Henryk Szymański: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia 10: Linia 10:
 
|smierc_data=[[7 czerwca]] [[1982]]
 
|smierc_data=[[7 czerwca]] [[1982]]
 
|smierc_miejsce=[[Szczecin]]
 
|smierc_miejsce=[[Szczecin]]
|miejsce_spoczynku=
+
|miejsce_spoczynku=[[Cmentarz Centralny]] w Szczecinie<br>
 +
kw. 84C, rz. 3, nr 8
 
|lokalizacja_grobu=
 
|lokalizacja_grobu=
 
|lata_dzialalnosci=
 
|lata_dzialalnosci=
Linia 16: Linia 17:
 
|narodowosc=polska
 
|narodowosc=polska
 
|pseudonim=
 
|pseudonim=
|lokalizacja_grobu=
+
|lokalizacja_grobu=http://cmentarze.szczecin.pl/chapter_11975.asp?smode=2&p1oid=E8B77D748BC449E382A9FAB6B93B45E4
 
}}
 
}}
  
  
'''Henryk Szymański (1915-1982) - wieloletni dyrektor Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Szczecinie'''.   
+
'''Henryk Szymański (1915-1982) - wieloletni dyrektor Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Szczecinie'''.  
 +
 
 +
==Życiorys==
 +
   
 +
Henryk Szymański urodził się [[19 marca]] [[1915]] roku w Sankt Petersburgu w rodzinie polskich artystów estradowych Anny i Józefa Szymańskich. W [[1919]] roku po śmierci ojca, w wyniku epidemii grypy "hiszpanki" wyjechał z matką, zmuszoną do pozostawienia całego majątku, do Wilna.
 +
Po ukończeniu Szkoły Przemysłowej pracował w latach 1935-1936 w biurze projektów m.in. przy wykonywaniu projektów wodociągów i kanalizacji.
 +
Został powołany do czynnej służby wojskowej, służył w artylerii, ukończył szkołę podoficerską. Był uczestnikiem kampanii wrześniowej.
 +
W okresie wojny pracował m.in. w wileńskich wodociągach. Po zakończeniu wojny nie przyjął propozycji władz sowieckich dalszej pracy na stanowisku kierowniczym w wodociągach.
 +
 
 +
Rodzina uzyskała prawo do ewakuacji i [[30 kwietnia]] [[1946]] r. przybyła do [[Szczecina]]. [[10 maja]] [[1946]] r. rozpoczął pracę w wodociągach szczecińskich w pionie technicznym. [[20 sierpnia]] [[1949]] r. mianowany przez Prezydenta Miasta [[Piotr Zaremba|Piotra Zarembę]] wicedyrektorem technicznym Wodociągów i Kanalizacji Miejskich.
 +
 +
W wyborach, które odbyły się [[5 grudnia]] [[1954]] r. został wybrany radnym Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie. Od [[22 grudnia]] [[1954]] r. do [[30 kwietnia]] [[1956]] r. pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej. [[1 maja]] [[1956]] r. został powołany przez przewodniczącego Prezydium MRN na stanowisko dyrektora w Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji w Szczecinie.
 +
 
 +
W następnej kadencji był radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie, przewodniczącym Komisji Gospodarki i Budownictwa WRN w Szczecinie, a następnie przez dwie kadencje ponownie radnym MRN w Szczecinie.
 +
 +
Za jego kadencji na stanowisku dyrektora nastąpił rozwój sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w Szczecinie, m.in. wybudowano nowe ujęcie głębinowe wody w [[Zdroje|Zdrojach]] (budowę rozpoczęto w [[1958]] r. a zakończono w [[1963]] r.).
 +
 
 +
Ze względu na zły stan zdrowia, będący m.in. konsekwencją przeżyć czasu wojennego przeszedł na rentę i wcześniejszą emeryturę. Uchwałą Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie został odwołany [[31 grudnia]] [[1970]] roku ze stanowiska dyrektora Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Szczecinie.
  
  Urodził się 19 marca 1915 roku w Sankt Petersburgu w rodzinie polskich artystów estradowych Anny i Józefa Szymańskich. W 1919 roku, po śmierci ojca, w wyniku epidemii grypy "hiszpanki", wyjechał z matką, zmuszoną do pozostawienia całego majątku,  do Wilna.
+
Zmarł nagle [[7 czerwca]] [[1982]] r. i został pochowany na [[Cmentarz Centralny| Cmentarzu Centralnym]] w Szczecinie podczas skromnej uroczystości z udziałem bliskich i rodziny.
  Po ukończeniu Szkoły Przemysłowej pracował w latach 1935 - 1936 w biurze projektów m.in. przy wykonywaniu projektów wodociągów i kanalizacji.
 
  Został powołany do odbycia czynnej służby wojskowej, służył w artylerii, ukończył szkołę podoficerską. Był uczestnikiem kampanii wrześniowej.
 
W okresie wojny praccował m. in. w wileńskich wodociągach. Po zakończeniu wojny nie przyjął propozycji władz sowieckich dalszej pracy na stanowisku kierowniczym w wodociągach.
 
  Rodzina uzyskała prawo do ewakuacji i w dniu 30 kwietnia 1946 r. przybyła do Szczecina.
 
  Już w dniu 10 maja 1946 r. rozpoczyna pracę w wodociągach szczecińskich w pionie technicznym.
 
  Z dniem 20 sierpnia 1949 roku mianowany przez Prezydenta Miasta mgr. inż. Piotra Zarębę  Wicedyrektorem Technicznym Wodociągów i Kanalizacji Miejskich.
 
      W wyborach, które odbyły się w dniu 5 grudnia 1954 roku zostaje wybrany radnym Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie. Od dnia  22 grudnia 1954 roku do dnia 30 kwietnia 1956 roku pełni funkcję Zastępcy Przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej
 
  Z dniem 1 maja 1956 roku zostaje powołany przez Przewodniczącego Prezydium MRN na stanowisko Dyrektora w Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji w Szczecinie.
 
  W następnej kadencji jest radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie, Przewodniczącym Komisji Gospodarki i Budownictwa Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie a następnie przez dwie kadencje ponownie radnym Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie. 
 
  Swoją pracą przyczynił się do rozwoju sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w Szczecinie, m.in. do wybudowania nowego ujęcia głębinowego wody w Zdrojach (budowę rozpoczęto w 1958 r. a zakończono w 1963 r.).
 
  Wielokrotnie nagradzany za swoją pracę, m. in. w 1948 r. nagrodzony przez Komisję Aktywizacji Regionu Szczecińskiego przy Komitecie Rady Ministrów "za wydajną pracę i działalność związaną z odbudową i zagospodarowaniem regionu".
 
    W 1960 r. nagrodzony za zajęcie przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji pierwszego miejsca we współzawodnictwie krajowym.  
 
  
 +
==Nagrody i odznaczenia==
  
- 2 -
+
Nagradzany za swoją pracę, m.in. w [[1948]] r. przez Komisję Aktywizacji Regionu Szczecińskiego przy Komitecie Rady Ministrów "za wydajną pracę i działalność związaną z odbudową i zagospodarowaniem regionu", w [[1960]] r. za zajęcie przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji pierwszego miejsca we współzawodnictwie krajowym.
  
  Za osiągnięcia zawodowe odznaczony m. in. Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą i Srebrną Odznaką Gryfa Pomorskiego i innymi odznaczeniami resortowymi.
+
Za osiągnięcia zawodowe odznaczony m.in.:
  Ze względu na zły stan zdrowia, będący m.in. konsekwencją przeżyć czasu wojennego przechodzi na rentę i wcześniejszą emeryturę.
+
* Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski,  
  Uchwałą Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie zostaje odwołany z dniem 31 grudnia 1970 roku ze stanowiska dyrektora w Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji w Szczecinie.
+
* Złotym Krzyżem Zasługi,  
  Umarł nagle 7 czerwca 1982 roku i został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie podczas skromnej uroczystości z udziałem bliskich i rodziny.
+
* Złotą i Srebrną Odznaką Gryfa Pomorskiego i innymi odznaczeniami resortowymi.

Wersja z 09:53, 19 paź 2018

200px-Monobook icon.svg.png Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.


Henryk Szymański
Data urodzenia 19 marca 1915
Miejsce urodzenia Sankt Petersburg
Data śmierci 7 czerwca 1982
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie

kw. 84C, rz. 3, nr 8

Lokalizacja grobu zobacz na mapie
Narodowość polska



Henryk Szymański (1915-1982) - wieloletni dyrektor Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Szczecinie.

Życiorys

Henryk Szymański urodził się 19 marca 1915 roku w Sankt Petersburgu w rodzinie polskich artystów estradowych Anny i Józefa Szymańskich. W 1919 roku po śmierci ojca, w wyniku epidemii grypy "hiszpanki" wyjechał z matką, zmuszoną do pozostawienia całego majątku, do Wilna. Po ukończeniu Szkoły Przemysłowej pracował w latach 1935-1936 w biurze projektów m.in. przy wykonywaniu projektów wodociągów i kanalizacji. Został powołany do czynnej służby wojskowej, służył w artylerii, ukończył szkołę podoficerską. Był uczestnikiem kampanii wrześniowej. W okresie wojny pracował m.in. w wileńskich wodociągach. Po zakończeniu wojny nie przyjął propozycji władz sowieckich dalszej pracy na stanowisku kierowniczym w wodociągach.

Rodzina uzyskała prawo do ewakuacji i 30 kwietnia 1946 r. przybyła do Szczecina. 10 maja 1946 r. rozpoczął pracę w wodociągach szczecińskich w pionie technicznym. 20 sierpnia 1949 r. mianowany przez Prezydenta Miasta Piotra Zarembę wicedyrektorem technicznym Wodociągów i Kanalizacji Miejskich.

W wyborach, które odbyły się 5 grudnia 1954 r. został wybrany radnym Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie. Od 22 grudnia 1954 r. do 30 kwietnia 1956 r. pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej. 1 maja 1956 r. został powołany przez przewodniczącego Prezydium MRN na stanowisko dyrektora w Miejskim Przedsiębiorstwie Wodociągów i Kanalizacji w Szczecinie.

W następnej kadencji był radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie, przewodniczącym Komisji Gospodarki i Budownictwa WRN w Szczecinie, a następnie przez dwie kadencje ponownie radnym MRN w Szczecinie.

Za jego kadencji na stanowisku dyrektora nastąpił rozwój sieci wodociągowej i kanalizacyjnej w Szczecinie, m.in. wybudowano nowe ujęcie głębinowe wody w Zdrojach (budowę rozpoczęto w 1958 r. a zakończono w 1963 r.).

Ze względu na zły stan zdrowia, będący m.in. konsekwencją przeżyć czasu wojennego przeszedł na rentę i wcześniejszą emeryturę. Uchwałą Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Szczecinie został odwołany 31 grudnia 1970 roku ze stanowiska dyrektora Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Szczecinie.

Zmarł nagle 7 czerwca 1982 r. i został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie podczas skromnej uroczystości z udziałem bliskich i rodziny.

Nagrody i odznaczenia

Nagradzany za swoją pracę, m.in. w 1948 r. przez Komisję Aktywizacji Regionu Szczecińskiego przy Komitecie Rady Ministrów "za wydajną pracę i działalność związaną z odbudową i zagospodarowaniem regionu", w 1960 r. za zajęcie przez Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji pierwszego miejsca we współzawodnictwie krajowym.

Za osiągnięcia zawodowe odznaczony m.in.:

  • Krzyżem Kawalerskim Odrodzenia Polski,
  • Złotym Krzyżem Zasługi,
  • Złotą i Srebrną Odznaką Gryfa Pomorskiego i innymi odznaczeniami resortowymi.