Wiesław Wodecki: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 4: Linia 4:
 
Wiesław Wodecki urodził się [[9 października]] [[1927]] w Pińczowie na Kielecczyźnie. W czasie wojny był żołnierzem AK. W lipcu 1945 roku zamieszkał we Wrocławiu. Tu studiował m.in. polonistykę, historię, socjologię. Ukończył prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1946–1948 był członkiem Związku Niezależnego Młodzieży Socjalistycznej i Polskiej Partii Socjalistycznej. Od 1948 do 1981 roku należał do PZPR.
 
Wiesław Wodecki urodził się [[9 października]] [[1927]] w Pińczowie na Kielecczyźnie. W czasie wojny był żołnierzem AK. W lipcu 1945 roku zamieszkał we Wrocławiu. Tu studiował m.in. polonistykę, historię, socjologię. Ukończył prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1946–1948 był członkiem Związku Niezależnego Młodzieży Socjalistycznej i Polskiej Partii Socjalistycznej. Od 1948 do 1981 roku należał do PZPR.
  
Jeszcze w czasie studiów dorabiał pisaniem do „Gazety Robotniczej”  
+
Jeszcze w czasie studiów dorabiał pisaniem do wrocławskiej „Gazety Robotniczej”. Od 1948 roku podjął stałą pracę w redakcji tego dziennika. Był m.in. twórcą „Magazynu Tygodniowego” (1957) gazety. Po 1956 roku został redaktorem naczelnym „Gazety Robotniczej”. W 1960 roku został z tego stanowiska odwołany.
  
W latach sześćdziesiątych pracował w Ośrodku Telewizyjnym w Szczecinie, w którym stworzył Teatr Telewizji. Wspólnie z [[Juliusz Burski|Juliuszem Burskim]] zaadaptował i wyreżyserował cykl widowisk [[Wieczory z Conradem]], za który otrzymał „Złoty Ekran”.
+
W 1961 roku przeniósł sie do Szczecina. Początkowo pisał w „Głosie Szczecińskim”. Później pracował w Ośrodku Telewizyjnym w Szczecinie, w którym stworzył Teatr Telewizji. Wspólnie z [[Juliusz Burski|Juliuszem Burskim]] zaadaptował i wyreżyserował cykl widowisk [[Wieczory z Conradem]], za który otrzymał „Złoty Ekran”. Równocześnie pracował jako licencjonowany pilot wycieczek zagranicznych (1961-1968).
  
W 1969 roku powrócił do Wrocławia, gdzie w tamtejszym Ośrodku TV wyreżyserował wiele głośnych spektakli z repertuaru rosyjskiego i niemieckiego, m.in. ''Braci Lautensack''. Był autorem i reżyserem głośnego widowiska ''Rzecz o zagładzie miasta'' („Złoty Ekran” 1970). Widowisko to było później grane w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu (sto przedstawień).
+
W 1969 roku powrócił do Wrocławia. W 1970 roku został zastępcą redaktora naczelnego ośrodka telewizyjneg. Wyreżyserował wiele głośnych spektakli z repertuaru rosyjskiego (''Małżeństwo Kreczyńskiego'' - 1976, ''Sprawa'' - 1977, ''Śmierć Tarełkina'' - 1981) i niemieckiego, m.in. ''Braci Lautensack''. Był autorem i reżyserem głośnego widowiska ''Rzecz o zagładzie miasta'' („Złoty Ekran” 1970). Spektakl ten  grano później w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu (sto przedstawień).
  
Za działalność w „Solidarności” został internowany podczas stanu wojennego. Po zwolnieniu i przejściu na emeryturę zamieszkał w Ligocie Pięknej k. Wrocławia, gdzie wybudował dom. Zajął się ogrodnictwem i pszczelarstwem. Na krótko powrócił do telewizji. Równocześnie zajął się twórczością literacką. Książki pisane w latach 80. publikował w drugim obiegu. Od 1992 roku ponownie podjął współpracę z „Gazetą Robotniczą” (ob. „Polska Gazeta Wrocławska”), gdzie na łamach „Magazynu Tygodniowego zamieszczał felietony w cyklu ''Racje i aberracje Wiesława Wodeckiego'' (od 1993). Z gazetą tą związany do 2005 roku. Później publikował swoje felietony ''Na przyzbie'' (w czasie choroby  ''Na przyzbie przyszpitalnej'') w „Nowej Gazecie Trzebnickiej”. Ostatni z felietonów wydrukowano już po jego śmierci. W pracy publicystycznej posługiwał się często pseudonimami „W. Kos”, „Rafał Jeż”, „Paweł Ponar”, „wuwu”.
+
Za działalność w strukturach „Solidarności”, został internowany podczas stanu wojennego. Po zwolnieniu i przejściu na emeryturę zamieszkał w Ligocie Pięknej k. Wrocławia, gdzie wybudował dom. Zajął się ogrodnictwem i pszczelarstwem. Na krótko powrócił do telewizji. Równocześnie zajął się twórczością literacką. Książki pisane w latach 80. publikował w drugim obiegu. Od 1992 roku ponownie podjął współpracę z „Gazetą Robotniczą” (ob. „Polska Gazeta Wrocławska”), gdzie na łamach „Magazynu Tygodniowego zamieszczał felietony w cyklu ''Racje i aberracje Wiesława Wodeckiego'' (od 1993). Z gazetą tą związany do 2005 roku. Później publikował swoje felietony ''Na przyzbie'' (w czasie choroby  ''Na przyzbie przyszpitalnej'') w „Nowej Gazecie Trzebnickiej”. Ostatni z felietonów wydrukowano już po jego śmierci. W pracy publicystycznej posługiwał się często pseudonimami „W. Kos”, „Rafał Jeż”, „Paweł Ponar”, „wuwu”.
  
 
Zmarł [[31 grudnia]] [[2010]] w Ligocie Pięknej k. Wrocławia.
 
Zmarł [[31 grudnia]] [[2010]] w Ligocie Pięknej k. Wrocławia.

Wersja z 23:20, 7 sty 2013

Wiesław Wodecki (1927-2010) – reżyser i scenarzysta telewizyjny, dziennikarz, publicysta, pisarz

Życiorys

Wiesław Wodecki urodził się 9 października 1927 w Pińczowie na Kielecczyźnie. W czasie wojny był żołnierzem AK. W lipcu 1945 roku zamieszkał we Wrocławiu. Tu studiował m.in. polonistykę, historię, socjologię. Ukończył prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1946–1948 był członkiem Związku Niezależnego Młodzieży Socjalistycznej i Polskiej Partii Socjalistycznej. Od 1948 do 1981 roku należał do PZPR.

Jeszcze w czasie studiów dorabiał pisaniem do wrocławskiej „Gazety Robotniczej”. Od 1948 roku podjął stałą pracę w redakcji tego dziennika. Był m.in. twórcą „Magazynu Tygodniowego” (1957) gazety. Po 1956 roku został redaktorem naczelnym „Gazety Robotniczej”. W 1960 roku został z tego stanowiska odwołany.

W 1961 roku przeniósł sie do Szczecina. Początkowo pisał w „Głosie Szczecińskim”. Później pracował w Ośrodku Telewizyjnym w Szczecinie, w którym stworzył Teatr Telewizji. Wspólnie z Juliuszem Burskim zaadaptował i wyreżyserował cykl widowisk Wieczory z Conradem, za który otrzymał „Złoty Ekran”. Równocześnie pracował jako licencjonowany pilot wycieczek zagranicznych (1961-1968).

W 1969 roku powrócił do Wrocławia. W 1970 roku został zastępcą redaktora naczelnego ośrodka telewizyjneg. Wyreżyserował wiele głośnych spektakli z repertuaru rosyjskiego (Małżeństwo Kreczyńskiego - 1976, Sprawa - 1977, Śmierć Tarełkina - 1981) i niemieckiego, m.in. Braci Lautensack. Był autorem i reżyserem głośnego widowiska Rzecz o zagładzie miasta („Złoty Ekran” 1970). Spektakl ten grano później w Teatrze Współczesnym we Wrocławiu (sto przedstawień).

Za działalność w strukturach „Solidarności”, został internowany podczas stanu wojennego. Po zwolnieniu i przejściu na emeryturę zamieszkał w Ligocie Pięknej k. Wrocławia, gdzie wybudował dom. Zajął się ogrodnictwem i pszczelarstwem. Na krótko powrócił do telewizji. Równocześnie zajął się twórczością literacką. Książki pisane w latach 80. publikował w drugim obiegu. Od 1992 roku ponownie podjął współpracę z „Gazetą Robotniczą” (ob. „Polska Gazeta Wrocławska”), gdzie na łamach „Magazynu Tygodniowego zamieszczał felietony w cyklu Racje i aberracje Wiesława Wodeckiego (od 1993). Z gazetą tą związany do 2005 roku. Później publikował swoje felietony Na przyzbie (w czasie choroby Na przyzbie przyszpitalnej) w „Nowej Gazecie Trzebnickiej”. Ostatni z felietonów wydrukowano już po jego śmierci. W pracy publicystycznej posługiwał się często pseudonimami „W. Kos”, „Rafał Jeż”, „Paweł Ponar”, „wuwu”.

Zmarł 31 grudnia 2010 w Ligocie Pięknej k. Wrocławia.

Był żonaty z Teresą Worono (zm. 2009), z którą miał córkę Ewę, architekta i scenografa teatralnego, oraz syna Witolda, lekarza weterynarii (zm. 1981).

Twórczość literacka

  • 1984Listy do Leona - Przedświt, Warszawa
  • 1987Moskwa Plac Czerwony – 28 maja, godz. 19.30 - Oficyna Niepokornych, Wrocław
  • 1988Komando KZC-0423 - Oficyna Niepokornych, Wrocław (także Toronto 1990)
  • 1989Nowo-Twór. Szkice o Rosji - Oficyna Niepokornych, Wrocław
  • 19963 po 3 razy 60, wydane z Magazynu (felietony wspólnie z A. Malakiem i M. Burzyńskim)
  • 2006W Pińczowie dnieje (felietony)
  • 2008Herbata na żyletce (wspomnienia)
  • 2009Listy do Ity



Ciekawostki