Pałac (Karkowo, powiat stargardzki)

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
200px-Obiekt zabytkowy znak.svg.png nr rej. 1122 z dnia 27 kwietnia 1990[1]
Pałac w Karkowie
Pałac w Karkowie
Nazwa niemiecka Karkow
Lokalizacja Karkowo, gmina Chociwel
Projektant nieznany
Data budowy 1900

Geolokalizacja: 53.117109,14.983951

Pałac w Karkowie (niem. Karkow, gmina Chociwel)

Wieś

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1338 roku, kiedy to ród von Wedlów rozciągnął prawo brandenburskie na ziemię karkowską. W 1628 roku Joachim von Wedel z Drawska posiadał we wsi 2 łany, oprócz niego we wsi mieszkał sołtys i funkcjonowały 2 chłopskie gospodarstwa Melchiora Magnusa von Wedla z Brodu. Następnym właścicielem miejscowości był kanonik Lupold von Wedel.

W 1753 roku majątek nabył Georg Wilhelm von Ueckermann, następnie jego syn Franz Aleksander. W 1768 roku właścicielem był radca dworski Jan Fryderyk von Beggerow. W końcu XVIII wieku wieś obejmowała folwark, wolne sołectwo, kuźnię, szkołę, karczmę, mieszkało w niej 12 chłopów i było 27 dymów.

W 1777 roku jej właścicielem został Otton Fryderyk Wilhelm von Wolden, który posiadał również Rosowo i Chlebowa. W 1832 roku jego syn August Wilhelm sprzedał majątek ekonomowi Reinschowi. Następnymi właścicielami byli Florian von Wedel, a po 1861 roku porucznik von Schmidt-Hirschfeld.

W 1910 roku wieś zamieszkiwało 124 mieszkańców. W 1911 roku właścicielką była pani von Derenthall, a administracją zajmował się niejaki Gerlach. W 1939 roku wieś zamieszkiwało 265 mieszkańców w 66 gospodarstwach. Ostatnim właścicielem był Joachim von Derenthall, który posiadał 724 ha ziemi, pałac, cegielnię oraz wieś z jeziorem.

Dwór

We wsi znajdują się zachowane ruiny pałacu z 1900 roku zbudowanego w stylu neogotyckim. Pałac był budynkiem zbudowanym na rzucie prostokąta, z ryzalitami przy narożnikach fasady, wysoką ośmioboczną wieżą oraz dwoma wejściami poprzedzonymi portykami pośrodku fasady i sterczynami.

W sąsiedztwie pałacu znajduje się park z drugiej połowy XVIII wieku o powierzchni 7,5 ha. Zachował się cmentarz rodowy, stawy oraz cenny starodrzew złożony m.in. z dębu szypułkowego, buka odmiany purpurowej oraz grabu pospolitego.

Obiekt dostępny.

Przypisy

  1. Wojewódzki rejestr zabytków, w: Biuletyn Informacji Publicznej Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie [online] [Przeglądany 10.08.2013] Dostępny w: http://wkz.bip.alfatv.pl/strony/menu/9.dhtml

Bibliografia

  • Katalog zabytków powiatu stargardzkiego. T. 1. Red. Marcin Majewski. Stargard: Muzeum w Stargardzie, 2010.
  • Katalog zabytków powiatu stargardzkiego. T. 2. Red. Marcin Majewski. Stargard: Muzeum w Stargardzie, 2010.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Maciej Burdzy