Kościół Matki Bożej Królowej Polski (Krępsko)

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Geolokalizacja: 53.595421,14.742284

200px-Obiekt zabytkowy znak.svg.png nr rej. 353 z dnia 27 maja 2008[1]
Kościół Matki Bożej Królowej Polski w Krępsku
Wyznanie rzymskokatolickie
Parafia Matki Bożej Królowej Polski w Krępsku
Data budowy 1932
Data poświęcenia 3 maja 1947

Kościół Matki Królowej Polski – kościół parafialny, rzymskokatolicki w Krępsku, należy do Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej i dekanatu Goleniów.

Kościół zbudowany został w 1932 roku dla mieszkańców Krępska należących do gminy ewangelicko-luterańskiej. Została ona utworzona w 1911 roku decyzją ministerstwa do spraw wyznań w Berlinie. W tym czasie do nowej gminy należało 65 osób, a pastorem był Schulz. Równocześnie w miejscowości funkcjonował główny kościół ewangelicki ulokowany w północnej części wsi, który był filią [{Kościół św. Katarzyny (Goleniów)|kościoła św. Katarzyny]] w Goleniowie. Po 1945 roku nieużytkowany i zdewastowany popadł w ruinę i został rozebrany w l. 50. XX w. Natomiast świątynia staroluterańska została zaadaptowana przez ludność polską na kościół katolicki, poświęcony w maju 1947 roku, w randze parafii od 1985 roku.

Kościół położony jest w południowej części wsi. Usytuowany jest na niewielkiej parceli, kalenicowo w południowej pierzei zabudowy obecnej ul. Kościelnej.

Założony został na planie prostokąta o wym. 8,50 x 19,85 m, do elewacji wschodniej przylega prostokątna zakrystia; przy zachodnim narożniku elewacji północnej usytuowana jest wieża na rzucie kwadratu, z głównym wejściem do wnętrza od strony północnej.

Zbudowany jest z cegły sylikatowej, z oblicowaniem elewacji cegłą klinkierową. Modernistyczna bryła złożona jest z korpusu o dwuspadowym zadaszeniu, sześciennej zakrystii, także przekrytej dachem dwuspadowym i przynarożnikowo usytuowanej, 3-kondygnacyjnej wieży o przekryciu hełmem ostrosłupowym.

Elewacje o oszczędnej, uproszczonej dekoracji architektonicznej. Ściany boczne zwieńczone są gzymsem z cegieł ułożonych pionowo, czteroosiowe, z wydłużonymi oknami o przesklepieniach łukiem odcinkowym. Trójkątne szczyty zamykające ściany krótkie mają boczne krawędzie podkreślone fryzem z ceglanych główek (co druga w rzędzie wysunięta jest przed lico elewacji). W przyziemiu wieży usytuowana jest kruchta, a w górnej części zamontowane są dwa dzwony z 1932 roku, odlane we Wrocławiu, ufundowane przez parafian kościoła staroluterańskiego.

Wnętrze nawy z zachowaną pierwotną emporą organową przy ścianie zachodniej, o ażurowym parapecie, złożonym z drewnianych tralek. Oprócz niej, z historycznego wyposażenia, zachował się jeszcze żeliwny piec a także kropielnica ze sztucznego kamienia, z płycinami zdobionymi reliefowo motywami krzyży i ryb.

Przypisy

  1. Wojewódzki rejestr zabytków, w: Biuletyn Informacji Publicznej Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie [online] [Przeglądany 10.08.2013] Dostępny w: http://wkz.bip.alfatv.pl/strony/menu/9.dhtml

Bibliografia

  • Karta ewidencyjna zabytków architektury i budownictwa. Oprac. K. Kalita-Skwirzyńska, 2008. Archiwum Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie.
  • Lemcke H. Die Bau- und Kunstdenkmäler des Regierungsbezirks Stettin. H. IX. Kreis Naugard, Stettin 1910.

Linki zewnętrzne



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Kamila Wójcik