Wiadukt na Mickiewicza

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiadukt na Mickiewicza
Wiadukt na Mickiewicza
Zrób zdjęcie tego miejsca: Pomóż nam
Dawna nazwa Most Akademicki
Przeszkoda linia kolejowa nr 406 Szczecin Główny - Trzebież Szczeciński
Zbudowano ok. 1930
Odbudowano 1947
Remont 2000
Wiadukt na Mickiewicza na mapie.

Wiadukt na Mickiewicza (także Most Akademicki[potrzebne źródło] ) - wiadukt drogowo - tramwajowy usytuowany nad torami kolejowymi w ciągu ulicy Mickiewicza znajduje się przy stacji kolejowej Szczecin Pogodno na trasie (Szczecin Główny - Trzebież) pomiędzy ulicami Bohaterów Warszawy a Twardowskiego. Konstrukcja nośna wiaduktu jest żelbetowa belkowa z żelbetową płytą pomostu.

Historia

Most Akademicki projektowany był w 1928 roku i wybudowany prawdopodobnie w latach 1928 - 1930. Po nalotach dywanowych w 1944 roku ruch komunikacji tramwajowej został poważnie ograniczony. W związku uszkodzeniem niektórych wiaduktów i odcinków torów po, których kursowała linia 7, linia ta jeździła jedynie od ulicy Mickiewicza do Placu Zgody, skomunikowana z linią autobusową do ulicy Dubois. A po kolejnych nalotach z ulicy Matejki przez aleję Wojska Polskiego do ulicy Mickiewicza i ulicy Wawrzyniaka. W 1945 roku wiadukt został wysadzony przez uciekające wojska niemieckie. Uszkodzeń nie udało się ustalić. Na przełomie roku (30 listopada 1946 do 23 sierpnia 1947) wiadukt został odbudowany i przekazany do ruchu drogowo - tramwajowego. Zapewniło to komunikację tramwajową Pogodna ze Śródmieściem. W późniejszym już czasie znajdujący się pod wiaduktem przystanek kolejowy został rozbudowany i podniesiony do roli dworca Szczecin Pogodno. Ze środka wiaduktu poprowadzono wprost na peron nowe schody.

Charakterystyka obiektu

Ustrój statyczny konstrukcji nośnej:

  • belka ciągła trójprzęsłowa o rozpiętości przęseł 17,00 + 25,40 + 17,10 m. Szerokość wiaduktu wynosi 18,60 m na co składa się jezdnia o szerokości 12 m ( wraz z wtopionymi w jezdnię torowiskiem tramwajowym), dwa chodniki po 3,05 m oraz belki policzkowej po 25 cm. Nawierzchnia jezdni składała się z następujących warstw:
  • kostka kamienna 15 cm,
  • podsypka piaskowa 12 cm,
  • beton ochronny 4 cm,
  • izolacja 2 x papa na lepiku 1 cm,
  • beton wyrównawczy 1 - 10 cm.

Pod chodnikami przestrzeń między żelbetową płytą pomostu, a nawierzchnią chodników jest przeznaczona dla przewodów uzbrojenia miejskiego. Przestrzeń ta jest przedzielona żeberkiem podłużnym na dwie części tworząc podłużne kanały. W chodniku południowym kanały są zapełnione piaskiem i przykryte płytami chodnikowymi, natomiast w chodniku północnym kanały przykryte są płytami żelbetowymi o grubości 9 cm i dywanikiem asfaltowym.

Podpory pośrednie wiaduktu są wykonane w formie słupów wahaczowych połączonych górą i dołem ryglami żelbetowymi (tworząc rodzaj ażurowej ścianki). Wahacze opierają się na żelbetowym fundamencie ciągłym o szerokości 3,50 m, długości 17,40 m, wysokości 1,10 + 1,30 + 2,40 m. Posadowienie płaskie[1]. Przyczółek wschodni żelbetowy ramowy tworzy rodzaj dodatkowego przęsła wiaduktu, a zachodni żelbetowy z korpusem pionowym. Posadowienie obu przyczółków płaskie.

Remonty

Od czasu odbudowy był użytkowany i prawdopodobnie nie był poddawany większym remontom oprócz bieżących. W 1985 roku opracowano orzeczenie techniczne celem, którego było określenie stanu technicznego i warunków dalszego użytkowania wiaduktu drogowo - tramwajowego. Po oględzinach stwierdzono przy wykonanych odkrywkach, że nastąpiło zniszczenie betonu ochronnego i w konsekwencji uszkodzenia izolacji. Powyższe w zestawieniu z nieszczelną nawierzchnią z kostki kamiennej i dodatkowo wtopionych w jezdnię torów tramwajowych spowodowało penetrację wody i niszczenie konstrukcji. Nierówności górnej płaszczyzny nawierzchni utrudniało odpływ wód opadowych. Uszkodzenie dylatacji powodowało zacieki i niszczenie części podporowych wiaduktu - szczególnie przy przyczółku wschodnim. Wynikające z tego znaczne uszkodzenia betonu stwierdzono w częściach przypodporowych dźwigarów głównych, skrajnych poprzecznicach, ściankach przyczółka. W związku ze złym stanem technicznym obiektu podjęto następujące wnioski i zalecenia:

  • wiadukt w tym stanie może być użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem jako obiekt klasy „C”. - po wiadukcie mogą jeździć pojazdy tramwajowe i samochodowe o ciężarze do 20 ton. Jako obciążenie wyjątkowe przewiduje się obciążenie do 32 ton (ciągnik kołowy).
  • zalecono podjęcie decyzji o remoncie wiaduktu w trybie pilnym ze względu na postępujące niszczenie konstrukcji, co prowadzi do całkowitego wyłączenia obiektu z eksploatacji. W czasie remontu wiaduktu powinna nastąpić wymiana izolacji, nawierzchni na jezdni i chodnikach, jak również wymiana dylatacji.
  • powinny zostać naprawione uszkodzenia żelbetowej konstrukcji nośnej i podpór - uszkodzeń spowodowanych korozją betonu powstałą przede wszystkim na wskutek nieszczelności izolacji i dylatacji.

Dopiero 10 lat później Urząd Miasta zlecił wykonanie projektu technicznego remontu kapitalnego wiaduktu Akademickiego. W międzyczasie w okresie zimowym i później następowały jedna po drugiej awarie wodociągu biegnącego w prawym chodniku (patrząc od centrum) w ciągu ulicy Mickiewicza powodujące stałe przecieki i nawilgocenie żelbetowego ustroju nośnego wiaduktu. Stan ten powodował korozję prętów zbrojenia konstrukcyjnego powodującego odpadanie otuliny betonowej belek nośnych i podpór zmniejszając tym samym przyjmowane w obliczeniach projektowych przekroje. Odcinek rurociągu na wiadukcie Akademickim wyłączono przez Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodno Kanalizacyjne w Szczecinie z eksploatacji do roku 1987, przewidując kapitalny remont w synchronizacji z pracami prowadzonymi przez WPKM Szczecin przy remoncie torów i trakcji tramwajowej. W następnych latach również przeprowadzano przeglądy techniczne wiaduktu Akademickiego, którego degradacja z roku na roku nasilała się z zaleceniami jak poprzednio i dodatkowymi stwierdzonymi w czasie oględzin. Remont wiaduktu Akademickiego przeprowadzono w 2000 roku po zrobieniu wszystkich projektów i uzyskaniu wszelkich możliwych zezwoleń na budowę oraz zmianę organizacji ruchu na czas remontu. Pod koniec roku nastąpił odbiór wykonanych prac remontowych na wiadukcie. Po remoncie udostępniono wiaduktu do eksploatacji.

Przypisy

  1. Wymiary ław fundamentowych oraz elementy zasypane gruntem zwymiarowano na podstawie dokumentacji niemieckiej z roku 1928 ( Bestand - Zeichnung Blatt )

Żródła

  • Na podstawie materiałów zawartych w planach i ekspertyzach technicznych z lat 1960, 1985, 1994, 1997 - opracowanych przez inżynierów BPBK z Gdańska znajdujących się w archiwach ZDiTM.

Zobacz też



IES64.png
Autor opracowania: Janusz Światowy - http://www.swiatowy.org