Aleksander Omieczyński

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 12:12, 25 wrz 2016 autorstwa Andriusza (dyskusja | edycje) (Utworzono nową stronę "'''Aleksander Omieczyński''' '''(1909-1941)''' – nauczyciel, działacz polonijny w Niemczech == Życiorys == '''Aleksander Omieczyński''' urodził się 12 grudnia...")
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aleksander Omieczyński (1909-1941) – nauczyciel, działacz polonijny w Niemczech

Życiorys

Aleksander Omieczyński urodził się 12 grudnia 1909 roku w Trzcianie k. Sztumu w rodzinie chłopskiej.

Uczęszczał do Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Lubawie Wlkp., które ukończył w 1930 roku. Praktykę nauczycielską odbywał w szkołach powszechnych w Grudziądzu i na Kaszubach. W 1933 roku wyjechał do Wrocławia, co było konsekwencją wydania zakazu przez niemieckie władze oświatowe na objęcie stanowisk kierowniczych i nauczanie w polskich szkołach w Osławie Dąbrowie i Płotowie. We Wrocławiu podjął działalność w polskich placówkach kulturalnych.

W listopadzie 1934 roku na polecenie Związku Polaków w Niemczech został skierowany do Szczecina z zadaniem odbudowy polskiego szkolnictwa na tym terenie, a także organizacji placówek polonijnych w mieście. Przy wydatnej pomocy polskiego konsula generalnego w Szczecinie, Heliodora Sztarka, doprowadził do reorganizacji i aktywności towarzystw polonijnych. Stanął na czele m.in. Związku Polaków w Niemczech, Związku Polskich Robotników Rolnych i Polskiego Towarzystwa Szkolnego. Kierował również Domem Polskim, który wkrótce stał się centrum życia kulturalnego i oświatowego dla Polaków mieszkających w Szczecinie. Tu m.in. organizował okolicznościowe uroczystości i obchody świąt państwowych, występy polskich artystów i zespołów, prowadził kursy oświatowe. Utrzymywał bliskie kontakty z polskimi robotnikami sezonowymi zatrudnionymi w okolicach Szczecina. Prowadził dla nich kursy ze znajomości języka polskiego.

Już w 1935 roku założył zespół muzyczny, teatrzyk i chór dziecięcy. Powołał do życia drużynę harcerską „Gryf” i Gromadę Zuchów „Wiewiórki”. Organizował coroczne wyjazdy dzieci na kolonie do Polski. Działał także wśród młodzieży i dorosłych, organizując Chór „Chopin”, orkiestrę i teatr amatorski.


Skazany na karę śmierci, został stracony 10 września 1941 roku w Szczecinie.