Zbigniew Pilawski

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Zbigniew Pilawski (1922−1987) – prof. dr n. med. ginekolog-położnik, żołnierz Armii Krajowej i Ludowego Wojska Polskiego

Życiorys

Zbigniew Pilawski urodził się 19 czerwca 1922 roku w Lublinie w rodzinie o patriotycznych tradycjach. Jego dziadek był powstańcem z 1863 roku, ojciec uczestnikiem walk w latach 1919−1920, młodsza siostra łączniczką AK, poległą w Warszawie.

Młodość spędził w Rudniku nad Sanem (woj. podkarpackie), gdzie w 1938 roku założył pierwszą w tej miejscowości drużynę harcerską (dziś 52 Drużyna Harcerska im. Zbigniewa Pilawskiego). W latach 1941−1944 działał w antyhitlerowskim podziemiu na Podkarpaciu, najpierw w Związku Walki Zbrojnej, a później w Armii Krajowej, biorąc udział w akcjach dywersyjnych. W 1944 wstąpił do Ludowego Wojska Polskiego (III Dywizja Piechoty) i jako żołnierz I Armii WP przeszedł szlak bojowy od Warszawy do Berlina (walki pod Warszawą, forsowanie Wisły pod Górą Kalwarią, wyzwolenie Warszawy i Bydgoszczy, walki o Wał Pomorski i Kołobrzeg, forsowanie Odry, operacja berlińska). W latach 1945−1948, wytypowany przez wojsko, studiował medycynę na Uniwersytecie im. Marii Skłodowskiej-Curie w Lublinie.

Zdemobilizowany w 1948 roku, przeniósł się na Pomorską Akademię Medyczną (dziś Pomorski Uniwersytet Medyczny) w Szczecinie, gdzie w 1951 roku uzyskał dyplom lekarza. Następne 40 lat życia związał ze Szczecinem i Pomorską Akademią Medyczną, z roczną przerwą na przełomie lat 1958/1959, gdy kierował Oddziałem Położniczo-Ginekologicznym Szpitala Miejskiego w Stargardzie Szczecińskim. Na szczecińskiej uczelni, pracując w Instytucie Położnictwa i Ginekologii zdobywał kolejne stopnie naukowe – specjalizacja z zakresie ginekologii i położnictwa (1957), doktorat (1959), tytuł profesora zwyczajnego (1978). Od 1972 roku był zastępcą dyrektora Instytutu Położnictwa i Ginekologii, a od 1976 roku dyrektorem, przez jedenaście lat kierując jego pracami.

Był autorem i współautorem około 180 prac naukowych, koncentrując się na zagadnieniach endokrynologii, onkologii, fizykobalneologii i ergonomii. Współpracował z krajowymi i zagranicznymi towarzystwami naukowymi; od 1971 roku był prezesem Szczecińskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego, a do 1976 roku − także Szczecińskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Ergonomicznego. Zainicjował powstanie na Pomorskiej Akademii Medycznej Studenckiego Towarzystwa Naukowego, którym opiekował się m.in. poprzez prowadzenie studenckich obozów naukowych.

Zmarł 3 lipca 1987 roku w Szczecinie. Zgodnie ze swą wolą został pochowany w mieście młodości − Rudniku nad Sanem.

Odznaczenia

  • Złoty Krzyż Zasługi
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • odznaka „Gryf Pomorski"
  • Krzyż Walecznych
  • Krzyż Armii Krajowej
  • Krzyż Partyzancki
  • medal „Zasłużeni na Polu Chwały"
  • Medal Zwycięstwa i Wolności
  • medal „Za Wyzwolenie Warszawy"
  • medal „Za Udział w Walkach o Berlin"
  • medal „Za Bałtyk, Odrę i Nysę”





IES64.png
Autor opracowania: Maria Łopuch