Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa (Sokolniki)

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Geolokalizacja: 53.478661,15.140841

200px-Obiekt zabytkowy znak.svg.png nr rej. 96 z dnia 14 maja 1956[1]
Najświętszego Serca Pana Jezusa w Sokolnikach
brak zdjecia
Wyznanie rzymskokatolickie
Parafia św. Wojciecha BM w Bielicach
Data budowy 2. poł. XV w.
Data poświęcenia 23 czerwca 1946

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa - kościół filialny, rzymskokatolicki w Sokolnikach, należy do Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej, dekanatu Maszewo i parafii św. Wojciecha BM w Bielicach.

Kościół w Sokolnikach wzniesiony został w 2. poł. XV w. z głazów granitu i cegły jako budowla gotycka, salowa, najprawdopodobniej z wieżą zachodnią. Początkowo znajdował się pod patronatem rodziny von Wedel, w XVI–XIX w. należał do domeny dóbr państwowych. Dane statystyczne z 1872 roku wymieniają w miejscowości zagrodę parafialną z domem pastora, a także zagrodę zakrystiana z domem, szkołą i gospodarstwem rolnym. W XVIII w. ściany nawy zostały częściowo przemurowane i otynkowane. W 4. ćw. XIX w. nastąpiła generalna przebudowa obiektu, w czasie której zmieniono kształt okien w elewacjach bocznych, wymurowano z cegły fabrycznej nową elewację zachodnią z wieżą, o neogotyckiej szacie stylowej. W pocz. XX w. Hugo Lemcke podaje, że świątynia wyposażona była w gotycki ołtarz z XV w. oraz dwa dzwony z 1485 i 1582 roku.

W czerwcu 1946 roku kościół został poświęcony jako świątynia rzymsko-katolicka, obecnie podlega parafii w Bielicach.

Usytuowany jest w południowej części nawsia, na niewielkim wyniesieniu terenu, w obrębie dawnego cmentarza wydzielonego niskim murem kamiennym. Orientowany.

Jednonawowy kościół rozplanowany jest na prostokątnym rzucie, z kwadratową w planie, znacznie węższą od korpusu, wieżą zachodnią. Najstarsze wschodnie partie ścian wzniesione są z głazów granitowych, w nieregularnym układzie, łączonych zaprawą wapienną z tłuczniem ceglanym; szczyt wschodni oraz częściowo obramienia otworów okiennych z cegły gotyckiej; ściana zachodnia oraz wieża wymurowane są z cegły fabrycznej, XIX-wiecznej, z oblicowaniem klinkierem i użyciem kształtek ceramicznych. Korpus nawy przekrywa stromy dach dwuspadowy, a czworoboczna, 3-kondygnacyjna wieża przekryta jest hełmem ostrosłupowym, z zakomponowanymi w narożach mniejszymi wieżyczkami; pomiędzy nimi umieszczone są trójkątne szczyty dekorowane blendami i tarczami zegarowymi.

Elewacje długie trójosiowe, o odcinkowo zamkniętych oknach, bez wystroju architektonicznego. W ścianie wschodniej wyróżnia się dekoracyjnym opracowaniem gotycki szczyt wschodni, artykułowany sześcioma blendami w układzie schodkowym. Kompozycję dopełniają okrągłe blendy, rozmieszczone w narożach i przy krawędziach bocznych trójkątnego pola szczytu. Elewacja zachodnia szersza od korpusu (wysunięta poza linię ścian bocznych nawy), zdominowana bryłą wieży, o oszkarpowanych narożach, przechodzących ku górze w lizeny. W jej przyziemiu reprezentacyjny ostrołukowy portal, o uskokowych, rozglifionych ościeżach, zamknięty trójkątnym szczytem i ujęty szkarpami ścian wieży.

We wnętrzu przy ścianie zachodniej drewniana empora muzyczna wsparta na filarach, z XIX-wiecznym prospektem organowym, zachowane też neogotyckie ławy; przy ścianie północnej usytuowana późnorenesansowa ambona.

Przypisy

  1. Wojewódzki rejestr zabytków, w: Biuletyn Informacji Publicznej Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie [online] [Przeglądany 10.08.2013] Dostępny w: http://wkz.bip.alfatv.pl/strony/menu/9.dhtml

Bibliografia

  • Lemcke H. Die Bau- und Kunstdenkmäler des Regierungsbezirks Stettin. H. IX. Kreis Naugard. Stettin 1910, s. 269.
  • Karta ewidencyjna zabytków architektury i budownictwa. Oprac. B.Szerniewicz, 1996. Archiwum Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Szczecinie.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Kamila Wójcik