Józef Stebelski: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzono nową stronę "{{WEdycji}} Józef Stebelski Zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca dywizji w Szczecinie. Urodził się 16 I 1918 w Mołotkowie w powiecie krzemienieckim na Wołyn...")
 
 
(Nie pokazano 10 wersji utworzonych przez 2 użytkowników)
Linia 1: Linia 1:
{{WEdycji}}
__NOTOC__
{{Osoba infobox
|osoba=Józef Stebelski
|grafika_osoba=
|grafika_opis=
|funkcja=
|urodziny_data=[[16 stycznia]] [[1918]]
|urodziny_miejsce=Mołotków
|smierc_data=[[7 marca]] [[1977]]
|smierc_miejsce=Zakopane
|miejsce_spoczynku=
|lokalizacja_grobu=
|lata_dzialalnosci=
|tytuly=
|narodowosc=
|pseudonim=
|lokalizacja_grobu=
}}
'''Józef Stebelski (1918-1977)''' - zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca [[12 Dywizja Piechoty (LWP)|12. Dywizji Piechoty]] w [[Szczecin]]ie.


Józef Stebelski
==Życiorys==
Zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca dywizji w Szczecinie.
Urodził się [[16 stycznia]] [[1918]] roku w Mołotkowie, w powiecie krzemienieckim na Wołyniu. Syn Władysława i Ludwiki ze Schabikowskich. Maturę zdał w [[1939]] roku w Krzemieńcu. Podczas okupacji pracował jako nauczyciel w szkole powszechnej. Studiował zaocznie w krzemienieckim Instytucie Matematyczno-Fizycznym. W szkole pracował do marca [[1942]] roku. Następnie zatrudnił się jako robotnik kolejowy.
Urodził się 16 I 1918 w Mołotkowie w powiecie krzemienieckim na Wołyniu, zmarł 7 III 1977 w Zakopanem.  
Syn Władysława i Ludwiki ze Schabikowskich. Maturę zdał w 1939 w Krzemieńcu. Pod okupacją pracował jako nauczyciel w szkole powszechnej. Jednocześnie odbył rok studiów w Krzemieńcu w utworzonym na miejscu Liceum sowieckim Instytucie Pedagogicznym. W szkole pracował do marca 1942 roku gdy zlikwidowali ja Niemcy. Po śmierci zamordowanych przez Niemców rodziców pracował jako robotnik kolejowy.
29  kwietnia 1944 roku wstąpił ochotniczo do wojska. Po czteromiesięcznym Kursie Specjalnym Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Moskwie przydzielony do 33 batalionu pontonowo-mostowego. 22 grudnia 1944 roku awansował na porucznika W marcu 1945 roku został zastępcą dowódcy 3 Zmotoryzowanej Brygady Pontonowo-Mostowej ds. polityczno-wychowawczych. Walczył w Warszawie i rejonie Kostrzyna. 1 maja 1945 roku awansował na kapitana, a 15 grudnia tego roku na majora. Po wojnie szef Wydziału w Zarządzie Polityczno-Wychowawczym Okręgu Wojskowego nr III w Poznaniu, szef Wydziału Organizacyjnego w Głównym Zarządzie Polityczno-Wychowawczym Wojska Polskiego, w roku 1947 szef Wydziału Polityczno-Wychowawczego w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. W latach 1947 - 1950 słuchacz Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Po studiach starszy wykładowca taktyki ogólnej, szef Katedry Taktyki Ogólnej i Służby Sztabów Fakultetu Ogólnowojskowego, szef Katedry Sztuki Operacyjnej i Wyższych Związków Taktycznych. W latach 1954 - 1956 słuchacz moskiewskiej Wojskowej Akademii Sił Zbrojnych ZSRS im. Woroszyłowa. Krótko zastępca szefa sztabu ds. operacyjnych – szefem Oddziału Operacyjnego w dowództwie Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. Od grudnia 1956 roku dowódca 8 Drezdeńskiej Dywizji Zmechanizowanej w Koszalinie. W październiku 1962 roku mianowany generałem brygady Od 2 grudnia 1962 do 5 stycznia 1965 dowódca 12 Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej w Szczecinie. Następnie zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej, szef sztabu okręgu. Od roku 1968 I  zastępca Głównego Inspektora Szkolenia, szef Inspekcji Szkolenia. 9 października 1968 roku mianowany generałem dywizji W roku 1970 ukończył Kurs Operacyjno-Strategiczny w ZSRS. W roku 1972 przeniesiony do wykonywania zadań poza wojskiem w Urzędzie Rady Ministrów jako Pełnomocnik Rządu PRL ds. Pobytu Wojsk Radzieckich w Polsce i Przewodniczący Polskiej Delegacji w Komisji Mieszanej Polsko-Radzieckiej


Odznaczenia (min.):
[[29  kwietnia]] [[1944]] roku wstąpił ochotniczo do wojska. Po czteromiesięcznym Kursie Specjalnym Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Moskwie przydzielony do 33. Batalionu Pontonowo-Mostowego. [[22 grudnia]] [[1944]] roku awansował na porucznika. W marcu [[1945]] roku został zastępcą dowódcy 3. Zmotoryzowanej Brygady Pontonowo-Mostowej ds. polityczno-wychowawczych. Walczył w Warszawie i rejonie Kostrzyna. [[1 maja]] [[1945]] roku awansował na kapitana, a [[15 grudnia]] tego samego roku na majora.
Order Sztandaru Pracy I klasy
Krzyż Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski
Order Krzyża Grunwaldu III klasy
Brązowym Medalem Zasłużony na Polu Chwały
Order Czerwonego Sztandaru


Bibliografia:
Po wojnie był szefem Wydziału Organizacyjnego w Zarządzie Polityczno-Wychowawczym Okręgu Wojskowego nr III w Poznaniu, a następnie szefem Wydziału Organizacyjnego w Głównym Zarządzie Polityczno-Wychowawczym WP. W roku [[1947]] pracował na stanowisku szefa Wydziału Polityczno-Wychowawczego w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. W latach [[1947]]-[[1950]] słuchacz Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Po studiach starszy wykładowca taktyki ogólnej, szef Katedry Taktyki Ogólnej i Służby Sztabów Fakultetu Ogólnowojskowego, szef Katedry Sztuki Operacyjnej i Wyższych Związków Taktycznych.
Faszcza Dariusz, Dowódcy 12 dywizji piechoty/zmechanizowanej 1919 2008, Szczecin 2009.  
 
Faszcza Dariusz, 12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana. 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945 2015), Warszawa 2015.  
W latach [[1954]]-[[1956]] słuchacz moskiewskiej Wojskowej Akademii Sił Zbrojnych ZSRS im. Woroszyłowa. Krótko zastępca szefa sztabu ds. operacyjnych – szef Oddziału I Operacyjnego w dowództwie Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. Od grudnia [[1956]] roku dowódca 8. Drezdeńskiej Dywizji Zmechanizowanej w [[Koszalin]]ie. W październiku
Królikowski Janusz, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943 1990, Toruń 2010.
[[1962]] roku mianowany generałem brygady.
 
Od [[2 grudnia]] [[1962]] do [[5 stycznia]] [[1965]] dowódca [[12 Dywizja Piechoty (LWP)|12. Dywizji Piechoty]] w [[Szczecin]]ie.  Następnie zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej, szef sztabu okręgu.
 
Od roku [[1968]] zastępca Głównego Inspektora Szkolenia, szef Inspekcji Szkolenia. [[9 października]] [[1968]] roku mianowany generałem dywizji. W roku [[1970]] ukończył Kurs Operacyjno-Strategiczny w ZSRS. W roku [[1972]] przeniesiony do wykonywania zadań poza wojskiem w Urzędzie Rady Ministrów jako Pełnomocnik Rządu PRL ds. Pobytu Wojsk Radzieckich w Polsce i Przewodniczący Polskiej Delegacji w Komisji Mieszanej Polsko-Radzieckiej.
 
Zmarł [[7 marca]] [[1977]] w Zakopanem.
 
==Medale i odznaczenia (m. in.)==
*Order Sztandaru Pracy I klasy
*Krzyż Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski
*Order Krzyża Grunwaldu III klasy
*Brązowym Medalem Zasłużony na Polu Chwały
*Order Czerwonego Sztandaru
 
==Bibliografia==
*Faszcza, Dariusz. Dowódcy 12 Dywizji Piechoty / Zmechanizowanej 1919-2008. Szczecin: Szczecińskie Towarzystwo Pogranicze [etc.], 2009.  
*Faszcza, Dariusz. 12. Szczecińska Dywizja Zmechanizowana : 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015.  
*Królikowski, Janusz. Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. 3 (M-S). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010.
 
==Linki zewnętrzne==
* [http://12sdz.wp.mil.pl/pl/index.html 12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana]
 
{{AutorP|[[User:Szymon Bursewicz|Szymon Bursewicz]]}}
{{RedaktorP|[[Użytkownik:I.strzelecka|Izabela Strzelecka]]}}
 
{{DEFAULTSORT:Stebelski, Józef}}
[[Kategoria:Pomeranica]]
[[Kategoria:Pomeranica zredagowane 2016]]
[[Kategoria:Pomeranica - Biografie]]
[[Kategoria:Pomeranica - Wojsko]]
[[Kategoria:Pomeranica - Żołnierze]]
[[Kategoria:Szczecin]]

Aktualna wersja na dzień 11:08, 28 paź 2016

Józef Stebelski
Data urodzenia 16 stycznia 1918
Miejsce urodzenia Mołotków
Data śmierci 7 marca 1977
Miejsce śmierci Zakopane


Józef Stebelski (1918-1977) - zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca 12. Dywizji Piechoty w Szczecinie.

Życiorys

Urodził się 16 stycznia 1918 roku w Mołotkowie, w powiecie krzemienieckim na Wołyniu. Syn Władysława i Ludwiki ze Schabikowskich. Maturę zdał w 1939 roku w Krzemieńcu. Podczas okupacji pracował jako nauczyciel w szkole powszechnej. Studiował zaocznie w krzemienieckim Instytucie Matematyczno-Fizycznym. W szkole pracował do marca 1942 roku. Następnie zatrudnił się jako robotnik kolejowy.

29 kwietnia 1944 roku wstąpił ochotniczo do wojska. Po czteromiesięcznym Kursie Specjalnym Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Moskwie przydzielony do 33. Batalionu Pontonowo-Mostowego. 22 grudnia 1944 roku awansował na porucznika. W marcu 1945 roku został zastępcą dowódcy 3. Zmotoryzowanej Brygady Pontonowo-Mostowej ds. polityczno-wychowawczych. Walczył w Warszawie i rejonie Kostrzyna. 1 maja 1945 roku awansował na kapitana, a 15 grudnia tego samego roku na majora.

Po wojnie był szefem Wydziału Organizacyjnego w Zarządzie Polityczno-Wychowawczym Okręgu Wojskowego nr III w Poznaniu, a następnie szefem Wydziału Organizacyjnego w Głównym Zarządzie Polityczno-Wychowawczym WP. W roku 1947 pracował na stanowisku szefa Wydziału Polityczno-Wychowawczego w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. W latach 1947-1950 słuchacz Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Po studiach starszy wykładowca taktyki ogólnej, szef Katedry Taktyki Ogólnej i Służby Sztabów Fakultetu Ogólnowojskowego, szef Katedry Sztuki Operacyjnej i Wyższych Związków Taktycznych.

W latach 1954-1956 słuchacz moskiewskiej Wojskowej Akademii Sił Zbrojnych ZSRS im. Woroszyłowa. Krótko zastępca szefa sztabu ds. operacyjnych – szef Oddziału I Operacyjnego w dowództwie Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. Od grudnia 1956 roku dowódca 8. Drezdeńskiej Dywizji Zmechanizowanej w Koszalinie. W październiku 1962 roku mianowany generałem brygady.

Od 2 grudnia 1962 do 5 stycznia 1965 dowódca 12. Dywizji Piechoty w Szczecinie. Następnie zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej, szef sztabu okręgu.

Od roku 1968 zastępca Głównego Inspektora Szkolenia, szef Inspekcji Szkolenia. 9 października 1968 roku mianowany generałem dywizji. W roku 1970 ukończył Kurs Operacyjno-Strategiczny w ZSRS. W roku 1972 przeniesiony do wykonywania zadań poza wojskiem w Urzędzie Rady Ministrów jako Pełnomocnik Rządu PRL ds. Pobytu Wojsk Radzieckich w Polsce i Przewodniczący Polskiej Delegacji w Komisji Mieszanej Polsko-Radzieckiej.

Zmarł 7 marca 1977 w Zakopanem.

Medale i odznaczenia (m. in.)

  • Order Sztandaru Pracy I klasy
  • Krzyż Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski
  • Order Krzyża Grunwaldu III klasy
  • Brązowym Medalem Zasłużony na Polu Chwały
  • Order Czerwonego Sztandaru

Bibliografia

  • Faszcza, Dariusz. Dowódcy 12 Dywizji Piechoty / Zmechanizowanej 1919-2008. Szczecin: Szczecińskie Towarzystwo Pogranicze [etc.], 2009.
  • Faszcza, Dariusz. 12. Szczecińska Dywizja Zmechanizowana : 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015.
  • Królikowski, Janusz. Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. 3 (M-S). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010.

Linki zewnętrzne



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Szymon Bursewicz