Stefan Lewandowski

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefan Lewandowski (1930–2007) – chirurg, ortopeda, mistrz i rekordzista Polski w lekkiej atletyce

Życiorys

Stefan Lewandowski ps. „Latający Doktor” urodził się 30 maja 1930 roku w Gdańsku-Wrzeszczu. W dzieciństwie przeniósł się z rodziną do Szczecina, gdzie w 1949 roku ukończył II Liceum Ogólnokształcące im. H. Pobożnego. Następnie podjął studia na Pomorskiej Akademii Medycznej (1950–1955).

Uprawiał lekkoatletykę, najpierw jako zawodnik wrocławskiego AZS (1951), potem klubów szczecińskich: AZS (1951–1955), Budowlanych (1956), Startu (1957), Czarnych (1958) i ponownie AZS (1959–1961), specjalizując się w biegach średnich. Dwudziestodwukrotny reprezentant Polski w meczach międzypaństwowych 1953–1960 (8 zwycięstw indywidualnych), 18-krotny rekordzista kraju (800, 1000, 1500, 2000 m oraz sztafetach) i dwukrotny mistrz Polski: 800 m (1959) i 1500 m (1955). Rekordy życiowe: 400 m – 48.4 (17.08.1956 Szczecin), 800 m – 1.46.5 (20.09.1959 Kolonia), 1000 m – 2.19.0 (10.08.1959 Gaevle), 1500 m – 3.41.0 (8.09.1959 Goeteborg), 3000 m – 8.23.0 (20.11.1955 Szczecin). Uczestnik mistrzostw Europy w Sztokholmie (1958) oraz Akademickich Mistrzostw Świata w Budapeszcie (1954) i Międzynarodowych Igrzysk Sportowych Młodzieży (1953, 1955).

Po zakończeniu kariery sportowej poświęcił się całkowicie pracy zawodowej, w której osiągnął znaczące sukcesy. Od 15 stycznia 1957 roku pracował jako asystent w Katedrze Chirurgii Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie u boku wybitnego chirurga prof. Tadeusza Sokołowskiego. Pod jego kierunkiem zrobił specjalizację chirurga-ortopedy. W 1962 roku wyjechał do RFN na zaproszenie Dyrekcji Kliniki Urazów Sportowych w Lüdenscheid koło Dortmundu, gdzie pracował do 1966 roku jako chirurg-ortopeda. W 1967 roku obronił w Niemczech pracę doktorską, a w rok później nostryfikował w Szczecinie w Pomorskiej Akademii Medycznej. W latach 1968–1971 podjął pracę w Klinice Urazowej u słynnego profesora Adama Grucy w Warszawie przy ul. Lindleya. W 1971 roku ponownie wyjechał do kliniki w Lüdenscheid. Trzy lata później przyjął stanowisko adiunkta w II Klinice Urazów Sportowych w Stuttgarcie. Po ukończeniu specjalizacji (w ośrodku ortopedii urazowej w Tübingen) otworzył własny ośrodek ortopedyczny w Lindau nad Jeziorem Bodeńskim i kolejny ośrodek w 1981 roku w Hamm koło Dortmundu. W czasie pracy w Niemczech jako lekarz ściśle współpracował z Polskim Związkiem Lekkiej Atletyki. Leczył i operował wielu polskich olimpijczyków, m.in. Grażynę Rabsztyn, Teresę Sukniewicz i Bronisława Malinowskiego. W 1993 roku przeszedł na zasłużoną emeryturę i wrócił do Polski, osiadając na stałe w Szczecinku.

Zmarł 2 grudnia 2007 roku w Hamm (Niemcy). Pochowany w Szczecinku. Z inicjatywy szczecińskiego Stowarzyszenia „Czas Przestrzeń Tożsamość” w 2009 roku na Cmentarzu Centralnym posadzono Drzewko Pamięci, którym uhonorowano Stefana Lewandowskiego jako osobę zasłużoną dla Szczecina

Odznaczenia

  • 1962 – odznaka Zasłużony Mistrz Sportu



O Stefanie Lewandowskim

  • Paweł Bartnik (prezes Miejskiego Klubu Lekkoatletycznego): Po raz pierwszy spotkałem Stefana Lewandowskiego w 2002 roku. Organizowaliśmy wówczas w Szczecinie po 37 latach Mistrzostwa Polski w lekkiej atletyce. Pan doktor Lewandowski był naszym honorowym gościem. Nie znając go, całe życie żyłem w cieniu jego legendy. Moi rodzice bardzo często wspominali z dumą sukcesy wielkiego szczecińskiego lekkoatlety, który był dla nich jednym z symboli szczecińskiej tożsamości, którą musieli budować od nowa w swoim nowym mieście. W 2002 roku od czasów sportowych sukcesów Stefana Lewandowskiego minęło jednak już kilka dziesięcioleci. Gdy w dniu otwarcia mistrzostw redaktor Lesław Skinder zapowiedział, że za chwilę na bieżnię wyjdzie „Latający Doktor” ku mojemu i wszystkich zaskoczeniu, kibice, którzy szczelnie wypełnili trybuny, zgotowali mu owację na stojąco. To był ostatni wielki sportowy triumf Stefana Lewandowskiego.





IES64.png
Autor opracowania: Maria Łopuch