Irena Semadeni-Konopacka

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Irena Semadeni-Konopacka (1901–1984) – prof. dr n. med., chirurg stomatolog, współorganizatorka Katedry Chirurgii Stomatologicznej Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie

Życiorys

Irena Semadeni-Konopacka urodziła się 5 maja 1901 roku w Hołuzji na Wołyniu. Uczyła się w gimnazjum w Moskwie. Od 1919 roku w Warszawie. Tu w 1920 roku zdała maturę. W 1925 roku ukończyła Państwowy Instytut Dentystyczny, po czym została asystentką prof. A. Meissnera (1926–1932) w Klinice Chirurgii Stomatologicznej. W latach 1932–1935 była lekarzem wolontariuszem w Klinice Położnictwa i Chorób Kobiecych Uniwersytetu Warszawskiego kierowanej przez prof. A. Czyżewicza. W 1927 roku poślubiła Tadeusza Semadeniego, sędziego Sądu Okręgowego w Warszawie i wybitnego sportowca. Miała dwóch synów. W czasie okupacji, gdy jej mąż brał czynny udział w konspiracji przy Delegaturze Rządu na Kraj, utrzymywała rodzinę, prowadząc prywatną praktykę dentystyczną. Równocześnie uczestniczyła w działalności konspiracyjnej AK jako „ciotka cichociemnych”. Opiekowała się kolejno trzynastoma skoczkami. Po wybuchu powstania warszawskiego pod pseudonimem dr Konstancja objęła szpital przy ul. Okrąg na Czerniakowie. Operowała rannych i kierowała personelem złożonym z harcerek. Po wycofaniu się z dzielnicy zdziesiątkowanych oddziałów powstańczych i personelu szpitala (18 września), pozostała z rannymi. Była świadkiem wymordowania stu dziesięciu z nich. Nielicznych udało się jej ocalić i dotrwać z nimi do kapitulacji powstania. W walkach powstańczych straciła męża i starszego syna Alika.

W 1945 roku wyjechała do Gdańska, gdzie została adiunktem i kierownikiem Kliniki Stomatologicznej Akademii Medycznej. Równocześnie postanowiła studiować medycynę – została przyjęta na IV rok, dyplom otrzymała w 1948 roku. W dniu 1 czerwca 1950 roku obroniła pracę doktorską z ginekologii.

W listopadzie 1950 roku objęła stanowisko zastępcy profesora i organizatora tworzącej się Katedry Chirurgii Stomatologicznej Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie, którą kierowała przez piętnaście lat (1953–1968). W 1955 roku otrzymała tytuł docenta, a w 1961 roku profesora nadzwyczajnego. Oprócz kierowania kliniką pełniła wiele funkcji naukowych i społecznych. W 1969 roku, w związku z pogarszającym się zdrowiem, przeszła na emeryturę i powróciła do Warszawy.

Odznaczona Krzyżem Walecznych za udział w powstaniu warszawskim, nadanym przez polskie władze emigracyjne w Londynie w 1949 roku, a przekazanym do Polski na początku lat osiemdziesiątych. Odznaczona również Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i in.

Zmarła 8 kwietnia 1984 roku w Warszawie. Spoczęła na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym. Z inicjatywy szczecińskiego Stowarzyszenia „Czas Przestrzeń Tożsamość” w 2009 roku na Cmentarzu Centralnym posadzono Drzewko Pamięci, którym uhonorowano prof. Irenę Semadeni-Konopacką jako osobę zasłużoną dla Szczecina.

Odznaczenia



O prof. Irenie Semadeni-Konopackiej

  • prof. Zbigniew Semadeni (syn): Traktowała Szczecin z wielką sympatią. Należała do grupy pionierów tego miasta, przybyła w czasach, gdy były tam jeszcze zgliszcza, a sytuacja niepewna. Czuła się w Szczecinie dobrze, była doceniana przez władze lekarskie i polityczne (m.in. gdy ok. 1966 r. poczuła się zagrożona przez pewnego wpływowego członka PZPR, kierownictwo Akademii Medycznej stanęło po jej stronie). Była dumna ze Złotego Gryfa, nadanego jej przez władze miasta (1958), a także ceniła bardzo odznakę „Za wzorową pracę w służbie zdrowia” (1953).





IES64.png
Autor opracowania: Maria Łopuch