Cmentarz żydowski (Pełczyce): Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 1: Linia 1:
 
__NOTOC__
 
__NOTOC__
 
'''Cmentarz żydowski w Pełczycach'''  
 
'''Cmentarz żydowski w Pełczycach'''  
 +
{{Koordynaty|53.049056|15.302063|20}}
  
 
Cmentarz w [[Pełczyce|Pełczycach]] został  założony prawdopodobnie na początku XIX wieku. Choć Żydzi mieszkali tu już w średniowieczu, brali nawet udział w walkach w obronie miasta, to dopiero w XVIII wieku ich liczba stała się zauważalna. Na początku XIX wieku w mieście żyło 37 członków gminy żydowskiej, około połowy wieku notowano 65 wyznawców judaizmu, a kolejne pięćdziesiąt lat później już ponownie tylko 37. W latach 20. XX wieku ich liczba spadła do 27. W tym czasie w mieście funkcjonowała synagoga znajdująca się przy ''Synagogenstrasse'' (obecnie ulica Rybacka) i  kirkut położony  na południowy zachód od miasta, nad jeziorem Krzywe (obecnie ulica Rakoniewa). W 1938 roku podczas Nocy Kryształowej (9/10 listopada) cmentarz został zdewastowany, synagoga przetrwała, gdyż od 1933 roku znajdowała się w rękach prywatnych, uległa jednak zniszczeniu w 1945 roku. Po II wojnie światowej kirkut stoi zapomniany przez okolicznych mieszkańców. Zachowały się liczne kamienne nagrobki z inskrypcjami z języku hebrajskim i niemieckim oraz starodrzew.
 
Cmentarz w [[Pełczyce|Pełczycach]] został  założony prawdopodobnie na początku XIX wieku. Choć Żydzi mieszkali tu już w średniowieczu, brali nawet udział w walkach w obronie miasta, to dopiero w XVIII wieku ich liczba stała się zauważalna. Na początku XIX wieku w mieście żyło 37 członków gminy żydowskiej, około połowy wieku notowano 65 wyznawców judaizmu, a kolejne pięćdziesiąt lat później już ponownie tylko 37. W latach 20. XX wieku ich liczba spadła do 27. W tym czasie w mieście funkcjonowała synagoga znajdująca się przy ''Synagogenstrasse'' (obecnie ulica Rybacka) i  kirkut położony  na południowy zachód od miasta, nad jeziorem Krzywe (obecnie ulica Rakoniewa). W 1938 roku podczas Nocy Kryształowej (9/10 listopada) cmentarz został zdewastowany, synagoga przetrwała, gdyż od 1933 roku znajdowała się w rękach prywatnych, uległa jednak zniszczeniu w 1945 roku. Po II wojnie światowej kirkut stoi zapomniany przez okolicznych mieszkańców. Zachowały się liczne kamienne nagrobki z inskrypcjami z języku hebrajskim i niemieckim oraz starodrzew.

Wersja z 13:56, 27 cze 2013

Cmentarz żydowski w Pełczycach Geolokalizacja: 53.049056,15.302063


Cmentarz w Pełczycach został założony prawdopodobnie na początku XIX wieku. Choć Żydzi mieszkali tu już w średniowieczu, brali nawet udział w walkach w obronie miasta, to dopiero w XVIII wieku ich liczba stała się zauważalna. Na początku XIX wieku w mieście żyło 37 członków gminy żydowskiej, około połowy wieku notowano 65 wyznawców judaizmu, a kolejne pięćdziesiąt lat później już ponownie tylko 37. W latach 20. XX wieku ich liczba spadła do 27. W tym czasie w mieście funkcjonowała synagoga znajdująca się przy Synagogenstrasse (obecnie ulica Rybacka) i kirkut położony na południowy zachód od miasta, nad jeziorem Krzywe (obecnie ulica Rakoniewa). W 1938 roku podczas Nocy Kryształowej (9/10 listopada) cmentarz został zdewastowany, synagoga przetrwała, gdyż od 1933 roku znajdowała się w rękach prywatnych, uległa jednak zniszczeniu w 1945 roku. Po II wojnie światowej kirkut stoi zapomniany przez okolicznych mieszkańców. Zachowały się liczne kamienne nagrobki z inskrypcjami z języku hebrajskim i niemieckim oraz starodrzew.

Bibliografia

  • Karta ewidencyjna cmentarza. Szczecin 1989. Archiwum Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Szczecinie.
  • Brzustowicz Grzegorz Jacek. Pełczyce – Bernstein. Z dziejów Ziemi pełczyckiej. Choszczno 2004.
  • Opęchowski Mirosław. Cmentarze żydowskie na Pomorzu Zachodnim. Stan zachowania, problemy konserwatorskie. W: Żydzi i ich sąsiedzi na Pomorzu Zachodnim w XIX i XX wieku. Red. M. Jaroszewicz, W. Stępiński. Warszawa 2007, s. 377-395.
  • Sopiński Gerard, Szutowicz Andrzej. Żydzi w Pełczycach. "Kawaliera". 2006, nr 2, s.10-12.

Linki zewnętrzne