Edward Balcerzan: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 29: Linia 29:
 
W 1962 objął asystenturę w Katedrze Literatury Polskiej UAM. W 1963 wstąpił do PZPR. W latach 1963–71 sekretarzował poznańskiemu Oddziałowi ZPL. Był też kierownikiem redakcji literackiej Wydawnictwa Poznańskiego, redaktorem czytanego dwutygodnika „Struktury” przy klubie „Odnowa”, kierownikiem działu literackiego miesięcznika „Nurt”.<br />
 
W 1962 objął asystenturę w Katedrze Literatury Polskiej UAM. W 1963 wstąpił do PZPR. W latach 1963–71 sekretarzował poznańskiemu Oddziałowi ZPL. Był też kierownikiem redakcji literackiej Wydawnictwa Poznańskiego, redaktorem czytanego dwutygodnika „Struktury” przy klubie „Odnowa”, kierownikiem działu literackiego miesięcznika „Nurt”.<br />
  
W [[1969]] r. obronił dysertację „Bruno Jasieński po polsku i po rosyjsku. Stylistyczne problemy dwujęzyczności”. Promotor pracy był prof. Jerzy Ziomek. W tym też roku otrzymał nagrodę im. A. Brucknera Wydziału I Nauk Społecznych PAN za książkę będącą rozwinięciem doktoratu.<br />
+
W [[1969]] r. obronił dysertację „Bruno Jasieński po polsku i po rosyjsku. Stylistyczne problemy dwujęzyczności”. Promotorem pracy był prof. Jerzy Ziomek. W tym też roku otrzymał nagrodę im. A. Brucknera Wydziału I Nauk Społecznych PAN za książkę będącą rozwinięciem doktoratu.<br />
  
 
W [[1972]] r. habilitował się na podstawie pracy „Przez znaki. Granice autonomii sztuki poetyckiej na materiale polskiej poezji współczesnej”. W tym też roku wszedł do Komitetu Nauki o literaturze PAN (kadencje 1972–77, 1981–83, 1987–89). Od [[1973]] r. był docentem w Instytucie Filologii Polskiej UAM. Wszedł w skład redakcji dwumiesięcznika „Teksty”. W latach: [[1977]], [[1979]], [[1984]] wykładał w Uppsali a [[1981]]–[[1983]] w Turku.<br />
 
W [[1972]] r. habilitował się na podstawie pracy „Przez znaki. Granice autonomii sztuki poetyckiej na materiale polskiej poezji współczesnej”. W tym też roku wszedł do Komitetu Nauki o literaturze PAN (kadencje 1972–77, 1981–83, 1987–89). Od [[1973]] r. był docentem w Instytucie Filologii Polskiej UAM. Wszedł w skład redakcji dwumiesięcznika „Teksty”. W latach: [[1977]], [[1979]], [[1984]] wykładał w Uppsali a [[1981]]–[[1983]] w Turku.<br />
Linia 38: Linia 38:
 
==Nagrody (wybór):==
 
==Nagrody (wybór):==
  
1969 – im. Aleksandra Brucknera Wydziału Społecznego PAN za „Styl i poetykę twórczości dwujęzycznej Brunona Jasieńskiego”
+
* 1969 – im. Aleksandra Brucknera Wydziału Społecznego PAN za „Styl i poetykę twórczości dwujęzycznej Brunona Jasieńskiego”.
1971 – „Odry” za „Oprócz głosu. Szkice krytyczno literackie.
+
* 1971 – „Odry” za „Oprócz głosu. Szkice krytyczno literackie”.  
1992 – Fundacji A. Jurzykowskiego w Nowym Jorku w dziedzinie teorii literatury za „Przygody człowieka książkowego: (ogólne i szczególne)”  
+
* 1992 – Fundacji A. Jurzykowskiego w Nowym Jorku w dziedzinie teorii literatury za „Przygody człowieka książkowego: (ogólne i szczególne)”.
1998 Polskiego PEN Clubu za „Śmiech pokoleń – płacz pokoleń”.
+
* 1998 Polskiego PEN Clubu za „Śmiech pokoleń – płacz pokoleń”.
1998 – „Literatury na Świecie za „Literaturę z literatury (strategie tłumaczy).
+
* 1998 – „Literatury na Świecie za „Literaturę z literatury (strategie tłumaczy).
2010 – Mamuta „Literatury na Świecie” za całokształt twórczości
+
* 2010 – Mamuta „Literatury na Świecie” za całokształt twórczości.
  
 
Bibliografia podmiotowa  
 
Bibliografia podmiotowa  

Wersja z 11:49, 22 lip 2016

200px-Monobook icon.svg.png Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.


Edward Balcerzan
literaturoznawca
Data urodzenia 13 października 1937
Miejsce urodzenia Wołczeńsk
Narodowość polska


Edward Balcerzan (ur. 1937) - teoretyk literatury, krytyk literacki, tłumacz, poeta, prozaik.

Życiorys

Edward Balcerzan urodził się 13 października 1937 roku w Wołczeńsku w obwodzie charkowskim. Jego rodzice Eugeniusz i Maria z Żywotowskich byli nauczycielami. Latem 1946 r. zamieszkał z matką w Szczecinie gdzie ukończył szkołę podstawową i liceum. Wiersze zaczął publikować w 1950 r. w „Świecie Młodych”, za debiut uznaje Sonety Nadodrzańskie, które ukazały się w 1955 w „Życiu i Kulturze” dodatku literackim „Głosu Szczecińskiego”. W tym też roku został przyjęty do Koła Młodych przy szczecińskim Oddziale ZLP. Należał do grupy literacko – plastycznej „Metafora”.

W latach 19561961 studiował polonistykę na UAM. Należał do Koła Naukowego polonistów. Współzałożył czasopismo „Wiatraki”. Pracę magisterską poświęcił powieściom Witkacego.

W 1959 r. ożenił się z Bogusławą Latawiec. Po studiach pracował jako bibliotekarz na Politechnice Szczecińskiej. W 1961 r. został przyjęty do ZLP, był sekretarzem Oddziału szczecińskiego. Współpracował z radiem i czasopismami. Zdobywał nagrody i wyróżnienia m.in.: w 1962 przewodniczącego Wydziału Kultury MRN, w 1963 II nagrodę w turnieju poetyckim o nagrodę Czerwonej Róży.

W 1962 objął asystenturę w Katedrze Literatury Polskiej UAM. W 1963 wstąpił do PZPR. W latach 1963–71 sekretarzował poznańskiemu Oddziałowi ZPL. Był też kierownikiem redakcji literackiej Wydawnictwa Poznańskiego, redaktorem czytanego dwutygodnika „Struktury” przy klubie „Odnowa”, kierownikiem działu literackiego miesięcznika „Nurt”.

W 1969 r. obronił dysertację „Bruno Jasieński po polsku i po rosyjsku. Stylistyczne problemy dwujęzyczności”. Promotorem pracy był prof. Jerzy Ziomek. W tym też roku otrzymał nagrodę im. A. Brucknera Wydziału I Nauk Społecznych PAN za książkę będącą rozwinięciem doktoratu.

W 1972 r. habilitował się na podstawie pracy „Przez znaki. Granice autonomii sztuki poetyckiej na materiale polskiej poezji współczesnej”. W tym też roku wszedł do Komitetu Nauki o literaturze PAN (kadencje 1972–77, 1981–83, 1987–89). Od 1973 r. był docentem w Instytucie Filologii Polskiej UAM. Wszedł w skład redakcji dwumiesięcznika „Teksty”. W latach: 1977, 1979, 1984 wykładał w Uppsali a 19811983 w Turku.

W latach 19801981 członek Zarządu Głównego ZLP, a w 1981 wiceprezes Oddziału poznańskiego. Od 1980 r. działał w NSZZ „Solidarność” i był w zespole związkowego pisma „Środowisko”. W kwietniu 1981 wystąpił z PZPR. Mieszka w Poznaniu.

Nagrody (wybór):

  • 1969 – im. Aleksandra Brucknera Wydziału Społecznego PAN za „Styl i poetykę twórczości dwujęzycznej Brunona Jasieńskiego”.
  • 1971 – „Odry” za „Oprócz głosu. Szkice krytyczno literackie”.
  • 1992 – Fundacji A. Jurzykowskiego w Nowym Jorku w dziedzinie teorii literatury za „Przygody człowieka książkowego: (ogólne i szczególne)”.
  • 1998 Polskiego PEN Clubu za „Śmiech pokoleń – płacz pokoleń”.
  • 1998 – „Literatury na Świecie za „Literaturę z literatury (strategie tłumaczy)”.
  • 2010 – Mamuta „Literatury na Świecie” za całokształt twórczości.

Bibliografia podmiotowa

Poezja i proza

Morze, pergamin i ty, Poznań 1960. Pobyt, Poznań 1964. Podwójne interlinie, Warszawa 1964, Granica na moment: wiersze, przekłady pastisze, Poznań 1969. Któż by nas takich pięknych: tryptyk Poznań 1972 Późny wiek, Warszawa 1972 Perehinia i słoneczniki, Poznań 2003 Wiersze nie wszystkie, Mikołów 2009.

Przekłady

Sasza Czornyj, Wyspa dzieci, Warszawa 1967. Gennadij Ajg, Pola - sobowtóry: wiersze 1954-1994 , Poznań 1995

Prace krytycznoliterackie (ważniejsze pozycje)

Styl i poetyka twórczości dwujęzycznej Brunona Jasieńskiego, Wrocław 1968. Oprócz głosu: szkice krytycznoliterackie, Warszawa,1971. Przez znaki: granice autonomii sztuki poetyckiej: na materiale polskiej poezji współczesnej, Poznań 1972.

Śmiech pokoleń – płacz pokoleń, Kraków 1976. 

Pisarze polscy o sztuce przekładu: 1440 – 1974: antologia, wyb. E. Balcerzan, Anna Jelec-Legeżyńska i Bogumiła Kluth, Poznań 1977. Kręgi wtajemniczenia: czytelnik, badacz, tłumacz, pisarz, Kraków 1982. Tłumaczenie jako „wojna światów”: w kręgu translatologii i komparatystyki, Poznań, 2011. Wielojęzyczność literatury i problemy przekładu artystycznego, red. E. Balcerzan, Wrocław [etc.] 1984. Włodzimierz Majakowski, Warszawa 1984. Liryka Juliana Przybosia, Warszawa, 1989. Przygody człowieka książkowego: (ogólne i szczególne), Warszawa 1990 Poezja polska w latach 1918 – 1939, Warszawa 1996. Literatura z literatury: (strategie tłumaczy), Katowice, 1998. Stulecie Przybosia: praca zbiorowa, red. Stanisław Balbus i E. Balcerzan, Poznań, 2002. O nowatorstwie, Gdańsk 2004. Zuchwalstwo samoświadomości, Lublin 2005. Pisarze polscy o sztuce przekładu: 1440 – 2005: antologia, wyb. E. Balcerzan i Ewa Rajewska, Poznań 2007. Porwani przez przenośnie: o literaturoznawczych metaforach, red. E. Balcerzan, Agnieszka Kwiatkowska, Poznań 2007. Literackość: modele, gradacje, eksperymenty, Toruń 2013.


Bibliografia przedmiotowa

Słownik współczesnych pisarzy polskich, Seria II, red. Jadwiga Czachowska, t 1, Warszawa 1972, s. 47 – 49. Współcześni polscy pisarze i badacze literatury. Słownik biobibliograficzny, red. Jadwiga Czachowska, Alicja Szałagan, t. 1, Warszawa 1994, s. 80 – 83. http://alpha.bn.org.pl/search~S5*pol?/aBalcerzan+Edward/abalcerzan+edward/1,1,60,B/exact&FF=abalcerzan+edward+++++1937&1,60