Klasztor cysterek (Recz): Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
m
Linia 2: Linia 2:


==Historia==
==Historia==
Klasztor został ufundowany przez margrabiów brandenburskich [[10 października]] [[1296]] roku na zachód od miasta lokacyjnego an prawie niemieckim, na południowym brzegu Iny, w miejscu dawnego grodu pomorskiego. Przeniesiono do niego cysterki z konwentu w ''Gordun'' (miejscosć zaginiona). Losy klasztoru uwarunkowane były przez położenie na pograniczu pomorsko-brandenburskim - w czasie sporów granicznych między tymi dwoma państwami padał on często ofiarą najazdów zbrojnych. Konwent posiadał liczne dobra ziemskie, nadawane przez margrabiów i okoliczne rycerstwo, a także patronaty nad kilkoma kościołami parafialnymi - m.in. w Reczu i Ińsku. Jego kres nadszedł wraz z reformacją. Z dóbr klasztornych uczyniono wówczas domenę elektoralną. Dawne zabudowania klasztorne istniały jeszcze do XIX wieku, kiedy zostały rozebrane.
Klasztor został ufundowany przez margrabiów brandenburskich [[10 października]] [[1296]] roku na zachód od miasta lokacyjnego na prawie niemieckim, na południowym brzegu Iny, w miejscu dawnego grodu pomorskiego. Przeniesiono do niego cysterki z konwentu w ''Gordun'' (miejscowość zaginiona). Losy klasztoru uwarunkowane były przez położenie na pograniczu pomorsko-brandenburskim - w czasie sporów granicznych między tymi dwoma państwami padał on często ofiarą najazdów zbrojnych. Konwent posiadał liczne dobra ziemskie, nadawane przez margrabiów i okoliczne rycerstwo, a także patronaty nad kilkoma kościołami parafialnymi - m.in. w [[Recz]]u i [[Ińsko|Ińsku]]. Jego kres nadszedł wraz z reformacją. Z dóbr klasztornych uczyniono wówczas domenę elektoralną. Dawne zabudowania klasztorne istniały jeszcze do XIX wieku, kiedy zostały rozebrane.


==Bibliografia==
==Bibliografia==
Linia 8: Linia 8:
*Gahlbeck, Christian. Reetz: Zisterzienserinnen. W: Branderburgisches Klosterbuch. Handbuch der Klöster, Stifte und Kommenden bis zur Mitte des 16. Jahrhunderts. Brandenburgische Historische Studien. Bd. 14. Hrsg. M. Bauch i in., Bd. II, Berlin 2007, s. 1019-1039.
*Gahlbeck, Christian. Reetz: Zisterzienserinnen. W: Branderburgisches Klosterbuch. Handbuch der Klöster, Stifte und Kommenden bis zur Mitte des 16. Jahrhunderts. Brandenburgische Historische Studien. Bd. 14. Hrsg. M. Bauch i in., Bd. II, Berlin 2007, s. 1019-1039.
{{AutorP|[[User:Gierke|Michał Gierke]]}}
{{AutorP|[[User:Gierke|Michał Gierke]]}}
{{RedaktorP|[[User:I.strzelecka|Izabela Strzelecka]]}}
[[Kategoria:Pomeranica]]
[[Kategoria:Pomeranica - do sprawdzenia]]
[[Kategoria:Pomeranica - Zakony]]
[[Kategoria:Pomeranica - Klasztory]]
[[Kategoria:Recz]]
[[Kategoria:Gmina Recz]]
[[Kategoria:Powiat choszczeński]]
{{DEFAULTSORT:Klasztor cysterek (Recz)}}

Wersja z 10:41, 30 lis 2015

Klasztor cysterek w Reczu - dawny klasztor Zakonu Cystersów (OCist) typu żeńskiego.

Historia

Klasztor został ufundowany przez margrabiów brandenburskich 10 października 1296 roku na zachód od miasta lokacyjnego na prawie niemieckim, na południowym brzegu Iny, w miejscu dawnego grodu pomorskiego. Przeniesiono do niego cysterki z konwentu w Gordun (miejscowość zaginiona). Losy klasztoru uwarunkowane były przez położenie na pograniczu pomorsko-brandenburskim - w czasie sporów granicznych między tymi dwoma państwami padał on często ofiarą najazdów zbrojnych. Konwent posiadał liczne dobra ziemskie, nadawane przez margrabiów i okoliczne rycerstwo, a także patronaty nad kilkoma kościołami parafialnymi - m.in. w Reczu i Ińsku. Jego kres nadszedł wraz z reformacją. Z dóbr klasztornych uczyniono wówczas domenę elektoralną. Dawne zabudowania klasztorne istniały jeszcze do XIX wieku, kiedy zostały rozebrane.

Bibliografia

  • Brzustowicz, Grzegorz Jacek. Recz nad Iną od lokacji do rozkwitu w XVII wieku. Recz-Choszczno 2008.
  • Gahlbeck, Christian. Reetz: Zisterzienserinnen. W: Branderburgisches Klosterbuch. Handbuch der Klöster, Stifte und Kommenden bis zur Mitte des 16. Jahrhunderts. Brandenburgische Historische Studien. Bd. 14. Hrsg. M. Bauch i in., Bd. II, Berlin 2007, s. 1019-1039.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Michał Gierke