Wacław Piotrowski: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(→‎Ciekawostki: tablicĘ ---> brak nosówki)
Linia 40: Linia 40:
 
== Ciekawostki ==
 
== Ciekawostki ==
 
* W 2005 roku Stowarzyszenie na rzecz Cmentarza Centralnego w Szczecinie dokonało renowacji pomnika Czesławy i Wacława Piotrowskich.
 
* W 2005 roku Stowarzyszenie na rzecz Cmentarza Centralnego w Szczecinie dokonało renowacji pomnika Czesławy i Wacława Piotrowskich.
* W 2006 roku na budyku Zespołu Szkól Muzycznych im. Felksa Nowowiejskiego w Szczecinie odsłonięto pamiątkową tablice poświęconą pionierom powojennego szkolnictwa muzycznego, Wacławowi Piotrowskiemu i [[Halina Nowacka-Durnaś|Halinie Nowackiej-Durnaś]].  
+
* W 2006 roku na budyku Zespołu Szkól Muzycznych im. Felksa Nowowiejskiego w Szczecinie odsłonięto pamiątkową tablicę poświęconą pionierom powojennego szkolnictwa muzycznego, Wacławowi Piotrowskiemu i [[Halina Nowacka-Durnaś|Halinie Nowackiej-Durnaś]].  
  
 
{{DEFAULTSORT: Piotrowski, Wacław }}
 
{{DEFAULTSORT: Piotrowski, Wacław }}

Wersja z 07:10, 26 kwi 2011

Wacław Piotrowski
skrzypek, muzykolog, pedagog
brak zdjecia
dr Wacław Piotrowski
Data urodzenia 19 sierpnia 1876
Miejsce urodzenia Gołańcz
Data śmierci 6 października 1958
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 20A-6-2)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie
Lata działalności {{{lata_dzialalnosci}}}
Narodowość Polska



Wacław Piotrowski (1876-1958) - skrzypek, doktor muzykologii, pedagog, animator życia muzycznego Szczecina, pionier Szczecina

Życiorys

Wacław Piotrowski urodził się 19 sierpnia 1876 roku w Gołańczy w pow. wągrowieckim w woj. poznańskim. Był synem lekarza Romualda Piotrowskiego i Kazimiery z Graffów. Miał dwóch braci - Bogdana, przed 1939 rokiem prokurenta w fabryce sody w Mątwach (dzielnica Inowrocławia), w której zatrudniony był także po wojnie, oraz Adama, inżyniera, pracownika Szkoły Inżynierskiej w Bydgoszczy. Gimnazjum ukończył w Gnieźnie. Później studiował muzykologię, grę skrzypcową oraz filozofię na uniwersytetach w Lipsku i w Berlinie. Pracę zawodową rozpoczął w Szczecinie. W latach 1905-1907 w tutejszym Konserwatorium im. Hugo Riemanna uczył gry na skrzypcach i teorii muzyki. Także koncertował. W latach 1907-1919 wykładał w konserwatorium berlińskim. W 1921 roku doktoryzował się w Berlinie. Pracował również w Królewcu i w Poznaniu, gdzie w okresie międzywojennym prowadził własne Konserwatorium Wielkopolskie. Wykładał równiez na Uniwersytecie Poznańskin. W czasie okupacji nauczał w konspiracji.

Jesienią 1945 roku z inicjatywy Ministerstwa Kultury i Sztuki ponownie przyjechał do Szczecina, towarzysząc ekipie wojewody, ppłk. Leonarda Borkowicza. W Szczecinie zajął się organizacją szkolnictwa muzycznego. W dniu 2 marca 1946 roku uruchomił Średnią Szkołę Muzyczną im. Chopina w Spółdzielni Pracy Nauczycieli Muzyki i Śpiewu, która mieściła się przy ul. Polonii Zagranicznej 16. (dziś: gen. Ludomira Rayskiego). Tu, pod kierunkiem czteroosobowej kadry pedagogicznej, rozpoczęło naukę 36 uczniów. Mimo trudnych warunków lokalowych i sprzętowych rok szkolny 1945/46 ukończyło ponad 100 uczniów, a następny już 260. W tym czasie był najstarszym dyrektorem szkoły muzycznej w Polsce. Po upaństwowieniu szkoły i przemianowaniu jej w 1950 roku na Państwową Średnią Szkołę Muzyczną (obecnie wchodzi w skład Zespołu Szkół Muzycznych im. Feliksa Nowowiejskiego), nadal był jej dyrektorem, aż do przejścia na emeryturę w 1953 roku. Do śmierci był nauczycielem gry na skrzypcach i teorii w PŚSM.

Od 1945 do 1951 roku był m.in. przewodniczącym Wojewódzkiej Komisji dla Przydziału Poniemieckich Instrumentów Muzycznych. Od 1947 roku był dyrektorem artystycznym Związku Kół Śpiewaczych i Zespołów Instrumentalnych Pomorza Zachodniego, współorganizatorem Robotniczego Towarzystwa Muzycznego, które dało początek Państwowej Filharmonii w Szczecinie. Uczestniczył także w koncertach i akademiach. W 1948 roku, obok Stefana Gościniaka i Tadeusza Szlęzaka, prowadził krótkie prelekcje i komentarze poprzedzające koncerty szkolne i popularne Symfonicznej Orkiestry RTM. Przez dwie kadencje był także radnym Miejskiej Rady Narodowej. Był osobą bardzo dobrze wykształconą i obdarzoną wieloma talentami, m.in. biegle władał językami niemieckim, francuskim, włoskim, łaciną, a także starogreckim. Autor szeregu artykułów o tematyce muzycznej oraz publikacji z tego zakresu.

Jego żona Czesława (1884-1947) była pianistką i pedagogiem. Po wojnie towarzyszyła mężowi w pracy organizatorskiej i uczyła gry na fortepianie w jego szkole.

Wacław Piotrowski zmarł 6 października 1958 roku w Szczecinie. Pochowany razem z żoną na Cmentarzu Centralnym (kw. 20A-6-2).


Publikacje

  • 1912 - Modulationslehre
  • 1912 - Tonerzeugung auf der Geige
  • 1913 - Harmonische Logiki


Ciekawostki

  • W 2005 roku Stowarzyszenie na rzecz Cmentarza Centralnego w Szczecinie dokonało renowacji pomnika Czesławy i Wacława Piotrowskich.
  • W 2006 roku na budyku Zespołu Szkól Muzycznych im. Felksa Nowowiejskiego w Szczecinie odsłonięto pamiątkową tablicę poświęconą pionierom powojennego szkolnictwa muzycznego, Wacławowi Piotrowskiemu i Halinie Nowackiej-Durnaś.