2 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

2 Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej (2 dappanc) - samodzielny pododdział artylerii przeciwpancernej ludowego Wojska Polskiego.

Dywizjon sformowany został w obozie sieleckim, na podstawie rozkazu organizacyjnego Nr 1 dowódcy 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki jako 2 Samodzielny Dywizjon Przeciwpancerny. Pododdział organizowany był według sowieckiego etatu Nr 04/504 samodzielnego niszczycielskiego dywizjonu przeciwpancernego (ros. отдельный истребительно-противотанковый дивизион). Zasadniczym uzbrojeniem dywizjonu było dwanaście 45 mm armat przeciwpancernych wz. 1942 i trzydzieści sześć rusznic przeciwpancernych PTRD i PTRS. 15 lipca 1943, w rocznicę bitwy pod Grunwaldem, żołnierze złożyli uroczystą przysięgę. W sierpniu 1943 jednostka podporządkowana została dowódcy 2 Polskiej Dywizji Piechoty im. Henryka Dąbrowskiego. W listopadzie dywizjon otrzymał numer poczty polowej 64062. 1 stycznia 1944 na ewidencji pododdziału było 239 żołnierzy (wg etatu miało być 220), w tym: 26 (27) oficerów, 75 (85) podoficerów i 138 (108) szeregowców.

7 maja 1944 dowódca 1 Armii Polskiej w ZSRR rozkazem Nr 006/OU nakazał rozformować dywizjony przeciwpancerne w dywizjach piechoty, a w ich miejsce sformować samodzielne dywizjony artylerii samobieżnej dział SU-76 według etatu Nr 04/568. Faktycznie dywizjon rozformowany został do 9 czerwca 1943. W jego miejsce, 5 czerwca 1944, w skład 2 DP włączona została radziecka jednostka artylerii samobieżnej SU-76 i przemianowana na 2 Dywizjon Artylerii Samochodowej. Kompania rusznic przeciwpancernych z rozformowanego dywizjonu pozostać miała w 2 DP. Pozostały skład osobowy jednostki przeniesiony został do organizującej się 4 Brygady Artylerii Przeciwpancernej. W wrześniu 1945 na bazie rozformowanego 20 Pułku Artylerii Przeciwpancernej po raz drugi w składzie 2 DP utworzony został 2 Samodzielny Dywizjon Artylerii Przeciwpancernej. Nowy pododdział organizowany był według etatu Nr 2/4. Stacjonował w garnizonie Radom. W czerwcu 1949 przedyslokowany do Szczecina i podporządkowany dowódcy 12 Dywizji Piechoty.

Struktura organizacyjna według etatu Nr 2/79 z 1948

Dowództwo i sztab

  • pluton dowodzenia
  • trzy baterie armat przeciwpancernych
    • dwa plutony ogniowe po 2 działony

Razem 164 żołnierzy i 12 armat 76 mm ZiS-3

Źródła

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6. 
  • Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy: przekształcenia organizacyjne, 1945-1956. Warszawa: Wydaw. TRIO: Instytut Pamięci Narodowej, 2003. ISBN 83-88542-53-2. 
  • Andrzej Wojtaszak, Kazimierz Kozłowski: Żołnierz polski na Pomorzu Zachodnim X-XX wiek: materiały z sesji naukowej z 10 listopada 1999 r.: praca zbiorowa. Szczecin: Oddział Edukacji Obywatelskiej, 2001. ISBN 83-86992-76-X. 



IES64.png
Autor opracowania: Wikipedysta:Kerim44