Daniel Schukar: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m
m (Zastępowanie tekstu - "Kategoria:Pomeranica - do sprawdzenia" na "")
 
(Nie pokazano 2 wersji utworzonych przez jednego użytkownika)
Linia 5: Linia 5:
|grafika_opis=
|grafika_opis=
|funkcja=ludwisarz
|funkcja=ludwisarz
|urodziny_data=ok. 1562
|urodziny_data=ok. [[1562]]
|urodziny_miejsce=
|urodziny_miejsce=
|smierc_data=[[10 stycznia]] [[1627]]
|smierc_data=[[10 stycznia]] [[1627]]
Linia 16: Linia 16:
|pseudonim=
|pseudonim=
|lokalizacja_grobu=
|lokalizacja_grobu=
}}
}}'''Daniel Schukar (ok. 1562-1627)''' — niemiecki ludwisarz.
'''Daniel Schukar (ok. 1562-1627)''' — niemiecki ludwisarz.
==Życiorys==
==Życiorys==
Daniel Schukar urodził się ok. [[1562]] roku. Był ludwisarzem i browarnikiem działającym w Chojnie. W [[1610]] roku odlał wielki dzwon [[Kościół Mariacki (Chojna)|kościoła Mariackiego]]. Spośród innych jego dzieł znane są instrumenty z Zielina (1592, obecnie jedyny zachowany na terenie Polski), Sommerfelde (1595), Swobnicy (1607), Krzywina (1607), Żelisławca (1616), Nowego Objezierza (1617) i Kamiennego Jazu (1626).  
Daniel Schukar urodził się ok. [[1562]] roku. Był ludwisarzem i browarnikiem działającym w [[Chojna|Chojnie]]. W [[1610]] roku odlał wielki dzwon [[Kościół Mariacki (Chojna)|kościoła Mariackiego]]. Spośród innych jego dzieł znane są instrumenty z [[Zielin (powiat gryfinski)|Zielina]] ([[1592]], obecnie jedyny zachowany na terenie Polski), Sommerfelde ([[1595]]), [[Swobnica|Swobnicy]] ([[1607]]), [[Krzywin (powiat gryfiński)|Krzywina]] ([[1607]]), [[Żelisławiec|Żelisławca]] ([[1616]]), [[Nowe Objezierze|Nowego Objezierza]] ([[1617]]) i [[Kamienny Jaz|Kamiennego Jazu]] ([[1626]]).  
Jego twórczość wpisuje się w ramy wytwórczości innych pomorskich i brandenburskich odlewników, o czym świadczą charakterystyczne stosowane przez niego elementy dekoracyjne, takie jak wici roślinne czy fryz arkadkowy wypełniony maswerkiem z kwiatem akantu i perełkowaniem.   
Jego twórczość wpisuje się w ramy wytwórczości innych pomorskich i brandenburskich odlewników, o czym świadczą charakterystyczne stosowane przez niego elementy dekoracyjne, takie jak wici roślinne czy fryz arkadkowy wypełniony maswerkiem z kwiatem akantu i perełkowaniem.   


Linia 26: Linia 25:
*Majewski, Marcin. przyczynek do dziejów ludwisarstwa chojeńskiego (do 1627 roku). W: Rocznik Chojeńśki. 2012. T. IV. S. 103-111.
*Majewski, Marcin. przyczynek do dziejów ludwisarstwa chojeńskiego (do 1627 roku). W: Rocznik Chojeńśki. 2012. T. IV. S. 103-111.
{{AutorP|[[User:Gierke|Michał Gierke]]}}
{{AutorP|[[User:Gierke|Michał Gierke]]}}
{{RedaktorP|[[User:I.strzelecka|Izabela Strzelecka]]}}
[[Kategoria:Pomeranica]]
[[Kategoria:Pomeranica - Biografie]]
[[Kategoria:Pomeranica - Rzemieślnicy]]
[[Kategoria:Chojna]]
[[Kategoria:Powiat gryfiński]]
{{DEFAULTSORT:Schukar, Daniel}}

Aktualna wersja na dzień 10:01, 28 paź 2016

Daniel Schukar
ludwisarz
Data urodzenia ok. 1562
Data śmierci 10 stycznia 1627
Miejsce śmierci Chojna
Narodowość niemiecka

Daniel Schukar (ok. 1562-1627) — niemiecki ludwisarz.

Życiorys

Daniel Schukar urodził się ok. 1562 roku. Był ludwisarzem i browarnikiem działającym w Chojnie. W 1610 roku odlał wielki dzwon kościoła Mariackiego. Spośród innych jego dzieł znane są instrumenty z Zielina (1592, obecnie jedyny zachowany na terenie Polski), Sommerfelde (1595), Swobnicy (1607), Krzywina (1607), Żelisławca (1616), Nowego Objezierza (1617) i Kamiennego Jazu (1626). Jego twórczość wpisuje się w ramy wytwórczości innych pomorskich i brandenburskich odlewników, o czym świadczą charakterystyczne stosowane przez niego elementy dekoracyjne, takie jak wici roślinne czy fryz arkadkowy wypełniony maswerkiem z kwiatem akantu i perełkowaniem.

Bibliografia

  • Bütow, Hans. Die Königsberger Glocken und Königsberger Glockengießer. W: Die Neumark. Jahrbuch des Verein für Geschichte der Neumark. 1937. Jg. 12. S. 21-66.
  • Majewski, Marcin. przyczynek do dziejów ludwisarstwa chojeńskiego (do 1627 roku). W: Rocznik Chojeńśki. 2012. T. IV. S. 103-111.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Michał Gierke