Cmentarz żydowski (Suchań): Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 1: Linia 1:
 
__NOTOC__
 
__NOTOC__
 +
[[Plik:Suchań, kirkut(6).JPG|200px|right|thumb|Kirkut w Suchaniu, 2013]]
 
'''Cmentarz żydowski w [[Suchań|Suchaniu]]''' został założony na początku [[XIX wiek]]u na wzniesieniu na południowy wschód od miasta, przy ''Arnswalderstrasse'' (obecnie ul. Leśna). Należał do stosunkowo niewielkiej gminy żydowskiej. Ludność wyznania mojżeszowego mieszkała w Suchaniu już w [[XVIII wiek]]u, ale do trzeciego dziesięciolecia XIX wieku nie liczyła więcej niż kilkanaście osób. Dopiero w latach 30. tego stulecia liczba Żydów w mieście wzrosła do ponad 30,  w połowie wieku do niemal 60, by w [[1861]] roku osiągnąć najwyższy poziom – 76 osób pochodzenia żydowskiego, stanowiących ok. 4% ludności miasta. Na przełomie XIX i XX wieku liczba członków gminy zmniejszała się i wynosiła w [[1899]] roku 43 osoby, a w latach [[1911]]-[[1913]] od 28 do 36 osób. W [[1939]] roku w mieście pozostało już tylko 9 osób pochodzenia żydowskiego.
 
'''Cmentarz żydowski w [[Suchań|Suchaniu]]''' został założony na początku [[XIX wiek]]u na wzniesieniu na południowy wschód od miasta, przy ''Arnswalderstrasse'' (obecnie ul. Leśna). Należał do stosunkowo niewielkiej gminy żydowskiej. Ludność wyznania mojżeszowego mieszkała w Suchaniu już w [[XVIII wiek]]u, ale do trzeciego dziesięciolecia XIX wieku nie liczyła więcej niż kilkanaście osób. Dopiero w latach 30. tego stulecia liczba Żydów w mieście wzrosła do ponad 30,  w połowie wieku do niemal 60, by w [[1861]] roku osiągnąć najwyższy poziom – 76 osób pochodzenia żydowskiego, stanowiących ok. 4% ludności miasta. Na przełomie XIX i XX wieku liczba członków gminy zmniejszała się i wynosiła w [[1899]] roku 43 osoby, a w latach [[1911]]-[[1913]] od 28 do 36 osób. W [[1939]] roku w mieście pozostało już tylko 9 osób pochodzenia żydowskiego.
 
Kirkut przetrwał II wojnę światową, ale popadł w zapomnienie i coraz bardziej niszczał. Jednak jeszcze w połowie lat 90. XX wieku znajdowało się na jego terenie kilkanaście macew, najczęściej w złym stanie zachowania, nadal można zobaczyć ich fragmenty, a także fragmenty muru cmentarnego.  
 
Kirkut przetrwał II wojnę światową, ale popadł w zapomnienie i coraz bardziej niszczał. Jednak jeszcze w połowie lat 90. XX wieku znajdowało się na jego terenie kilkanaście macew, najczęściej w złym stanie zachowania, nadal można zobaczyć ich fragmenty, a także fragmenty muru cmentarnego.  

Wersja z 23:25, 16 lis 2013

Kirkut w Suchaniu, 2013

Cmentarz żydowski w Suchaniu został założony na początku XIX wieku na wzniesieniu na południowy wschód od miasta, przy Arnswalderstrasse (obecnie ul. Leśna). Należał do stosunkowo niewielkiej gminy żydowskiej. Ludność wyznania mojżeszowego mieszkała w Suchaniu już w XVIII wieku, ale do trzeciego dziesięciolecia XIX wieku nie liczyła więcej niż kilkanaście osób. Dopiero w latach 30. tego stulecia liczba Żydów w mieście wzrosła do ponad 30, w połowie wieku do niemal 60, by w 1861 roku osiągnąć najwyższy poziom – 76 osób pochodzenia żydowskiego, stanowiących ok. 4% ludności miasta. Na przełomie XIX i XX wieku liczba członków gminy zmniejszała się i wynosiła w 1899 roku 43 osoby, a w latach 1911-1913 od 28 do 36 osób. W 1939 roku w mieście pozostało już tylko 9 osób pochodzenia żydowskiego. Kirkut przetrwał II wojnę światową, ale popadł w zapomnienie i coraz bardziej niszczał. Jednak jeszcze w połowie lat 90. XX wieku znajdowało się na jego terenie kilkanaście macew, najczęściej w złym stanie zachowania, nadal można zobaczyć ich fragmenty, a także fragmenty muru cmentarnego.

Bibliografia

  • Katalog zabytków powiatu stargardzkiego. Red. M. Majewski. T.2, Stargard 2010.
  • Opęchowski Mirosław. Cmentarze żydowskie na Pomorzu Zachodnim. Stan zachowania. Problemy konserwatorskie. W: Żydzi i ich sąsiedzi na Pomorzu Zachodnim w XIX i XX wieku. Red. M. Jaroszewicz, W. Stępiński. Warszawa 2007, s. 377-395.
  • Salinger Gerhard. Zur Erinnerung und zum Gedenken. Die einstigen jüdischen Gemeinden Pommerns. T. 2. New York 2006.

Linki zewnętrzne



IES64.png
Autor opracowania: Anna Bartczak