Jadwiga Najdowa-Oczkowska: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
 
(Nie pokazano 2 pośrednich wersji utworzonych przez tego samego użytkownika)
Linia 9: Linia 9:
|smierc_data= [[10 lutego]] [[2010]]
|smierc_data= [[10 lutego]] [[2010]]
|smierc_miejsce= [[Szczecin]]
|smierc_miejsce= [[Szczecin]]
|miejsce_spoczynku= [[Cmentarz Centalny]] w Szczecinie. Kw. 45D, rząd N, nr grobu 37
|miejsce_spoczynku= [[Cmentarz Centralny]] w Szczecinie, kw. 45D, rząd N, nr grobu 37
|lokalizacja_grobu=
|lokalizacja_grobu=
|lata_dzialalnosci=
|lata_dzialalnosci=
Linia 27: Linia 27:
Niedługo potem Jadwiga Oczkowska – zachęcona przez starszą koleżankę [[Natalia Haltrecht-Pacanowska|Natalię Pacanowską-Haltrecht]], obejmującą pozycję dyrektorki w Muzeum Pomorza Zachodniego – opuściła ostatecznie rodzinne miasto. W Szczecinie z dniem [[1 listopada]] [[1952]] roku otrzymała funkcję muzealnej instruktorki nowo powołanej służby społeczno-oświatowej. W swym docelowym miejscu pracy poznała Zdzisława Najdę – referendarza, a następnie planistę w dziale administracji muzeum – przyszłego męża oraz ojca dwóch synów, Piotra i Stanisława. Gdy Zdzisław Najda został rychło przeniesiony do innej instytucji, Oczkowska-Najdowa trwale związała się ze szczecińskim muzeum i środowiskiem artystycznym, poświęcając mu wystawy, indywidualne studia, a wreszcie monografię. W [[1955]] roku została adiunktem, a dekadę później – kustoszem. Równolegle w latach 1956–1975 przekazywała wiedzę o sztuce w miejscowym Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych. Od [[1 października]] [[1972]] roku powierzono jej opiekę nad zbiorami sztuki współczesnej [[Muzeum Narodowe w Szczecinie|Muzeum Narodowego]] w Szczecinie. Mimo osiągnięcia wieku emerytalnego w [[1987]] roku pozostawała przez kolejne dziesięć lat kierowniczką prowadzonego od [[1980]] roku działu. Z muzeum odeszła [[31 października]] [[1997]] roku.
Niedługo potem Jadwiga Oczkowska – zachęcona przez starszą koleżankę [[Natalia Haltrecht-Pacanowska|Natalię Pacanowską-Haltrecht]], obejmującą pozycję dyrektorki w Muzeum Pomorza Zachodniego – opuściła ostatecznie rodzinne miasto. W Szczecinie z dniem [[1 listopada]] [[1952]] roku otrzymała funkcję muzealnej instruktorki nowo powołanej służby społeczno-oświatowej. W swym docelowym miejscu pracy poznała Zdzisława Najdę – referendarza, a następnie planistę w dziale administracji muzeum – przyszłego męża oraz ojca dwóch synów, Piotra i Stanisława. Gdy Zdzisław Najda został rychło przeniesiony do innej instytucji, Oczkowska-Najdowa trwale związała się ze szczecińskim muzeum i środowiskiem artystycznym, poświęcając mu wystawy, indywidualne studia, a wreszcie monografię. W [[1955]] roku została adiunktem, a dekadę później – kustoszem. Równolegle w latach 1956–1975 przekazywała wiedzę o sztuce w miejscowym Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych. Od [[1 października]] [[1972]] roku powierzono jej opiekę nad zbiorami sztuki współczesnej [[Muzeum Narodowe w Szczecinie|Muzeum Narodowego]] w Szczecinie. Mimo osiągnięcia wieku emerytalnego w [[1987]] roku pozostawała przez kolejne dziesięć lat kierowniczką prowadzonego od [[1980]] roku działu. Z muzeum odeszła [[31 października]] [[1997]] roku.


Najdowa przygotowała w trakcie swojej 45-letniej pracy w [[Szczecin]]ie około stu wystaw krajowych i zagranicznych (m.in. w Berlinie, Lubece, Rostocku, Skagen, Stockton i Turku). Teksty poświęciła dziełom ze szczecińskiej kolekcji, m.in. Johanna Friedricha Augusta Tischbeina, Stanisława Wyspiańskiego, Wacława Zaboklickiego, Aleksandra Władysława Maleckiego, a także twórczości wielu współczesnych sobie artystów szczecińskich, m.in.: Jerzego Brzozowskiego, Tadeusza Eysymonta, Stanisława Jeziorańskiego, Janiny Matysik, Łukasza Niewisiewicza, Wieńczysława Mazusia, Ziemowita Szumana, Mariana Tomaszewskiego i Andrzeja Żywickiego. Jej książka "Szczecińska plastyka w latach 1945–1960", Poznań 1962, pozostaje do dziś najpełniejszym monograficznym opracowaniem tego tematu. Najdowa została uhonorowana m.in. Gryfem Pomorskim (1965), Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego (1966), Medalem XXX-lecia PRL (1974), Złotym Krzyżem Zasługi (1977), odznaką Zasłużony Działacz Kultury (1976) i wojewódzką nagrodą w dziedzinie kultury (1978). Zmarła [[10 lutego]] [[2010]] roku w Szczecinie.   
Najdowa przygotowała w trakcie swojej 45-letniej pracy w [[Szczecin]]ie około stu wystaw krajowych i zagranicznych (m.in. w Berlinie, Lubece, Rostocku, Skagen, Stockton i Turku). Teksty poświęciła dziełom ze szczecińskiej kolekcji, m.in. Johanna Friedricha Augusta Tischbeina, Stanisława Wyspiańskiego, Wacława Zaboklickiego, Aleksandra Władysława Maleckiego, a także twórczości wielu współczesnych sobie artystów szczecińskich, m.in.: Jerzego Brzozowskiego, Tadeusza Eysymonta, Stanisława Jeziorańskiego, [[Janina Matysik|Janiny Matysik]], [[Łukasz Niewisiewicz|Łukasza Niewisiewicza]], Wieńczysława Mazusia, [[Ziemowit Szuman|Ziemowita Szumana]], [[Marian Tomaszewski|Mariana Tomaszewskiego]] i Andrzeja Żywickiego. Jej książka "Szczecińska plastyka w latach 1945–1960", Poznań 1962, pozostaje do dziś najpełniejszym monograficznym opracowaniem tego tematu. Najdowa została uhonorowana m.in. Gryfem Pomorskim (1965), Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego (1966), Medalem XXX-lecia PRL (1974), Złotym Krzyżem Zasługi (1977), odznaką Zasłużony Działacz Kultury (1976) i wojewódzką nagrodą w dziedzinie kultury (1978). Zmarła [[10 lutego]] [[2010]] roku w Szczecinie.   


==Bibliografia ==
==Bibliografia ==
Linia 33: Linia 33:
* Bogdana Kozińska, Szczecińscy muzealnicy – współtwórcy dorobku Muzeum Narodowego w Szczecinie / Stettiner Museumsmitarbeiter – Mitwirkende an den Errungenschaften des Nationalmuseums Stettin, w: 100 lat muzeum w Szczecinie / 100 Jahre Museum in Stettin, red. S.P. Kubiak, D. Kacprzak, Szczecin 2013, s. 141–180;  
* Bogdana Kozińska, Szczecińscy muzealnicy – współtwórcy dorobku Muzeum Narodowego w Szczecinie / Stettiner Museumsmitarbeiter – Mitwirkende an den Errungenschaften des Nationalmuseums Stettin, w: 100 lat muzeum w Szczecinie / 100 Jahre Museum in Stettin, red. S.P. Kubiak, D. Kacprzak, Szczecin 2013, s. 141–180;  
* Ewa Hendryk, Jadwiga Najdowa, w: Encyklopedia Szczecina, red. T. Białecki, Szczecin 2015, s. 620;
* Ewa Hendryk, Jadwiga Najdowa, w: Encyklopedia Szczecina, red. T. Białecki, Szczecin 2015, s. 620;
Szymon Piotr Kubiak, Daleko od Moskwy. Gérard Singer i sztuka zaangażowana, Szczecin 2016.
* Szymon Piotr Kubiak, Daleko od Moskwy. Gérard Singer i sztuka zaangażowana, Szczecin 2016.
 
{{AutorP|[[User:Szymon Piotr Kubiak|dr Szymon Piotr Kubiak]]}}
{{RedaktorP|[[User:Duluni|Sylwia Wesołowska]]}}
 
[[Kategoria:Pomeranica]]
[[Kategoria:Szczecin]]
[[Kategoria:Pomeranica - Biografie]]
[[Kategoria:Pomeranica - Historycy sztuki]]
[[Kategoria:Pomeranica - Muzealnicy]]
[[Kategoria:Pomeranica - Kultura]]
 
{{DEFAULTSORT:Najdowa-Oczkowska, Jadwiga}}
 
[[Kategoria:Pomeranica zredagowane 2016]]

Aktualna wersja na dzień 15:51, 10 sty 2017

Jadwiga Najdowa-Oczkowska
historyczka sztuki, muzealniczka
Data urodzenia 15 sierpnia 1927
Miejsce urodzenia Łódź
Data śmierci 10 lutego 2010
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie, kw. 45D, rząd N, nr grobu 37
Narodowość polska


Jadwiga Najdowa (1927-2010) – historyczka sztuki, muzealniczka, w latach 1980–1997 kierowniczka Galerii Sztuki Współczesnej (obecnego Muzeum Sztuki Współczesnej) – Oddziału Muzeum Narodowego w Szczecinie.

Życiorys

Urodziła się 15 sierpnia 1927 roku w łódzkiej rodzinie inteligenckiej. Ojciec Zenon Oczkowski pracował jako urzędnik w zakładach sztucznego jedwabiu w Tomaszowie Mazowieckim, matka Janina Wolska opiekowała się dwiema córkami. Wybuch II wojny światowej wymusił decyzję o wysłaniu młodej Jadwigi w grudniu 1939 roku do rodziny ojca mieszkającej w Radomsku. Krewnych z obu stron dotknęła tragedia Holocaustu; piętnastoletnia dziewczyna została zmuszona do robót w tomaszowskiej fabryce. Gdy znalazła się w lutym 1944 roku na liście wysyłanych do Niemiec, ponownie uciekła do Radomska. Tam zdała maturę w 1946 roku i postanowiła studiować bibliotekarstwo na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Łódzkiego. Od grudnia tego roku podjęła jednocześnie pracę w Biurze Badania Czytelnictwa Spółdzielni Wydawniczej „Czytelnik”, gdzie pozostała do maja 1949 roku. Odbywszy praktykę zawodową w łódzkiej Bibliotece Uniwersyteckiej, zdecydowała się na dodatkowe studia z zakresu historii sztuki. W dniu 10 lutego 1950 roku rozpoczęła, przerywaną z powodu obowiązków uczelnianych, współpracę z Muzeum Sztuki w Łodzi – najpierw jako kancelistka, później starsza asystentka. W lutym 1952 roku uzyskała dyplom pierwszego stopnia, a we wrześniu przystąpiła do egzaminu magisterskiego.

Niedługo potem Jadwiga Oczkowska – zachęcona przez starszą koleżankę Natalię Pacanowską-Haltrecht, obejmującą pozycję dyrektorki w Muzeum Pomorza Zachodniego – opuściła ostatecznie rodzinne miasto. W Szczecinie z dniem 1 listopada 1952 roku otrzymała funkcję muzealnej instruktorki nowo powołanej służby społeczno-oświatowej. W swym docelowym miejscu pracy poznała Zdzisława Najdę – referendarza, a następnie planistę w dziale administracji muzeum – przyszłego męża oraz ojca dwóch synów, Piotra i Stanisława. Gdy Zdzisław Najda został rychło przeniesiony do innej instytucji, Oczkowska-Najdowa trwale związała się ze szczecińskim muzeum i środowiskiem artystycznym, poświęcając mu wystawy, indywidualne studia, a wreszcie monografię. W 1955 roku została adiunktem, a dekadę później – kustoszem. Równolegle w latach 1956–1975 przekazywała wiedzę o sztuce w miejscowym Państwowym Liceum Sztuk Plastycznych. Od 1 października 1972 roku powierzono jej opiekę nad zbiorami sztuki współczesnej Muzeum Narodowego w Szczecinie. Mimo osiągnięcia wieku emerytalnego w 1987 roku pozostawała przez kolejne dziesięć lat kierowniczką prowadzonego od 1980 roku działu. Z muzeum odeszła 31 października 1997 roku.

Najdowa przygotowała w trakcie swojej 45-letniej pracy w Szczecinie około stu wystaw krajowych i zagranicznych (m.in. w Berlinie, Lubece, Rostocku, Skagen, Stockton i Turku). Teksty poświęciła dziełom ze szczecińskiej kolekcji, m.in. Johanna Friedricha Augusta Tischbeina, Stanisława Wyspiańskiego, Wacława Zaboklickiego, Aleksandra Władysława Maleckiego, a także twórczości wielu współczesnych sobie artystów szczecińskich, m.in.: Jerzego Brzozowskiego, Tadeusza Eysymonta, Stanisława Jeziorańskiego, Janiny Matysik, Łukasza Niewisiewicza, Wieńczysława Mazusia, Ziemowita Szumana, Mariana Tomaszewskiego i Andrzeja Żywickiego. Jej książka "Szczecińska plastyka w latach 1945–1960", Poznań 1962, pozostaje do dziś najpełniejszym monograficznym opracowaniem tego tematu. Najdowa została uhonorowana m.in. Gryfem Pomorskim (1965), Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego (1966), Medalem XXX-lecia PRL (1974), Złotym Krzyżem Zasługi (1977), odznaką Zasłużony Działacz Kultury (1976) i wojewódzką nagrodą w dziedzinie kultury (1978). Zmarła 10 lutego 2010 roku w Szczecinie.

Bibliografia

  • Bogdana Kozińska, Szczecińscy muzealnicy – współtwórcy dorobku Muzeum Narodowego w Szczecinie / Stettiner Museumsmitarbeiter – Mitwirkende an den Errungenschaften des Nationalmuseums Stettin, w: 100 lat muzeum w Szczecinie / 100 Jahre Museum in Stettin, red. S.P. Kubiak, D. Kacprzak, Szczecin 2013, s. 141–180;
  • Ewa Hendryk, Jadwiga Najdowa, w: Encyklopedia Szczecina, red. T. Białecki, Szczecin 2015, s. 620;
  • Szymon Piotr Kubiak, Daleko od Moskwy. Gérard Singer i sztuka zaangażowana, Szczecin 2016.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: dr Szymon Piotr Kubiak