Mennictwo biskupów kamieńskich

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Mennictwo biskupów kamieńskich
Mennictwo biskupów kamieńskich
Brakteat nieokreślonego biskupa, 1. poł. XIV w., mennica Kołobrzeg, srebro, ø 15,4 mm
Wymiary {{{wymiary}}}

Uprawnienia mennicze biskupi kamieńscy nabyli dopiero w XIII w. wraz z zakupem od książąt ziem – kołobrzeskiej w 1277 r. i kamieńskiej w 1321 r. W ramach władztwa znajdowało się również prawo mennicze, a liczne wzmianki w dokumentach ze schyłku XIII w. o „monecie kołobrzeskiej” świadczą o tym, że było wykorzystane.

Produkcja monet przez biskupów rozpoczęła się w okresie, kiedy na Pomorzu emitowano beznapisowe brakteaty. W Kołobrzegu i Kamieniu pojawiły się na nich sakralne symbole, takie jak pastorał, skrzyżowane pastorały, pastorały w słup, mitra, głowa z pastorałem i postaci z pastorałami.

W ciągu XIV stulecia do brakteatów dołączyły również beznapisowe denary z identyczną symboliką oraz wizerunkami herbów rodowych biskupów. Część produkcji biskupiej jest rozpoznana pod względem emitenta, czasu i miejsca wybicia, wiele jednak monet pozostaje anonimowych. Dzięki analogiom napieczętnym, nie budzi wątpliwości przyporządkowanie brakteatów i denarów ze skrzyżowanymi pastorałami do Kołobrzegu. Pewne jest również łączenie niektórych wyobrażeń o charakterze herbowym z określonymi biskupami: denary z jeleniem na tarczy łączy się z Filipem von Rehbergiem (1370-1385), a z tarczą saską – z Janem von Sachsenem-Lauenburgiem (1343-1370). Wątpliwości proweniencyjne dotyczą lwa, który został przypisany do Arnolda (1324-1330) i głowy kozła łączonego z Mikołajem von Bockiem (1398-1410).

Działalność menniczą biskupi prowadzili do początku XV w. Ich słabnący autorytet i trudności finansowe zbiegły się z koniunkturą gospodarczą miast (Kołobrzegu i Koszalina), które w późnym średniowieczu zdominowały mennictwo na Pomorzu.

Zobacz też

Galeria



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Genowefa Horoszko