Otto Tarnogrocki

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
200px-Monobook icon.svg.png Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.


Otto Tarnogrocki
malarz, rysownik, ilustrator
Data urodzenia 6 czerwca 1875
Miejsce urodzenia Łobżenica
Data śmierci 17 grudnia 1946
Miejsce śmierci Nienhagen


Otto Tarnogrocki (1875-1946) – malarz, rysownik, ilustrator.

Życiorys

Otto Tarnogrocki urodził się 6 czerwca 1875 roku w miasteczku Łobżenica (Lobsens) na ziemi kujawsko-pomorskiej, jako syn rektora tamtejszej szkoły ewangelickiej. Zmarł 17 grudnia 1946 roku w Nienhagen k. Rostocku[1].

Był malarzem, rysownikiem, ilustratorem. Naukę zawodu rozpoczął jako malarz dekorator. W 1893 roku wstąpił do Królewskiej Szkoły Sztuki (Königliche Kunstschule) w Berlinie, ale już w kolejnym roku przeniósł się do Wielkoksiążęcej Saskiej Szkoły Sztuki (Großherzoglich-Sächsischen Kunstschule) w Weimarze, gdzie uczył się pod kierunkiem pejzażysty Franza Bunkego (1857-1939). Ze swym profesorem i kilkoma kolegami wyjeżdżał na plenery do meklemburskiej miejscowości Schwann. Z czasem powstała tam kolonia artystyczna. Tarnogrocki uzupełniał studia na Akademii Sztuki w Stuttgarcie w klasie Carlosa Grethego (1864-1913) i w Paryżu w prywatnej Académie Colarossi, a następnie w Dessau. Odbywał podróże studyjne do Włoch i Francji. W tym okresie podejmował tematykę krajobrazową odzwierciedlającą miejsca jego pobytu i pracy.

W 1904 roku osiadł w Szczecinie i pracował tu do 1945 roku. Tworzył pejzaże i weduty w stylistyce pleneryzmu wywodzącego się z francuskiego impresjonizmu. Na jego dzieło artystyczne wpłynął zarówno Grethe, który w późnym okresie życia malował w duchu impresjonizmu, jak i kontakt z kompozycjami impresjonistów podczas nauki w Paryżu.

Dzieła

Obrazy i rysunki Tarnogrockiego są pełne poetyckiego nastroju charakterystycznego dla zmieniającej się pogody i następujących po sobie pór roku. Tematyka obrazów, akwarel i rysunków tuszem odzwierciedla związek Tarnogrockiego z Pomorzem, po którym odbywał liczne wędrówki dokumentując tutejszy krajobraz naturalny: wzniesienia pokryte lasami, łąkami i polami, polodowcowe jeziora w zagłębieniach terenu, drogi wysadzane drzewami. Przedstawiał między innymi jezioro Drawsko (Dratzigsee), Wielkie Jezioro Czaple (Große Zapelsee), jezioro Lubie (Große Lübbesee), jezioro Dłusko (Dolgensee), jezioro Ińsko (Enzigsee). Upamiętniał pomniki dawnej historii, architekturę oraz budownictwo pomorskich i nowomarchijskich miasteczek i wsi. Rysował między innymi Kamień Pomorski (Kammin in Pommern), Kalisz Pomorski (Kallies), Drawsko Pomorskie (Dramburg), Chojnę (Königsberg in Neumark). Wiele obrazów poświęcił Szczecinowi, przede wszystkim widokom portu. Malował obecne Wały Chrobrego (Hakenterrasse), założenie urbanistyczne, którego budowę rozpoczęto we wczesnych latach jego aktywności w Szczecinie. Dawne katalogi wymieniają tytuły takich prac jak Hafen (Port), Am Bollwerk (Na staromiejskim nabrzeżu), Alte Speicher (Stare spichrze), Schicht im Freihafen (Praca w porcie wolnocłowym), Am Verbindungskanal (Na kanale Odra-Duńczyca), Fischmarkt (Rynek Rybny).

Tarnogrocki brał udział w wystawach Pomorskiego Związku Sztuki i Rzemiosła Artystycznego (Pommerscher Verein für Kunst und Kunstgewerbe) w latach 1913-1916, Związku Artystów Pomorskich (Pommersche Künstlerbund) w latach 1941-1942. W 1936 roku dwie prace Tarnogrockiego zostały pokazane na wystawie widoków Szczecina. Były to: obraz olejny Dziedziniec starej mennicy w 1905 roku i akwarela Plebania i zakrystia kościoła św. św. Piotra i Pawła. Uwagę malarza przyciągały również okolice Szczecina, o czym świadczą tytuły jego prac: Birken bei Lindenhof (Brzozy koło Lipowego Dworu) w obecnym parku Kasprowicza, Schlucht bei Friedensburg (Wąwóz w okolicy Podjuch), Am Bach. Nemitz (Nad potokiem. Niemierzyn).

Tarnogrocki był płodnym ilustratorem. Ilustrował między innymi czasopismo „Unser Pommerland”, publikację Martina Reepela Vom Höhenzug zur Wanderdüne: Fahrten durch Pommern (Bielefeldt, Stettin 1920), redagowaną przez Stettiner Verkehrsverein książkę Stettin: ein Werbebuch wydaną przez szczecińską oficynę Bauchwitza w 1919 roku, Ferdinand Hirtsdeutsches Lesebuch für Pommern (Breslau, Hirt 1925).

Przypisy

  1. Strona Artprice oraz E. Gutsche błędnie podają datę śmierci: 1949

Bibliografia

  • Gutsche Edda. Malarze, miejscowości i widoki Pomorza Zachodniego w pierwszej połowie XX wieku. Cz. 2. Pruszcz Gdański 2012, s. 167–180.
  • Gwiazdowska Ewa. Tarnogrocki, Otto. W: Encyklopedia Szczecina. T. 2. Red. Tadeusz Białecki. Szczecin 2000, s. 506.
  • Holtze Otto. Das Stadtbild Stettins. Vom 16. Jahrhundert bis zur Gegenwart in Gemälden, Zeichnungen und Bilddrucken der Zeit. Katalog der Ausstellung, Museum der Stadt Stettin, 18.10.–15.11. 1936. Stettin 1936, s. 30–31, kat. nr 199, 206.
  • Jürß Lisa. Otto Tarnogrocki. W: Kunstmuseum Schwaan: Bestandskatalog 2012. Hinstorff, Rostock 2012.
  • Jürß Lisa, Brunner Heiko. Otto Tarnogrocki: ein Malerleben in Mecklenburg und Pommern. Kunstmuseum Schwaan 2015.
  • Tarnogrocki, Otto. W: Thieme Ulrich, Becker Felix. Allgemeines Lexikon der bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart begründet von... Bd. 32. Red. Hans Vollmer. Leipzig 1938, s. 447.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: dr Ewa Gwiazdowska