Feliks Jordan

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 22:17, 12 maj 2013 autorstwa Andriusza (dyskusja | edycje) (Utworzył nową stronę „'''Feliks Jordan''' '''(1903-1965)''' – dziennikarz, publicysta, pionier szczecińskiego dziennikarstwa == Życiorys == '''Feliks Jordan''' urodził się [[31 lip...”)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Feliks Jordan (1903-1965) – dziennikarz, publicysta, pionier szczecińskiego dziennikarstwa

Życiorys

Feliks Jordan urodził się 31 lipca 1903 roku w Pustowójtach k. Kaniowa nad Dnieprem (ob. Ukraina). Pochodził z rodziny ziemiańskiej. Uczęszczał do Gimnazjum w Charkowie. Pracę w zawodzie dziennikarza rozpoczął w 1924 roku w redakcji toruńskiego „Słowa Pomorskiego”. Później był redaktorem w Polskiej Agencji Telegraficznej i w „Gazecie Warszawskiej”. Równocześnie studiował historię na Uniwersytecie Warszawskim. Po ukończeniu studiów w 1930 roku, został sekretarzem redakcji „Warszawskiego Dziennika Narodowego”. W gazecie tej pracował aż do wybuchu wojny.

Uczestniczył w kampanii wrześniowej. Był starszym strzelcem 5 kompanii Batalionów Robotniczych Obrony Warszawy, zorganizowanych przez naczelnego redaktora „Robotnika”, Mieczysława Niedziałkowskiego. Pod dowództwem przyszłego poety i pisarza, Czesława Ostańkowicza, brał udział w walkach w rejonie Woli i Ochoty. Po zajęciu Warszawy przez Niemców pracował jako kelner w kawiarni „Artystyczna”. Działał w konspiracji. Współredagował „Biuletyn BROW”. Poszukiwany przez okupanta, ukrywał się. W połowie 1940 roku został aresztowany i uwięziony na Pawiaku. Był wielokrotnie przesłuchiwany i torturowany w siedzibie gestapo w al. Szucha. Mimo to, po zwolnieniu ponownie działał w konspiracji. Po kolejnym aresztowaniu, został ciężko ranny podczas ucieczki z transportu więźniów.

Po zakończeniu wojny pracował jako urzędnik Polskiego Czerwonego Krzyża w Warszawie. Później został pracownikiem Państwowych Nieruchomości Ziemskich w Poznaniu. Równocześnie powrócił do dziennikarstwa. Współredagował wydaną w Gnieźnie hagiograficzną monografię Święty Wojciech 997-1947.

Od 1947 roku związany ze Szczecinem. W latach 1947-1948 był redaktorem naczelnym kulturalno-społecznego tygodnika „Szczecin” (późniejszy „Tygodnik Wybrzeża”), popularyzującego wiedzę o gospodarce morskiej, ekonomii, kulturze i dziejach Pomorza Zachodniego. Pod jego kierownictwem pionierskie w swej tematyce pismo dość szybko zdobyło ogólnopolskie uznanie, a teksty w nim zamieszczali m.in. Jerzy Andrzejewski, Lech Bądkowski, Marian Brandys, Franciszek Fenikowski, Zbigniew Herbert, Tymoteusz Karpowicz, Gerard Labuda, Wojciech Myślenicki, Jan Papuga, Jan Parandowski, Eugeniusz Paukszta, Jerzy Pertek, Marian Piechal, Leszek Prorok, Witold Wirpsza. Po słynnym zjeździe Związku Literatów Polskich w 1949 roku, w konsekwencji którego zlikwidowano tygodnik, został kierownikiem działu kulturalnego „Kuriera Szczecińskiego”. Z gazetą tą był związany aż do śmierci.

Pod pseudonimem Wiesław Odrzyński publikował w „Kurierze Szczecińskim” cykl szkiców z historii Pomorza Zachodniego „Mówią wieki”, który kierował przede wszystkim do młodzieży. Był jednak przede wszystkim uznanym i cenionym recenzentem teatralnym. Jego recenzje i felietony z tej dziedziny, pisane nieprzerwanie przez szesnaście lat, do dzisiaj uchodzą za przykład znakomitej oraz rzetelnej roboty dziennikarskiej i stanowią niezwykle cenne źródło wiedzy o historii szczecińskich teatrów. Pisał także recenzje z wystaw malarskich. Był m.in. autorem monografii o malarzu Feliksie Ciechomskim (Życie i twórczość Feliksa Ciechomskiego), opublikowanej w numerze 3 „Miesięcznika Pomorza Zachodniego Szczecin”.(1961). W latach 1958-1965 na łamach tego periodyku prowadził dział „Życie kulturalne Szczecina”, w którym zamieszczał informacje o najważniejszych wydarzeniach kulturalnych miasta. Współpracował także z pismem „Pomorze”.

Zainicjował powstanie Towarzystwa Przyjaciół Szczecina. Wspierał również rozwój regionalnego ruchu artystycznego i twórczości amatorskiej. Był nauczycielem i wychowawcą kilku pokoleń młodzieży dziennikarskiej.

Zmarł 20 czerwca 1965 roku w Szczecinie po ciężkiej chorobie. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym (kw. 37A-18-6).

Syn Kazimierz (ur. 1956) jest dziennikarzem i publicystą „Kuriera Szczecińskiego”.

Nagrody

Nagroda Dziennikarska miasta Szczecina

Odznaczenia

medal „Za Warszawę” medal „Za Zwycięstwo i Wolność” Odznaka Grunwaldzka Złoty Krzyż Zasługi Złoty Gryf Pomorski Odznaka Tysiąclecia Zasłużony Działacz Kultury

Źródła

Bibliografia

  • Encyklopedia Szczecina t. I A-O (pod red. Tadeusza Białeckiego, autorka hasła Elżbieta Kamińska), Uniwersytet Szczeciński, Szczecin 1999
  • Wojciech Myślenicki, Feliks Jordan 1903 – 1965. Krytyczny i rzetelny], [w:] Ku Słońcu 125. Księga z miasta umarłych (pod red. Mariusza Czarnieckiego), Wydawnictwo Glob, Szczecin 1987

Inne

  • Nekrologi z prasy szczecińskiej