Stawa Młyny (Świnoujście)

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Stawa Młyny
Stawa Młyny
Lokalizacja Falochron Zachodni
72-600 Świnoujście
Data budowy 1873-1874
[ Zobacz Stawa Młyny na mapie.]

Geolokalizacja: 53.927339,14.277492

Stawa Młyny, przez świnoujścian zwana „Wiatrakiem”, to ważny znak nawigacyjny położony na końcu Falochronu Zachodniego przy ujściu Świny do Bałtyku. Razem ze stawą Galeriową (zlokalizowaną w odległości ok. 500 m na południe) wytycza oś toru podejściowego do portu. Na jej szczycie zainstalowana jest lampa wysyłająca w morze pulsujące światło. Widać ją z odległości ok. 32 km. Podobną lampę ma stawa Galeriowa. Obie są zsynchronizowane. Dzięki temu wpływający do portu statek może bezpiecznie poruszać się środkiem toru wodnego. Stawa Młyny ma 10 m wysokości, powstała w latach 18731874.

Stawa Młyny 2.JPG

Legenda

Związana jest z nią legenda. Gdy Świnoujście stało się miastem portowym, jego mieszkańcy zaczęli pracować na statkach. Często wypływali w długie rejsy. Żony czekały na marynarzy, którzy wracali wyczerpani i postarzali. Jedna z nich, Alicja, zrozpaczona wyglądem swojego ukochanego Krzysztofa, płakała nocą nad brzegiem morza. Tajemniczy głos kazał jej szukać ratunku w stojącym za nią wiatraku. Stary młynarz, który z niego wyszedł, polecił Alicji robić mężowi okłady z błota, zażywać kąpieli w morzu i spacerować. Zabrał go też do wiatraka. Ukochany Alicji wyszedł stamtąd odmłodniały. Wieść się rozniosła i szybko inni marynarze zaczęli odwiedzać wiatrak. Gdy jednak umarł stary młynarz, okazało się, że nikt nie zna sekretów jego zabiegów, a mechanizm wiatraka stanął. Mimo to spragnieni odmłodzenia ludzie nadal przybywali – i przybywają także dziś – do Świnoujścia, by korzystać z okładów z błota, pływać i spacerować.

Bibliografia

  • Konieczny, K., Pluciński, J., Sikora P. Plażownik zachodni. Warszawa: Agora, 2011. ISBN 978-83-268-0510-3



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Kinga Konieczny