Jerzy Zimowski

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Zimowski (1941–2007) – polityk, adwokat, urzędnik państwowy, poseł na Sejm X kadencji

Życiorys

Jerzy Zimowski urodził się 8 sierpnia 1941 roku w Krakowie. Po ukończeniu studiów na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego (1964) podjął pracę w Szczecinie. W latach 1964–1972 był prokuratorem Prokuratury Rejonowej, później (1972–1980) radcą prawnym m.in. w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Komunikacji Miejskiej w Szczecinie. Od 1963 do 1980 roku członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR).

W 1980 roku wstąpił do Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, był m.in. dyrektorem biura prawnego regionu związku. Razem z Andrzejem Milczanowskim prowadził w Szczecinie filię Biura Interwencyjnego kierowanego przez Zbigniewa i Zofię Romaszewskich, pomagającego osobom szykanowanym przez peerelowskie służby. W latach 1980–1981 był doradcą strajkujących rolników w Ustrzykach Dolnych i Rzeszowie. Internowany 13 grudnia 1981 roku, rok przebywał w Ośrodku Odosobnienia w Goleniowie, Wierzchowie Pomorskim i Strzebielinku.

Po zwolnieniu w grudniu 1982 roku ponownie podjął praktykę radcowską, jednocześnie działając w podziemnych strukturach „Solidarności”. Od 1983 do 1989 członek tajnej Rady Koordynacyjnej „Solidarności” w Szczecinie i współpracownik pism niezależnych „Obraz” i „Grot”. W 1988 roku w czasie strajków w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Komunikacji Miejskiej i porcie szczecińskim odpowiedzialny za udzielanie informacji dla rozgłośni zagranicznych. W 1989 roku został sekretarzem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie, z którego listy został wybrany posłem w okręgu Szczecin na Sejm Rzeczypospolitej Polskiej X kadencji. Członek sejmowych komisji: Ustawodawczej oraz Administracji i Spraw Wewnętrznych. W latach 1990–1996, w rządzie Tadeusza Mazowieckiego, zajmował stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Od 1997 roku prowadził własną kancelarię adwokacką Warszawie. Od założenia należał do Unii Demokratycznej, następnie do Unii Wolności i Partii Demokratycznej. Zasiadał też w zarządzie fundacji Instytutu Spraw Publicznych.

Zmarł nagle 15 sierpnia 2007 roku w czasie urlopu w Odessie. Spoczął w Alei Zasłużonych starego Cmentarza Rakowickiego w Krakowie. Z inicjatywy szczecińskiego Stowarzyszenia „Czas Przestrzeń Tożsamość” w 2008 roku na Cmentarzu Centralnym posadzono Drzewko Pamięci, którym uhonorowano Jerzego Zimowskiego, jako osobę zasłużoną dla Szczecina.

Instytut Spraw Publicznych przyznaje od 2007 roku nagrodę jego imienia za działalność społeczną, publicystyczną lub badawczą poświęconą problematyce migracji.

O Jerzym Zimowskim

  • Andrzej Milczanowski : Był człowiekiem o wyrazistej osobowości, nieprzeciętnej inteligencji, racjonalnie oceniającym fakty i zdarzenia. Miał duże poczucie humoru i dość często zabarwiał swoje wypowiedzi nutą ironii. Bezinteresowny, prosty i bezpośredni w obejściu, wręcz nie znosił wszelkiej celebry i niemiłosiernie kpił z nadętych ważniaków. Był fanatykiem kina, miłośnikiem muzyki i teatru, znawcą polskiej i światowej literatury. Świetny kompan, zawsze pogodny, nie wymagał wiele od życia, a swoje potrzeby materialne traktował minimalistycznie. Mówił w sposób dobitny, przy pierwszym zetknięciu robił wrażenie „twardziela”. W rzeczywistości był człowiekiem wrażliwym, pełnym wewnętrznego ciepła. […] był po stronie dialogu – i fakt ów stanowił charakterystyczną i jedną z zasadniczych cech Jego osobowości. Uosabiał najlepsze cechy polskiego inteligenta.





IES64.png
Autor opracowania: Maria Łopuch




200px-Nuvola apps important.svg.png Artykuł z Internetowej Encyklopedii Szczecina znajduje się w trakcie weryfikacji i oczekuje na ewentualne uzupełnienie bibliografii i/lub dostosowanie do standardów Encyklopedii Pomorza Zachodniego