Józef Stebelski

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
200px-Monobook icon.svg.png Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.


Józef Stebelski
Data urodzenia 16 stycznia 1918
Miejsce urodzenia Mołotków
Data śmierci 7 marzec 1977
Miejsce śmierci Zakopane


Józef Stebelski (1918-1977) - zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca 12. Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie.

Życiorys

Urodził się 16 stycznia 1918 r. w Mołotkowie, w powiecie krzemienieckim na Wołyniu. Syn Władysława i Ludwiki ze Schabikowskich. Maturę zdał w 1939 r. w Krzemieńcu. Podczas okupacji pracował jako nauczyciel w szkole powszechnej. Jednocześnie odbył rok studiów w Krzemieńcu w utworzonym na miejscu Liceum sowieckim Instytucie Pedagogicznym. W szkole pracował do marca 1942 roku gdy zlikwidowali ja Niemcy. Po śmierci zamordowanych przez Niemców rodziców pracował jako robotnik kolejowy.

29 kwietnia 1944 r. wstąpił ochotniczo do wojska. Po czteromiesięcznym Kursie Specjalnym Oficerów Polityczno-Wychowawczych w Moskwie przydzielony do 33. Batalionu Pontonowo-Mostowego. 22 grudnia 1944 r. awansował na porucznika. W marcu 1945 r. został zastępcą dowódcy 3. Zmotoryzowanej Brygady Pontonowo-Mostowej ds. polityczno-wychowawczych. Walczył w Warszawie i rejonie Kostrzyna. 1 maja 1945 roku awansował na kapitana, a 15 grudnia tego roku na majora.

Po wojnie był szefem Wydziału Organizacyjnego w Zarządzie Polityczno-Wychowawczym Okręgu Wojskowego nr III w Poznaniu, a następnie szefem Wydziału Organizacyjnego w Głównym Zarządzie Polityczno-Wychowawczym WP. W roku 1947 pracował na stanowisku szefa Wydziału Polityczno-Wychowawczego w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego. W latach 1947-1950 słuchacz Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Po studiach starszy wykładowca taktyki ogólnej, szef Katedry Taktyki Ogólnej i Służby Sztabów Fakultetu Ogólnowojskowego, szef Katedry Sztuki Operacyjnej i Wyższych Związków Taktycznych. W latach 1954 - 1956 słuchacz moskiewskiej Wojskowej Akademii Sił Zbrojnych ZSRS im. Woroszyłowa. Krótko zastępca szefa sztabu ds. operacyjnych – szefem Oddziału Operacyjnego w dowództwie Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. Od grudnia 1956 roku dowódca 8 Drezdeńskiej Dywizji Zmechanizowanej w Koszalinie. W październiku 1962 roku mianowany generałem brygady Od 2 grudnia 1962 do 5 stycznia 1965 dowódca 12 Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej w Szczecinie. Następnie zastępca dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej, szef sztabu okręgu. Od roku 1968 I zastępca Głównego Inspektora Szkolenia, szef Inspekcji Szkolenia. 9 października 1968 roku mianowany generałem dywizji W roku 1970 ukończył Kurs Operacyjno-Strategiczny w ZSRS. W roku 1972 przeniesiony do wykonywania zadań poza wojskiem w Urzędzie Rady Ministrów jako Pełnomocnik Rządu PRL ds. Pobytu Wojsk Radzieckich w Polsce i Przewodniczący Polskiej Delegacji w Komisji Mieszanej Polsko-Radzieckiej


Zmarł 7 marca 1977 w Zakopanem.

Medale i odznaczenia (m. in.)

  • Order Sztandaru Pracy I klasy
  • Krzyż Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski
  • Order Krzyża Grunwaldu III klasy
  • Brązowym Medalem Zasłużony na Polu Chwały
  • Order Czerwonego Sztandaru

Bibliografia

  • Faszcza, Dariusz. Dowódcy 12 Dywizji Piechoty / Zmechanizowanej 1919-2008. Szczecin: Szczecińskie Towarzystwo Pogranicze [etc.], 2009.
  • Faszcza, Dariusz. 12. Szczecińska Dywizja Zmechanizowana : 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015.
  • Królikowski, Janusz. Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. 4 (S-Ż). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010.

Linki zewnętrzne

12 Szczecińska Dywizja Zmechanizowana


Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Szymon Bursewicz