Aleksander Omieczyński: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 22: Linia 22:
 
'''Aleksander Omieczyński''' urodził się [[12 grudnia]] [[1909]] roku w Trzcianie k. Sztumu w rodzinie chłopskiej.
 
'''Aleksander Omieczyński''' urodził się [[12 grudnia]] [[1909]] roku w Trzcianie k. Sztumu w rodzinie chłopskiej.
  
Uczęszczał do Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Lubawie Wlkp., które ukończył w 1930 roku. Praktykę nauczycielską odbywał w szkołach powszechnych w Grudziądzu i na Kaszubach. W 1933 roku wyjechał do Wrocławia, co było konsekwencją wydania zakazu przez niemieckie władze oświatowe na objęcie stanowisk kierowniczych i nauczanie w polskich szkołach w Osławie Dąbrowie i Płotowie. We Wrocławiu podjął działalność w polskich placówkach kulturalnych.
+
Uczęszczał do Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Lubawie Wlkp., które ukończył w 1930 roku. Praktykę nauczycielską odbywał w szkołach powszechnych w Grudziądzu i na Kaszubach. W 1933 roku wyjechał do Wrocławia, co było konsekwencją wydania zakazu przez niemieckie władze oświatowe na objęcie stanowisk kierowniczych i nauczanie w polskich szkołach w Osławie Dąbrowie i Płotowie. We Wrocławiu podjął działalność w polskich placówkach kulturalnych. W 1933 roku ożenił się z Ludwiką Rezner, z którą miał troje dzieci – Leszka, Bożenę i Nadzieję.
  
W listopadzie 1934 roku na polecenie Związku Polaków w Niemczech został skierowany do '''[[Szczecin|Szczecina]]''' z zadaniem odbudowy polskiego szkolnictwa na tym terenie, a także organizacji placówek polonijnych w mieście. Przy wydatnej pomocy polskiego konsula generalnego w [[Szczecin|Szczecinie]], Heliodora Sztarka, doprowadził do reorganizacji i aktywności towarzystw polonijnych. Stanął na czele m.in. Związku Polaków w Niemczech, Związku Polskich Robotników Rolnych i Polskiego Towarzystwa Szkolnego. Kierował również Domem Polskim, który wkrótce stał się centrum życia kulturalnego i oświatowego dla Polaków mieszkających w [[Szczecin|Szczecinie]]. Tu m.in. organizował okolicznościowe uroczystości i obchody świąt państwowych, występy polskich artystów i zespołów, prowadził kursy oświatowe. Utrzymywał bliskie kontakty z polskimi robotnikami sezonowymi zatrudnionymi w okolicach [[Szczecin|Szczecina]]. Prowadził dla nich kursy ze znajomości języka polskiego.
+
W listopadzie 1934 roku na polecenie Związku Polaków w Niemczech został skierowany do '''[[Szczecin|Szczecina]]''' z zadaniem odbudowy polskiego szkolnictwa na tym terenie, a także organizacji placówek polonijnych w mieście. Przy wydatnej pomocy polskiego konsula generalnego w [[Szczecin|Szczecinie]], Heliodora Sztarka, doprowadził do reorganizacji i aktywności towarzystw polonijnych. Stanął na czele m.in. Związku Polaków w Niemczech, Związku Polskich Robotników Rolnych i Polskiego Towarzystwa Szkolnego. Kierował również Domem Polskim, który wkrótce stał się centrum życia kulturalnego i oświatowego dla Polaków mieszkających w [[Szczecin|Szczecinie]]. Tu m.in. organizował okolicznościowe uroczystości i obchody świąt państwowych, występy polskich artystów i zespołów. Ze względu na dwukrotne cofnięcie mu przez władze niemieckie uprawnień do nauczania, prowadził tajne kursy oświatowe.  
  
 
Już w 1935 roku założył zespół muzyczny, teatrzyk i chór dziecięcy. Powołał do życia drużynę harcerską „Gryf” i Gromadę Zuchów „Wiewiórki”. Organizował coroczne wyjazdy dzieci na kolonie do Polski. Działał także wśród młodzieży i dorosłych, organizując Chór „Chopin”, orkiestrę i teatr amatorski.
 
Już w 1935 roku założył zespół muzyczny, teatrzyk i chór dziecięcy. Powołał do życia drużynę harcerską „Gryf” i Gromadę Zuchów „Wiewiórki”. Organizował coroczne wyjazdy dzieci na kolonie do Polski. Działał także wśród młodzieży i dorosłych, organizując Chór „Chopin”, orkiestrę i teatr amatorski.
  
 +
Utrzymywał bliskie kontakty z polskimi robotnikami sezonowymi zatrudnionymi w okolicach [[Szczecin|Szczecina]]. Organizował w terenie punkty oświatowe, w których prowadził tajne kursy nauczania języka polskiego, historii, geografii. Zakładał biblioteki. Kolportował prasę polską. Zakładał oddziały Związku Polaków w terenie.
  
 +
Reprezentował szczecinian na Kongresie Polaków w Niemczech, który się odbył 6 marca 1938 roku w Berlinie.
  
Skazany na karę śmierci, został stracony [[10 września]] [[1941]] roku w [[Szczecin|Szczecinie]].
+
W [[Szczecin|Szczecinie]] nawiązał współpracę z polskim wywiadem, przekazując wiele cennych informacji berlińskiej placówce o kryptonimie „Bombaj”. Inwigilowany przez gestapo, został aresztowany 3 czerwca 1939 roku i osadzony w szczecińskim więzieniu. Później został wywieziony do obozów koncentracyjnych w Oranienburgu i we Flossenburgu. W 1941 roku ponownie został przywieziony do [[Szczecin|Szczecina]] i postawiony przed sądem.
 +
 
 +
Skazany na karę śmierci pod zarzutem zdrady stanu, został stracony [[10 września]] [[1941]] roku w [[Szczecin|Szczecinie]].
  
 
== ==
 
== ==

Wersja z 12:47, 25 wrz 2016

Aleksander Omieczyński
nauczyciel, działacz polonijny w Niemczech
Data urodzenia 12 grudnia 1909
Miejsce urodzenia Trzciana
Data śmierci 10 września 1941
Miejsce śmierci Szczecin


Aleksander Omieczyński (1909-1941) – nauczyciel, działacz polonijny w Niemczech

Życiorys

Aleksander Omieczyński urodził się 12 grudnia 1909 roku w Trzcianie k. Sztumu w rodzinie chłopskiej.

Uczęszczał do Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Lubawie Wlkp., które ukończył w 1930 roku. Praktykę nauczycielską odbywał w szkołach powszechnych w Grudziądzu i na Kaszubach. W 1933 roku wyjechał do Wrocławia, co było konsekwencją wydania zakazu przez niemieckie władze oświatowe na objęcie stanowisk kierowniczych i nauczanie w polskich szkołach w Osławie Dąbrowie i Płotowie. We Wrocławiu podjął działalność w polskich placówkach kulturalnych. W 1933 roku ożenił się z Ludwiką Rezner, z którą miał troje dzieci – Leszka, Bożenę i Nadzieję.

W listopadzie 1934 roku na polecenie Związku Polaków w Niemczech został skierowany do Szczecina z zadaniem odbudowy polskiego szkolnictwa na tym terenie, a także organizacji placówek polonijnych w mieście. Przy wydatnej pomocy polskiego konsula generalnego w Szczecinie, Heliodora Sztarka, doprowadził do reorganizacji i aktywności towarzystw polonijnych. Stanął na czele m.in. Związku Polaków w Niemczech, Związku Polskich Robotników Rolnych i Polskiego Towarzystwa Szkolnego. Kierował również Domem Polskim, który wkrótce stał się centrum życia kulturalnego i oświatowego dla Polaków mieszkających w Szczecinie. Tu m.in. organizował okolicznościowe uroczystości i obchody świąt państwowych, występy polskich artystów i zespołów. Ze względu na dwukrotne cofnięcie mu przez władze niemieckie uprawnień do nauczania, prowadził tajne kursy oświatowe.

Już w 1935 roku założył zespół muzyczny, teatrzyk i chór dziecięcy. Powołał do życia drużynę harcerską „Gryf” i Gromadę Zuchów „Wiewiórki”. Organizował coroczne wyjazdy dzieci na kolonie do Polski. Działał także wśród młodzieży i dorosłych, organizując Chór „Chopin”, orkiestrę i teatr amatorski.

Utrzymywał bliskie kontakty z polskimi robotnikami sezonowymi zatrudnionymi w okolicach Szczecina. Organizował w terenie punkty oświatowe, w których prowadził tajne kursy nauczania języka polskiego, historii, geografii. Zakładał biblioteki. Kolportował prasę polską. Zakładał oddziały Związku Polaków w terenie.

Reprezentował szczecinian na Kongresie Polaków w Niemczech, który się odbył 6 marca 1938 roku w Berlinie.

W Szczecinie nawiązał współpracę z polskim wywiadem, przekazując wiele cennych informacji berlińskiej placówce o kryptonimie „Bombaj”. Inwigilowany przez gestapo, został aresztowany 3 czerwca 1939 roku i osadzony w szczecińskim więzieniu. Później został wywieziony do obozów koncentracyjnych w Oranienburgu i we Flossenburgu. W 1941 roku ponownie został przywieziony do Szczecina i postawiony przed sądem.

Skazany na karę śmierci pod zarzutem zdrady stanu, został stracony 10 września 1941 roku w Szczecinie.



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz