Cmentarz przykościelny (Mielno, powiat koszaliński)

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Cmentarz przykościelny w Mielnie
[[Grafika:|240px|Cmentarz przykościelny w Mielnie]]
Nazwa niemiecka Gross Möllen
Adres ul. Kościelna
Powierzchnia 1,36 ha
Wyznanie ewangelickie, rzymskokatolickie
Data powstania 1920
Data zamknięcia 2002
Stan obecny nieczynny
Zobacz cmentarz na:
[ Mapa Google.]
[{{{google_street}}} Google Street View.]


Cmentarz przykościelny w Mielnie – położony jest w obrębie wsi, na niewielkim wzniesieniu, przy zabytkowym XV-wiecznym kościele parafialnym pw. Przemienienia Pańskiego. Został założony w 1920roku, co potwierdzają najstarsze zachowane nagrobki należące do rodziny Ross (Henriette Ross 1861-1942, Friedrich Ross 1858-?).

Cmentarz zajmuje teren ok. 1,36 ha, o kształcie prostokąta, jest podzielony na dwie części - starszą ewangelicką i katolicką. W jego obrębie zachowały się zarówno nagrobki wolnostojące, kamienie nagrobne, jak i mogiły i stelle, pośród nich 3 z pierwszej połowy XIX wieku[1]. Na cmentarzu znajduje się obecnie, przeniesiony z parku dworskiego, kamień nagrobny Burkhardta Schelinga (1879-1915) Hartmannsweilerkopfa, poległego podczas I wojny światowej. Burkhardt pochodził z rodu Schelingów, ostatnich niemieckich właścicieli Mielna.

Na cmentarzu brak wyraźnie wydzielonych kwater, nagrobki są rozmieszczone nieregularnie pośród bogatego, dobrze zachowanego starodrzewu (kasztanowiec, jesion, tuja, świerk). Bardziej symetryczną formę posiada powojenna, katolicka część cmentarza. Spoczywają tu zarówno pierwsi osadnicy, przybyli na te tereny po roku 1945, jak i zmarli tragicznie turyści wypoczywający nad morzem. Ostatniego pochówku dokonano w 2002 roku (pochowano tam wówczas jednego z mieleńskich proboszczów, ks. Franciszka Pacholskiego). Od tamtej pory, jako miejsca grzebalnego, używa się tylko cmentarza komunalnego, położonego ok. 1 km na zachód od świątyni.

W 2011 roku koszalińscy archeolodzy odkryli podczas prac wykopaliskowych pod posadzką kościoła 7 ludzkich szkieletów. Pochówki w kościołach na tym terenie były powszechnie praktykowane do XVIII wieku, kiedy to zaprzestano ich zgodnie z nakazem pruskim. Na tej podstawie przypuszcza się, że odkryte szczątki mogą należeć do przedstawicieli rodu Damitzów, wieloletnich właścicieli mieleńskiej posiadłości[2].

Przypisy

  1. Karta Cmentarza ewangelickiego w Mielnie (archiwum WUOZ Delegatura w Koszalinie)
  2. Domurat, Inga. Szkielety mają ponad 200 lat. "Głos Koszaliński", 2011, nr 169.

Bibliografia

  • Karta Cmentarza ewangelickiego w Mielnie (archiwum WUOZ Delegatura w Koszalinie)




Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Joanna Przybyło