Edward Drescher

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Edward Drescher
lekarz, chirurg dziecięcy, deontolog
brak zdjecia
Data urodzenia 23 października 1912
Miejsce urodzenia Biłgoraj
Data śmierci 16 lipca 1977
Miejsce śmierci Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 20E-8-4)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie



Edward Drescher (1912-1977) – prof. dr hab. n. med., chirurg dziecięcy, deontolog, nauczyciel akademicki, organizator służby zdrowia na Wybrzeżu

Życiorys

Edward Wilhelm Drescher urodził się 23 października 1912 roku w Biłgoraju w ewangelickiej rodzinie inteligenckiej, Henryka i Emilii Drescherów. W 1915 roku Drescherowie osiedlili się w Kaliszu. Ojciec, Henryk, był sędzią tamtejszego Sądu Okręgowego.

W 1930 roku, po ukończeniu słynnego kaliskiego Gimnazjum im. A. Asnyka, podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W 1936 roku uzyskał absolutorium. Do służby wojskowej został powołany w tym samym roku. Jako prymus (ze złotą szablą) ukończył Szkołę Podchorążych Sanitarnych Rezerwy. Po uzyskaniu dyplomu lekarskiego w 1937 roku, podjął studia z zakresu mikrobiologii w Państwowym Zakładzie Higieny. W 1938 roku rozpoczął pracę w Klinice Chorób Dziecięcych Uniwersytetu Warszawskiego u prof. Jana Kossakowskiego - twórcy chirurgii dziecięcej w Polsce. Na specjalizację wybrał pediatrię (chirurgia wieku dziecięcego). Wydał kilka publikacji naukowych. Wkrótce został adiunktem. Na krótko wyjechał do Francji, gdzie odwiedził znane ośrodki chirurgiczne.

W sierpniu 1939 roku uczestniczył w ćwiczeniach wojskowych w Ostrowie Wlkp. w 25. Pułku Artylerii Lekkiej, należącym do 25. kaliskiej DP (wchodząca w skład Armii „Poznań”). W dniu 23 września 1939 roku został powołany do służby czynnej w macierzystej jednostce w charakterze lekarza-podchorążego. Podczas walk o Warszawę dostał się do niewoli i został skierowany do obozu w Łowiczu. Po zwolnieniu ponownie podjął pracę w klinice w Warszawie. W styczniu 1940 roku został aresztowany. Po przesłuchaniu na Szucha, został osadzony w więzieniu przy ul. Daniłowiczowskiej, skąd po sześciu dniach został zwolniony. W czerwcu wstąpił do Związku Walki Młodych, gdzie przyjął pseudonim „Bogusz”. Został mianowany zastępcą lekarza naczelnego VII Obwodu „Obroża” (powiat warszawski) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej. W 1942 roku na polecenie dra Jana Drożyńskiego zorganizował ruchomą placówkę chirurgiczną, która po wybuchu powstania warszawskiego działała jako Główny Punkt Opatrunkowy batalionu sanitarnego „Zaremba"-"Piorun” oddziału „Bakcyl” (budynek PZUW przy Poznańskiej 11). Uczestniczył w walkach w Śródmieściu. W tym czasie jego żona Kazimiera (z d. Kulwiec) została osadzona w przejściowym obozie w Pruszkowie. Tam zgłosiła się jako ochotniczka do służby sanitarnej. Za nielegalną działalność i pomoc w ucieczkach została aresztowana przez gestapo. Po kilkudniowym przesłuchaniu, 17 września została wywieziona do Auschwitz-Birkenau, gdzie pracowała na bloku szpitalnym.

Po upadku powstania Edward Drescher wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną. Przedostał się do rodziny przebywającej w Podkowie Leśnej, skąd wraz z synem wyjechał do wsi Zubsuche na Podhalu. Pracował jako lekarz. Po wyzwoleniu zamieszkał w Zakopanem. Tam odnalazła go żona.

W 1945 roku wraz z Morską Grupa Operacyjną wyjechał na Wybrzeże. Był organizatorem Miejskiego Ośrodka Zdrowia i Szpitala Chirurgiczno-Położniczego w Sopocie oraz współorganizatorem Izby Lekarskiej Gdańsko-Pomorskiej (posiadał legitymację nr 3, upoważniającą do wykonywania pracy zawodowej) i Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia. W 1946 roku wstąpił do PPS, skąd po dwóch latach został usunięty jako „element obcy klasowo”.

Okres szczeciński

Doc. dr med. Edward Drescher - prorektor PAM w latach 1956-1959

W 1947 roku przeniósł się do Szczecina, gdzie na zlecenie ministra zdrowia i opieki społecznej objął stanowisko inspektora szpitalnictwa. W maju został ordynatorem oddziału chirurgii dziecięcej szpitala PCK, który po roku został przejęty przez Katedrę i Klinikę Chirurgiczną Akademii Lekarskiej (późniejsza Pomorska Akademia Medyczna). W 1949 roku, po obronie rozprawy Powikłania pooperacyjne u dzieci w pierwszych dwóch latach życia i uzyskaniu stopnia doktora medycyny, został konsultantem wojewódzkim z zakresu chirurgii dziecięcej dla województw szczecińskiego i koszalińskiego. Był organizatorem i gospodarzem „Dni Chirurgii Dziecięcej” (12 czerwca 1954), poświęconych nowotworom wieku dziecięcego. Podczas zjazdu uczestnicy z Ośrodka Szczecińskiego wygłosili 5 referatów. W 1955 roku otrzymał tytuł naukowy docenta na podstawie pracy Uszkodzenia urazowe układu kostnego u dzieci i ich leczenie. Rok później został specjalistą krajowym z zakresu chirurgii dziecięcej. W 1957 roku po podziale Katedry Pediatrii na 3 kliniki, objął Klinikę Chirurgii Dziecięcej.

W latach 1956-1959 sprawował funkcję prorektora PAM ds. klinicznych. W czerwcu 1957 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii na Zjazd Brytyjskiego Towarzystwa Chirurgów Dziecięcych w Edynburgu, podczas którego wygłosił wykład w języku francuskim Quelques remarques sur la prophylaxie des traumatismes chez les enfants. W 1961 roku otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego. Od 1967 roku był członkiem Komisji Deontologicznej Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Jako prezes (1967-1970), a następnie sekretarz generalny Polskiego Towarzystwa Chirurgów Dziecięcych, współpracował z Instytutem Matki i Dziecka w Warszawie. Za jego sprawą w roku akademickim 1973/74 do programu nauczania w uczelniach lekarskich wprowadzono chirurgię wieku dziecięcego. W 1973 roku otrzymał tytuł naukowy profesora zwyczajnego.

Specjalizował się w leczeniu urazów, chorobach i nowotworach układu kostno-stawowego. Należał do prekursorów leczenia przepukliny pępinowej metodą zachowawczą. Przeprowadził trzecią w Polsce udaną operację niedrożnego przełyku. Ogłosił ponad 90 prac naukowych i podręczników. Od 1957 roku do śmierci był redaktorem „Kroniki PAM”. Współredagował czasopisma „Problemy Chirurgii Dziecięcej” i „Polski Przegląd Chirurgiczny”. W 1972 roku został redaktorem edycji na kraje Europy Wschodniej szwajcarskiego kwartalnika „Progress in Pediatric Surgery”. Wykształcił 28 specjalistów, dzięki którym uruchomiono oddziały chirurgii dziecięcej w Koszalinie i w Słupsku. Był członkiem honorowym PTL. Należał do Societé Internationale de Pédiatrie, British Association of Pediatric Surgeons, Deutsche Gesellschaft fűr Kinderchirurgie. Był członkiem-korespondentem Réunion d’Ortopédie et de la Chirurgie de l’Appareil Moteur de Bordeaux.

Był zapalonym myśliwym i hodowcą róż. Jego ulubionym hobby były wędrówki po Tatrach. Nie tylko w środowisku uważany był za osobę bardzo obowiązkową i oddaną pacjentom. Charakteryzowały go duże poczucie humoru i elokwencja.

Zmarł 16 lipca 1977 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kw. 20E-8-4).

Wybrane publikacje

Edward Drescher w karykaturze Juliana Żebrowskiego (Szczecin 1957)
Publikacja medyczna wydana pod redakcją Edwarda Dreschera (1965)
  • Observations on the Conservative Treatment of Exomphalos, „Archives of Disease in Childhood”, 1963, vol. 38, pp. 135-137
  • Przepuklina przeponowa z rozdarciem osierdzia, „Pediatria Polska” 1956 t. 31 nr 7, s. 797-801
  • Referaty Konferencji Sekcji Chirurgów Dziecięcych Towarzystwa Chirurgów Polskich (redakcja), Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1956
  • Urazy głowy u dzieci, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1972
  • Uszkodzenia urazowe układu kostnego u dzieci i ich leczenie, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1954
  • Uwagi dotyczące wrodzonej niedrożności przełyku [w:] Pamiętnik VII Konferencji Naukowej Sekcji Chirurgii Dziecięcej Towarzystwa Chirurgów Polskich, Poznań, 18-19 października 1963 r. (pod red. prof. dra Edwarda Dreschera), Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1965 (z C. Markiewiczem)



Wybrane publikacje poświęcone prof. Edwardowi Drescherowi

  • Jan Grochowski, Kazimierz Łodziński, In Memoriam: Prof. Edward Wilhelm Drescher, „Polski Przegląd Chirurgiczny” 1978 vol. 50, s. 807-808
  • Irena Latawiec-Mazurkiewicz, Jacek Pacanowski, Profesor Edward Drescher (1912-1977) we wspomnieniach i świetle faktów biograficznych [w:] II Sympozjum Sekcji Historycznej Polskiego Towarzystwa Chirurgów Dziecięcych, Kielce 13-15 czerwca 2002 (pod red. Ireny Smólskiej, Kazimierza Łodzińskiego, Andrzeja Cedry), Pelplin, Warszawa 2003, s. 36-45
  • Irena Mazurkiewicz, Piotr Gazda, Artur Kwas, Edward Drescher zwolennikiem zachowawczego leczenia dużych przepuklin pępowinowych [w:] II Sympozjum Sekcji Historycznej Polskiego Towarzystwa Chirurgów Dziecięcych, Kielce 13-15 czerwca 2002 r. (pod red. Ireny Smólskiej, Kazimierza Łodzińskiego, Andrzeja Cedry), Pelplin, Warszawa 2003, s. 49-54
  • Jacek Pacanowski, Edward Wilhelm Drescher - twórca chirurgii dziecięcej na Pomorzu Zachodnim, „Annales Academiae Medicae Stetinensis” (Roczniki Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie) t. 45, s.69-92
  • Jacek Pacanowski, Irena Konopacka-Semadeni, Julia Starkiewiczowa and Edward Drescher - professors of Pomeranian Medical University during Warsaw Uprising [w:] 60. Jubileuszowy Zjazd Towarzystwa Chirurgów Polskich, Warszawa 12-15 września 2001, streszczenia, Warszawa 2001, s. 231
  • Jacek Pacanowski, Prof. dr med. Edward Drescher - jego udział w Powstaniu Warszawskim, „Surgery in Childhood International” 1999, s. 87-91
  • Jacek Pacanowski, Eugeniusz Murawski, Irena Latawiec-Mazurkiewicz, 50 lat chirurgii dziecięcej w Szczecinie - prof. Edward Drescher i jego uczniowie [w:] 60. Jubileuszowy Zjazd Towarzystwa Chirurgów Polskich, Warszawa 12-15 września 2001, streszczenia, Warszawa 2001, s. 228-229
  • Jacek Pacanowski, Eugeniusz Murawski, Irena Latawiec-Mazurkiewicz, 50 lat chirurgii dziecięcej w Szczecinie - prof. Edward Drescher i jego uczniowie [w:] Pamiętnik 60. Jubileuszowego Zjazdu Towarzystwa Chirurgów Polskich - Warszawa 12-15 września 2001, t. 2 (pod red. Piotra Andziaka i Wojciecha Noszczyka), Warszawa 2002, s. 119-123
  • Václav Tošovský, In Memoriam: Professor Edward Drescher, „Rozhledy v chirurgii mesicnik Ceskoslovenske chirurgicke spolecnosti” 1978



Odznaczenia

  • Krzyż Walecznych
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż AK
  • Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami



Źródła

Bibliografia

  • Edward Gorzkowski, Powstanie i działalność Pomorskiej Akademii Medycznej w latach 1948-1960, „Szczecin. Miesięcznik Pomorza Zachodniego” 1960 nr 10-11
  • Encyklopedia Szczecina t. I A-O (pod red. Tadeusza Białeckiego, autorka hasła Elżbieta Kamińska), Uniwersytet Szczeciński, Szczecin 1999
  • Halina Lizińczyk, Współtwórca kodeksu lekarskiego [w:] Ku Słońcu 125. Księga z miasta umarłych (praca zbiorowa pod red. Mariusza Czarnieckiego), Wydawnictwo Glob, Szczecin 1987
  • Oni tworzyli Uczelnię t. I A-L (pod red. Ireneusza Kojdera), Wydawnictwo PAM, Szczecin 2008
  • Słownik biograficzny Wielkopolski południowo-wschodniej. Ziemia kaliska t. I (pod red. Hanny Tadeusiewicz, autor hasła Zbigniew Kledecki), Kaliskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Kalisz 1998

Inne

  • Strona internetowa Muzeum Powstania Warszawskiego



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz