Kanał Grodzki

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kanał Grodzki
kanal_brak.jpg
Zrób zdjęcie tego miejsca: Pomóż nam
Nazwa niemiecka Oder-Dunzig Kanal

Kanał Grodzki (do 1949[1] niem. Oder-Dunzig Kanal, dosł. Kanał Odra-Duńczyca) – sztuczny kanał wodny na obszarze Międzyodrza w Szczecinie; część akwatorium portu morskiego. Powstał jako pierwszy ze sztucznych kanałów podczas rozbudowy szczecińskiego portu w celu poprawienia dostępności od strony Bałtyku nabrzeży Łasztowni leżących na wschodnim brzegu Duńczycy przez przekopanie w osi północ-południe kanału o szerokości 40 metrów łączącego Duńczycę z Odrą i „odcinającego” południowo-zachodni fragment nieistniejącej obecnie wyspy Fette Ort, tworząc obecną Wyspę Grodzką. Kanał oddano do żeglugi w 1881 roku[2]. W późniejszym czasie pełnił również rolę kanału wejściowego do szczecińskiego portu wolnocłowego otwartego w 1898 roku.[3]

Na wschodnim brzegu kanału na Łasztowni znajdują się nabrzeża Węgierskie, Polskie, Angielskie, Luksemburskie, Holenderskie, Belgijskie i Zbożowe z największym na polskim wybrzeżu 64-metrowej wysokości (18 pięter) elewatorem zbożowym „Ewa” o pojemności 75 tys. m3 a na zachodnim Bułgarskie i Starówka.[4]

Przypisy

  1. M.P. z 1949 r. Nr 17, poz. 225, s. 4
  2. Terebucha, Eugeniusz Port szczeciński w: Szczecin miasto-port-okolice, Polskie Towarzystwo Geograficzne w Szczecinie, Święto Morza 1947
  3. Kotla, Ryszard Tu gdzie wyrośnie las masztów... w: Magazyn Portowy nr 8/2007
  4. Plan portu w Szczecinie Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej w Gdyni]