Broń odwetowa V-2

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Broń odwetowa V-2 - rakietowy pocisk balistyczny. Początkowa nazwa to A4 (niem. Aggregat 4). Został skonstruowany przez zespół niemieckich konstruktorów w czasie II wojny światowej, którymi kierował Wernher von Braun. Inna używana nazwa to A4. Po raz pierwszy przekroczył on linię Kármána, pokonując wysokość 100 km i wchodząc tym samym w przestrzeń kosmiczną. Bojowe użycie V2 przypadło na okres od 7 września 1944 r. do 27 marca 1945 r.


Historia V2 przed wybuchem wojny

Prace nad bronią A4 rozpoczęto jeszcze w połowie lat 30. XX w. przez Hermanna Obertha i Wernhera von Brauna. Nadzór nad projektem konstrukcji tej broni sprawowało dowództwo Wojsk Lądowych Wehrmachtu. Prace prowadzono w ośrodku rakietowym niedaleko wioski Kummersdorf-Gut, na południe od Berlina. Z ramienia Whermachtu kierownikiem został gen. Walter Dornberger, natomiast dyrektorem technicznym von Braun. W 1937 r. prace przeniesiono do nowego ośrodka badawczego w Peenemünde.

V-2 podczas wojny

Ostateczny termin, do kiedy niemieccy naukowcy mieli ją przygotować do masowej produkcji wyznaczono do września 1941 r. Prace prowadzone w Peenemünde nad V-2 związane były z dwoma kwestiami. Po pierwsze, trzeba było udoskonalić silnik w V-2, ze względu na eksplodującą zaraz po starcie komorę. Po drugie, należało poprawić celność rakiety. Widmo zarzucenia prac na V-2 i zamknięcia ośrodka w Peenemünde, cofnął marszałek von Branchitsch, który przywrócił badaniom nad V-2 najwyższy priorytet. Kolejnym entuzjastą V-2 był nowy minister przemysłu zbrojeniowego Albert Speer. Namówił Hitlera, aby ten nadał programowi V-2 najwyższy priorytet.

Udany start rakiety V-2- nastąpił 13 czerwca 1942 r. Eksplodowało ona po przeleceniu 1 300 m. W pełni udana próba udała się dopiero 3 października 1942 r. – V-2 osiągnęła pułap 60 km i zasięg 200 km. Już w marcu 1943 r. prototypy rakiety A-4 były gotowe do produkcji. Miały stać się główną bronią odwetową Niemiec. Linia montażowa w Peenemünde została uruchomiona latem 1943 r. (druga linia nie ruszyła w wyniku nalotu alianckiego w sierpniu 1943 r.). Niewystarczające środki finansowe na zbrojenia sprawiły, że w sferze marzeń pozostawała linia pilotażowa produkująca 5 000 rakiet V-2 w ciągu roku. W październiku 1943 r. rozpoczęto masową produkcję rakiet V-2. Początkowo produkowano ok. 500 rakiet miesięcznie, ale celem ostatecznym było ok. 900 rakiet. Produkcja V-2 była niemożliwa do przeniesienia pod ziemię (w przeciwieństwie do V-1).

W styczniu 1944 r. rakiety V-2 mogły być dostarczone Whermachtowi, jednak posiadały one bardzo niską jakość bojową – brak możliwości sterowania, trudność w określeniu zasięgu pocisków, chybianie celu o kilka kilometrów. Wizytacja prof. Carla Kraucha w ośrodku, na polecenie Speera sprawiła, że wstrzymano prace nad rakietami dalekiego zasięgu, na korzyść prac nad rakietami przeciwlotniczymi. Pomimo przeciwności, uruchomiono na mniejszą skalę produkcję rakiet V-2. Do września 1944 r. w zakładach Mittelwerk produkowano nawet 30 rakiet V-2 dziennie. Produkcja V-2 przegrała z tańszą produkcją V-1.

Użycie rakiety V-2

Rakiety V-2 miały być wykorzystane głównie do ostrzału miast położonych na terenie Wielkiej Brytanii. Rakiety te wystrzeliwano z ruchomych ramp z okolic Hagi w Holandii. Ruchome jednostki tworzyło 25 pojazdów, które przemieszczały się w nocy, aby uniknąć ataku lotnictwa alianckiego. Pierwszą rakietę V-2 odpalono 7 września 1944 r., o godzinie 8.30. Była ona wycelowana w Paryż. Szacuje się, że do 27 marca 1945 r. z terenu Holandii odpalono ok. 5 500 rakiet V-2 (ok. 70% nie trafiło w wyznaczony cel), w tym 2 894 w kierunku Londynu, a ok. 1 600 na Antwerpię. Pozostałe cele to miasta, m.in. Lille i Paryż we Francji, Liège i Bruksela w Belgii oraz Maastricht w Holandii. Od rakiet V-2 zginęło łącznie 7 250 żołnierzy i cywilów.

Parametry rakiety A4/V2

- długość: 14,26 m
- średnica kadłuba: 1,65 m
- rozpiętość: 3,56
- masa startowa: 12 825 do 13 000 kg
- masa głowicy: 1 000 kg
- napęd: jednostopniowy na paliwo ciekłe, o ciągu 25 200 kG, rozpędzający w ciągu 80 s rakietę do prędkości ponaddźwiękowe
- prędkość: 2900 do 5500 km/h
- zasięg: 320 km (później 380 km)
- udźwig: 975 kg
- celność: 6400 m (1600 m w późniejszej wersji)

Bibliografia

  • Wojewódzki M., Akcja V-1, V-2, Wydawnictwo "Pax", Warszawa 1984, ISBN 8321105211
  • Wołoszański B., Tajna wojna Hitlera, Wydawnictwo „Colori”, Warszawa 1997, ISBN 83-904972-2-0
  • Piechocki Ł., Niemiecka broń V-1 i V-2, Wydawnictwo Rebis, Poznań 2009, ISBN: 978-83-751-0396-0



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Aneta Popławska-Suś