Wiadukt na Milczańskiej

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiadukt na Milczańskiej
Wiadukt na Milczańskiej
Zrób zdjęcie tego miejsca: Pomóż nam
Ilość przęseł 1
Zbudowano 1925 - 1927
Wiadukt na Milczańskiej na mapie.

Wiadukt na Milczańskiej znajduje się w dzielnicy Pomorzany, położony jest w ciągu ulicy Milczańskiej i przebiega nad torami kolejowymi na trasie pomiędzy stacjami Szczecin Turzyn - Szczecin Gumieńce. Został wybudowany w latach 1925 - 27. Jest obiektem jednoprzęsłowym o ustroju łukowym parabolicznym do którego za pomocą wieszaków podwieszony jest pomost w formie rusztu płytowo - żebrowej. Całość konstrukcji jest żelbetowa monolityczna. Prawdopodobnie od wybudowania nie był remontowany i dlatego wykazywał szereg uszkodzeń pozostały po działaniach wojennych (II wojna), lub długoletniej eksploatacji[1]

Konstrukcja wiaduktu

Konstrukcję nośną tworzą dwa łuki żelbetonowe ze ściągiem o rozpiętości 28,20 m. Przy pomocy wieszaków żelbetonowych do łuku zostały podwieszone poprzecznice w odstępie 4,5 m. Na poprzecznicach opierają się co 1,6 m podłużnice, na których z kolei położona jest płyta żelbetowa o grubości 19 cm. Konstrukcja spoczywa od strony Powstańców Wielkopolskich na 2 łożyskach nieprzesuwnych (stałych), a od strony Mieszka I na 2 łożyskach przesuwnych (piętrowych). W konsolach wsporników chodnikowych pozostawiono po jednym okrągłym otworze do poprowadzenia rurociągów. Podobne dwa otwory wykonane także w poprzecznicach. Wysokość od spodu wiaduktu do szyn kolejowych wynosi 5,51 metra. Na izolacji płyty leży właściwa nawierzchnia z kostki kamiennej (obecnie nawierzchnia asfaltowa). Górne stężenie wiaduktu tworzą dwie belki łączące oba łuki ponad skrajnią ruchu. Chodniki znajdują się na wspornikach na zewnętrznej stronie dźwigarów. Ściągi są żelbetonowe i tworzą je dwie belki wyższe od normalnych podłużnic i znajdujące się w płaszczyznach obu łuków. Łożyska wiaduktu są stalowe. Przyczółki masywne na fundamencie płaskim skrzydełka wolnostojące o konstrukcji podobnej do przyczółków.

Stan techniczny

Przyczółki wiaduktu nie są zniszczone, ale zaleca się konserwowanie ich. Są to 2 przyczółki betonowe posadowione około 2,5 metra poniżej poziomu torowiska kolejowego. Długość przyczółków u podstawy wynosi 13,54 metra, a szerokość 4,20 metra. Obecnie wiadukt może być użytkowany z tym, że ciężar pojazdów nie może przekraczać 15 ton. W ekspertyzie powiedziano, że wciągu 2 - 3 lat trzeba przeprowadzić remont wiaduktu i wyeliminować wszystkie usterki zawarte w ekspertyzie tj:

  • całkowite usunięcie starej izolacji nawierzchni i starannie nałożenie nowej, gdyż płyta jezdni jest popękana poprzecznie, a woda przesiąka przez jej całą powierzchnię, co powoduje korodowanie stali i jeden z najważniejszych elementów konstrukcji - ściąg może zostać zniszczony. Po odsłonięciu starej izolacji może okazać się, że koniecznym może być remont płyty jezdni.
  • drobne uszkodzenia łuków, wieszaków i ścięgu powinny być usunięte, a miejsca z odkrytym zbrojeniem powinno być załatane,
  • drobne powierzchniowe pęknięcia konstrukcji winny być wyremontowane, a beton zakonserwowany odpowiednią warstwą ochronną, aby nie dopuścić do dalszego powstawania pęknięć. To odnosi się również do przyczółków.
  • niezależnie od właściwego remontu należy bez zwłoki wyremontować bariery wiaduktu, gdyż są bardzo skorodowane i brak jest niektórych szczebli.

Na podstawie tego opisu w latach 1960 - 1999 prowadzono prace doraźne nad utrzymaniem wiaduktu w dobrym stanie technicznym umożliwiającym bezproblemowy ruch pieszych i drogowy. Naprawiano i zabezpieczano między innymi liczne pęknięcia, odpryski i rysy na konstrukcji żelbetowej, pokryte korozją bariery, uzupełniano braki w nawierzchni. Likwidowano przecieki przez płytę ustroju nośnego. W konstrukcji wiaduktu znajdują się urządzenia komunalne takie jak:

  • po lewej stronie w kierunku ul. Mieszka I - gazociąg o przekroju 200 zawieszony pod wiaduktem,
  • kanalizacja 2 bloki 4 otwory ułożony w chodniku,
  • wodociąg uszczelniony obity blachą ocynkowaną - ułożony na wiadukcie,
  • prawa strona patrząc w stronę ul. Powstańców Wielkopolskich - przewód wodociągowy o przekroju 200.

W roku 1978 WPKM Szczecin wystąpiło do PEDiM o pozwolenie na ułożenie dwóch kabli pod wiaduktem, których celem miało być zasilanie w energię nowo budowanych podstacji trakcyjnych przy ulicy Chmielewskiego i Pieszej oraz uzupełnienie braku mocy w rejonie ulic Kolumba, Chmielewskiego i Gdańskiej. W 1998 roku została zawarta umowa (maj) na wykonanie projektu technicznego remontu wiaduktu drogowego nad torami kolejowymi w ciągu ulicy Milczańskiej, a została przekazana inwestorowi czyli miastu w listopadzie. Projekt zawierał - dokumentację techniczną, kosztorys inwestorski, jak również materiały do pozwolenia na budowę: projekt budowlany, decyzja o warunkach zabudowy i zagęszczenia terenu, stan władania gruntów. Celem stworzenia projektu był zły stan techniczny wiaduktu, który od początku jego postawienia nie przeszedł remontu kapitalnego, a tylko remonty bieżące. Prace przy remoncie wiaduktu przewidziano na lata 1999 - 2000.

Ciekawostki

Po rozpoczęciu robót przy remoncie kapitalnym wiaduktu w 1999 roku natrafiono przy przyczółkach wiaduktu na bomby burzące - pozostałości po II wojnie światowej. Bomby burzące zostały podłożone przez wycofujące się ze Szczecina oddziały wojska niemieckiego. Na całe szczęście nie zostały one odpalone. O wydarzeniu informowały ogólnopolskie media.

Przypisy

  1. Ekspertyzz z roku 1960 wykonana przez BPBK z Gdańska

Żródła

  • Na podstawie materiałów zawartych w planach i ekspertyzach technicznych z lat 1960, 1963, 1964, 1965, 1966, 1973, 1974, 1976, 1994, 1998 opracowanych przez inżynierów BPBK z Gdańska - Wrzeszcza oraz Pracowni Projektowej Dróg i Mostów dr inż. Janusza Hołowatego, które znajdują się w archiwach ZDiTM Szczecin.

Zobacz też



IES64.png
Autor opracowania: Janusz Światowy - http://www.swiatowy.org