XVI w.), auf dem Loyzenhofe (1709), Schweizerhof (XVIII XIX w.), Loitzenhof (1934), tu dojście przez teren Dziedzińca Miejskiego (stadt haue a), 1535) do parceli wspomnianej na początku XV w. jako własność kupca Albrechta Hohenholza. Zakupiona w 2. połowie XV w. przez radnego miejskiego Hansa Loitza, przybyłego do Szczecina w 1433 roku, stała się siedzibą sławnego w średniowiecznej Europie rodu kupieckiego Loitzów, twórców wielkiego domu handlowego i bankierskiego, znaną obecnie pod nazwą Kamienicy Loitzów (palazzo, Loitzenhaus, 1547). Po bankructwie Loitzów w 1572 roku przeszła na własność księcia; w 2. poł. XVII w. została nabyta przez tajnego radcę Rosenhanda b), reprezentanta Szwecji na kongresie pokojowym w Westfalii (1648), po krwawej wojnie trzydziestoletniej, stąd nazwa Dziedziniec Rosenhanda (Rosenhandshof). Na początku XVIII w. określany mianem „Na Dziedzińcu Loitzów” (auf dem Loyzenhofe, 1709), natomiast od 1. poł. XVIII wieku zwany jest Dziedzińcem Szwajcarskim (Schweizer Hoff, 1799) c), od nazwiska pochodzących ze Szwajcarii braci Dubendorfów, z których jeden, Abraham Dubendorf w 1729 wybudował na obecnym pl. Orła Białego fontannę, a drugi w budynku po Loitzach założył lokal zwany „Tabagie”, rodzaj restauracji, w której wolno było palić tytoń w glinianych fajkach d). Sto pięćdziesiąt lat później, w latach 30. XX w. wraca nazwa Dziedzińca Loitzów (Loitzenhof, 1934).

Przypisy


Bibliografia

  • * Die älteren Stettiner Straßennamen im Rahmen der älteren Stadtentwicklung – von Hugo Lemcke, zweite neubearbeitete Auflage von Carl Fredrich. Leon Sauniers Buchhandlung. Stettin 1926.

Linki zewnętrzne



IES64.png
Autor opracowania: Jan Iwańczuk